Chinaski

  Ο αγαπημένος μας παραμυθάς Γιάννης Ξανθούλης, κυκλοφόρησε τον Νοέμβρη που μας πέρασε το νέο του βιβλίο, με τίτλο «Ζωή μέχρι χθες». Αφήνοντας πίσω την αφήγηση της παιδικής ηλικίας των προηγούμενων ηρώων του (Την Κυριακή έχουμε γάμο, Εγώ ο Σίμος Σιμεών), μας παρουσιάζει την ιστορία της Αμφιτρίτης-Ρίτας Βράνη του Κυρίλλου, η οποία ζει την εφηβεία της ερωτευμένη με τον έρωτα κόντρα σε όλες τις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής του '60, αλλά και κόντρα στο αριστοκρατικό περιβάλλον της οικόγενειάς της. Ο πατέρας της, ο Κύριλλος Βράνης, είναι γιατρός και συγκεκριμένα αφροδισιολόγος με όνομα ξακουστό σε όλη την κοσμική Αθήνα και στον αναπάντεχο υπόκοσμό της. Ήταν ένας άνθρωπος που «πότε έδειχνε αφόρητα ανθρώπινος κι άλλοτε δάγκωνε άγρια», όπως λέει η ίδια η Αμφιτρίτη κι ένας άνθρωπος που δύσκολα ερμηνευόταν. Η μητέρα της η Στάμη, μια γυναίκα που δεν ανακατευόταν στις δουλειές του άντρα της και που φρόντιζε πάντα να υπάρχει μια στοιχειώδη αρμονία μέσα στο σπίτι, ενώ προσπαθούσε να δείξε...

  Όταν όλα τα δεινά έχουν φτάσει στην κορύφωσή τους, μετά τι έπεται; Όταν έχεις φτάσει στην κορυφή ενός βουνού, ακολουθεί μια ομαλή κάθοδος, η κατρακύλα ή ο γκρεμός; Μήπως μας περιμένει μια όμορφη καταπράσινη πεδιάδα; Με λουλούδια, χορτάρι, ήλιο, καθαρή ατμόσφαιρα, πλούσια χλωρίδα και πανίδα... Τι μας περιμένει άραγε εκεί κάτω; Άλλοι θα βιαστούν να κατέβουν γρήγορα κι ίσως χτυπήσουν και σκοτωθούν. Άλλοι θα προσέχουν κάθε βήμα τους. Ίσως αποφασίσουν κάποια στιγμή πως ως εδώ ήταν. Λίγοι, ελάχιστοι θα έχουν την υπομονή και την ψυχική δύναμη να φτάσουν σώοι ως το επίπεδο έδαφος, ως τη θάλασσα... Μέσα στα λάθη, κάποιοι βλέπουν την ολοκληρωτική καταστροφή. Κάποιοι άλλοι, ελάχιστοι ξανά, βλέπουν το φως να έρχεται, τις πύλες του ουρανού να ανοίγουν, τα χρώματα να επιστρέφουν μετά από πάρα πολύ καιρό και μετά από μια στιγμή. Δεν θα μείνουν πολλοί. Λίγοι θα πορευτούν με πίστη, δύναμη κι αγώνα εσωτερικό. Δεν πιστεύουν ακόμη στη σιωπή. Δεν αντέχουν την σιωπή. Και ποιος άραγε να...

  Πώς να μιλήσω για όλα αυτά που με βαραίνουν; Κι άμα τα πω θα με πιστέψεις; Θα μου γυρίσεις την πλάτη κι εσύ. Μια θυσία για την αλήθεια για την ελευθερία για τη ζωή. Χρειάζονται οι θυσίες τώρα περισσότερο από ποτέ. Τώρα μας χρειάζονται εκείνοι που κοιμούνται. Τα ξυπνητήρια θα χτυπήσουν σε λίγο ο ήχος τους θα είναι δυνατός. Εμείς είμαστε εδώ για να μην τρομάξεις. Ξέρουμε πολύ καιρό· είναι η αλήθεια είναι φριχτή όμως τώρα είναι το τέλος. Ετοιμάσου να γίνεις ελεύθερος. Θανάσης Πάνου

  Παρακολουθώντας τα γεγονότα που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό, καθώς και τα κείμενα που γράφονται ή τις απόψεις που λέγονται με αφορμή αυτά, με ανησυχεί το γεγονός πως εξακολουθούμε να πέφτουμε στην παγίδα της επίθεσης οποιασδήποτε μορφής στους ανθρώπους που είτε κατηγορούμε είτε διαφωνούμε με αυτά που λένε είτε δεν συμπαθούμε εν γένει. Δεν μας περνάει ούτε στιγμή από το μυαλό αυτό που θα γράψουμε ή αυτό που θα πούμε, να είναι ένας ψύχραιμος απολογισμός των πραγμάτων ο οποίος να συνοδεύεται από την νηφάλια και μη συναισθηματικά φορτισμένη άποψή μας. Τα πράγματα στο κεφάλι μας χωρίζονται σε θεμιτά και κατακριτέα. Οτιδήποτε υπάρχει ή συμβαίνει το οποίο θεωρούμαι λάθος και ανεπίτρεπτο, σπεύδουμε αμέσως να το καταδικάσουμε, με σκοπό να το εξοντώσουμε και να το εξαφανίσουμε. Πολλές φορές με αθέμιτα κιόλας μέσα. Αυτή η τακτική θέλει πολύ μεγάλη προσοχή. Όπως έχω τονίσει κι άλλες φορές, με αυτόν τον τρόπο γινόμαστε η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Αντιμετωπίζουμε τις ανεπιθύμητες κ...

  Έχουμε πολλές φορές πει πως η πανδημία και η κατάσταση μόνιμου εγκλεισμού και αποστασιοποίησης από την ανθρώπινη καθημερινότητα που μας έφερε, εκτός του ότι μας στέρησε το απρόβλεπτο της ζωής και όλα όσα περιλαμβάνει, μας έδωσε και την ευκαιρία και σχεδόν μας ανάγκασε να κάνουμε σκέψεις. Σκέψεις που είτε δεν είχαμε ξανακάνει γιατί δεν είχαμε τον χρόνο, είτε που ελλόχευαν καιρό στο πίσω μέρος του μυαλού μας κι ήρθαν επιτέλους στο προσκήνιο για να τις αντιμετωπίσουμε. Η διαδικασία αυτή έχει διαφορετικό σημείο εκκίνησης για τον καθένα και διαφορετικό ρυθμό. Σε κάποιους μπορεί να έχουν την πρώτη θέση οι προσωπικοί προβληματισμοί, σε κάποιους άλλους οι υπαρξιακοί και σε άλλους οι κοινωνικοί. Ο καθένας κάνει το δικό του ταξίδι βάζοντας τα στάδια της διαδικασίας αυτής με τη σειρά που θέλει αυτός ή το υποσυνείδητό του (που είναι ο πραγματικός μας εαυτός τελικά). Ένα από τα ερωτήματα που κατέχει μία από τις πρώτες θέσεις συχνότητας εμφάνισης στο μυαλό μας και που είναι και το θέμα αυτο...

  Θα έρθουν οι καλύτερες μέρες τις βλέπω στον ορίζοντα να ξημερώνουν βλέπω τους ανθρώπους να περπατούν ξυπόλυτοι χωρίς καρφιά να τους τρυπούν τα πέλματα πάνω στην κόψη του χρόνου στο παράλληλο σύμπαν στην άλλη διάσταση στον αέρα στο χώμα στο νερό και στη γη. Έρχονται τα κύματα και πλησιάζουν αγέρωχα μας κοιτούν και νομίζουν πως θα μας καταπιούν κι εμείς μένουμε ακίνητοι και σιωπηλοί έτσι μάθαμε να παλεύουμε μαζί τους κοιτάμε το βαθύ μπλε χρώμα τους που ξεθωριάζει σαν να κοιτάμε στα μάτια την ελευθερία που κρύβεται από πίσω τους. Και στ' αλήθεια αυτό κάνουμε. Όταν περάσει ο τυφώνας και καθαρίσει τις βρόμικες ακτές και τα χιλιοπατημένα χώματα τότε θα έρθουν οι μέρες οι καλύτερες για όλους. Θανάσης Πάνου

  Ο έρωτας, το σεξ θα συμφωνήσουμε όλοι, νομίζω, είναι το ομορφότερο πράγμα στον κόσμο. Δυο σώματα και δυο ψυχές ενώνονται, σαλπάρουν με το πλοίο της ηδονής για το άπειρο. Όπως έχει πει και ο Tom Robbins: η μεγαλύτερη ανακάλυψη του πολιτισμένου ανθρώπου είναι το φιλί. Κι απ' το φιλί ξεκινούν και συνεχίζονται πολλά. Όμως, σε κάθε περίπτωση έρωτα ή σεξ, οι δύο άνθρωποι που έρχονται τόσο κοντά ώστε εισέρχονται ο ένας μέσα στον άλλο ψυχή τε και σώματι, συναινούν σιωπηρά ή φωναχτά να αγκαλιαστούν, να φιληθούν και να ενωθούν. Αλλιώς δεν είναι σεξ, δεν είναι σε καμία περίπτωση έρωτας. Είναι έγκλημα. Είναι ΒΙΑΣΜΟΣ. Ο καθένας από εμάς έχει σεξουαλικές ορμές, ανεκπλήρωτα πάθη κι έχει βιώσει ερωτικές απογοητεύσεις. Οι άλλοι άνθρωποι, όμως, δεν φταίνε σε τίποτα να πληρώνουν το τίμημα, δεν είναι φτιαγμένοι για να εκπληρώνουν σώνει και καλά τις ορέξεις μας με οποιοδήποτε κόστος, δεν είναι μηχανές ούτε αντικείμενα για να αδειάζουμε τον ακρωτηριασμένο εαυτό μας μέσα τους, δεν είναι δ...

  Θέλω να φτάσω τ' αστέρια. Κάθε χρόνο η ίδια ευχή και στο τέλος η ίδια απολογία: καλά είναι κι εδώ που φτάσαμε, ας ευχηθούμε για το επόμενο έτος, κάτι κερδίσαμε, κάτι χάσαμε, βγήκαμε και φέτος ζωντανοί. Καινούρια παλιά όνειρα, ξεχασμένες κι ασήμαντες χασούρες, κάποιος έφυγε, κάποιος έμεινε, κάποιος ήρθε, μαζευτήκαμε αρκετοί, τη βγάλαμε καθαρή, δεν πειράζει. Πάμε γι' άλλα. Φέτος, όμως, θέλω να τα φτάσω. Και το ξέρω πως δεν αρκεί μονάχα να το λέω. Πρέπει να κάνω κάτι γι' αυτό. Να κάνω εκείνο το βήμα στο άγνωστο, που λέγαμε, θυμάσαι; Κάθε φορά το ίδιο λέμε. Κι ύστερα ξεχνάμε να κλάψουμε, γιατί πρώτα απ' όλα ξεχνάμε για τι να κλάψουμε. Οι ευχές δεν μετράνε φέτος, αν δεν πάρουν σάρκα και οστά. Αν δεν βάλουμε το χέρι μας στη φωτιά και δεν απορυθμίσουμε τους χτύπους της καρδιάς. Να γίνουν τρελοί, ασυνάρτητοι, παράφοροι. Από φόβο, από έρωτα, από θλίψη. Ναι, κι από θλίψη. Όχι αναίτια θλίψη, χωρίς ρίζες, χωρίς μια ελπίδα να γκρεμίστηκε, χωρίς έναν τοίχο να υψώθηκε. Οι τοίχο...

  Ένας εκ των τριών Αγίων των Εξαρχείων. Μαζί με την Γώγου και τον Άσιμο. Ένας απ' αυτούς που ξεβόλεψαν κι ακόμη ξεβολεύουν τη συντηρητική μερίδα της ελληνικής κοινωνίας. Ένα από εκείνα τα παιδιά που δεν μεγάλωσαν ποτέ και που η ενήλικη πραγματικότητα δεν τους ταίριαζε. Ένας από εκείνους τους ευαίσθητους, τους αγνούς, τους ρομαντικούς που ενώ θα μπορούσαν εύκολα να χαρακτηριστούν επαναστάτες χωρίς αιτία, γι' αυτούς υπήρχε λόγος. Οι ερωτήσεις. Οι ερωτήσεις και οι ανύπαρκτες ή αντιφατικές απαντήσεις τους. Το μεγάλο μυστήριο της ζωής που άλλοτε σε γοητεύει κι άλλοτε σε τρελαίνει. Η ουσία της ζωής που ενώ κάποιες στιγμές πιστέψαμε πως την βρήκαμε, την ίδια στιγμή μας ξέφυγε και κρύφτηκε. Ένας απ' αυτούς που αναζητούσαν την ουσία της ζωής, χάνοντας παράλληλα την ζωή την ίδια. Θα μπορούσαμε να γράψουμε σελίδες επί σελίδων εγκωμιαστικών σχολίων για τον Παύλο Σιδηρόπουλο. Θα μπορούσαμε, επίσης, να αναλωθούμε στην εξιστόρηση των βιογραφικών του στοιχείων, είτε αυτά αφορούν την δι...

  Άρχισα να πέφτω όλο και πιο βαθιά στο σκοτάδι. Όχι σαν την Αλίκη βέβαια. Στη δική μου χώρα δεν γίνονταν θαύματα. Το πηγάδι κατέληγε στον θάνατο, αλλά εγώ δεν το ήξερα τότε.  Ούτε μ' ένοιαζε. Χ.Β. Ο πολυγραφότατος και πολυβραβευμένος ποιητής και πεζογράφος Χάρης Βλαβιανός, έχοντας διανύσει μια μεγάλη και σημαντική πορεία στον χώρο της λογοτεχνίας και της ποίησης, μας προσφέρει ένα νέο και διαφορετικό ανάγνωσμα το οποίο εκπλήσσει και συνταράσσει τον αναγνώστη. Καθώς το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο Αυτοπροσωπογραφία του λευκού (Πατάκης, 2018), μια συλλογή ποιημάτων, στιγμιότυπων και μεταγραφών, απέσπασε τρία απ' τα σημαντικότερα ελληνικά βραβεία ποίησης (το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, το Βραβείο Ποίησης της Ακαδημίας των Αθηνών και το Βραβείο Ποίησης του περιοδικού «Αναγνώστης»), ο Βλαβιανός επιστρέφει με ένα πεζογράφημα – πρόκληση τόσο για τον ίδιο όσο και για τον αναγνώστη. Μας μεταφέρει σε μια δική του προσωπική και οικογενειακή ιστορία με αφορμή τον ξαφνικό θάνατο της αδ...

  Το καλό με το να περνάς αρκετές ώρες στο σπίτι, μακριά από όλους κι απ' όλα, είναι ότι ψάχνεις να κάνεις πράγματα με σκοπό να μην σπαταλάς το χρόνο σου αδρανής. Να μην βαριέσαι. Ακόμα κι αν στην αρχή ισχύει το αντίθετο, στην πορεία ανακαλύπτεις τους θησαυρούς της μοναχικότητας και της απομόνωσης. Φυσικά, μόνο αν το θελήσεις. Η σχέση, βέβαια, αδράνειας και χρόνου, η σημασία της σχέσης τους και το αν είναι ωφέλιμη ή όχι, είναι μεγάλη συζήτηση και όχι του παρόντος. Μιλώντας προσωπικά, αυτή η περίοδος του εγκλεισμού με έχει βρει ίσως πιο δημιουργικό από ποτέ. Κάτι που εκπλήσσει ακόμα και εμένα τον ίδιο. Πέρα από τα κείμενα σαν κι αυτό εδώ που κατά καιρούς δημοσιεύω στην ιστοσελίδα και την διαδικτυακή ραδιοφωνική εκπομπή που ξεκίνησε εχθές, το διάβασμα είναι από τα ενδιαφέροντα που σήκωσαν λάβαρο κι ανέλαβαν κυριαρχία στις ασχολίες της ημέρας μου. Όχι ότι πριν δεν κατείχε σημαντική θέση, αλλά αυτή την περίοδο έκανε την επανάστασή του κι ανέλαβε τα ηνία καθορίζοντας σε μεγάλο βαθμό...

  Δεν γνωριζόμαστε, αλλά σε ξέρω.  Έχουμε περάσει μέρες και μήνες μαζί, ο καθένας κλεισμένος στο σπίτι του. Α.Κ. Όσοι ακολουθείται και διαβάζεται ανελλιπώς αυτόν εδώ τον ιστότοπο, θα έχετε καταλάβει την αγάπη και την εκτίμηση του γράφοντος για ορισμένους συγγραφείς και καλλιτέχνες. Ένας απ' αυτούς που έχουν την τιμητική τους, λοιπόν, είναι και ο Αύγουστος Κορτώ, για τον οποίο κάθε φορά που κυκλοφορεί ένα καινούριο του βιβλιαράκι, ένα άρθρο προστίθεται μη μπορώντας ο υποφαινόμενος να κρύψει τον ενθουσιασμό του για το εκάστοτε καινούριο πόνημα. Έχουμε αναφερθεί επανειλημμένα στα χαρακτηριστικά που ξεχωρίζουν κάποιους καλλιτέχνες από τους υπόλοιπους, είτε στα προσωπικά μας γούστα είτε σε μια ευρύτερη ανεπίσημη κοινότητα θαυμαστών. Ένα από τα σημαντικότερα είναι η θεματική ποικιλομορφία τους. Όταν, δηλαδή, ο δημιουργός δεν περιορίζεται σε θέμα ή θέματα που ξέρει ότι είναι καλός και κατ' επέκταση σαγηνεύουν το κοινό, αλλά παίρνει το ρίσκο να κολυμπήσει σε ανεξερεύνητα ποτάμια π...

  Όσα συνέβησαν εχθές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μας δείχνουν δυο πράγματα πολύ σημαντικά για τις ημέρες που έρχονται και για τις επόμενες διαδηλώσεις που είναι απαραίτητο να πραγματοποιηθούν. Πρώτον, οι διαδηλωτές που βγήκαν στο δρόμο απέδειξαν ότι σε καιρούς δύσκολους και απαιτητικούς όπως είναι η εποχή που διανύουμε, οι πολιτικές εκδηλώσεις, αντιδράσεις και διαμαρτυρίες, μπορούν να διεξαχθούν τηρώντας όλα τα απαραίτητα μέτρα, απολύτως ειρηνικά και με υποδειγματική οργάνωση. Δεύτερον, η αστυνομία απέδειξε -για άλλη μια φορά- μόνη της και χωρίς καμία αφορμή ότι δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση σώμα προστασίας της κοινωνίας και του πολίτη, αλλά το άκρως αντίθετο: αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για την αρμονική και ειρηνική διάθεση των πολιτών, καθώς και την βασική πηγή βίας, καταστολής και αναστάτωσης της κοινωνίας, των δικαιωμάτων της και της διεκδίκησης αυτών. Πρέπει, ωστόσο, να γίνει σαφές ότι δεν βάζουμε όλους τους αστυνομικούς στο ίδιο τσουβάλι, καθώς υπάρχουν κινήματα εντός της α...

  Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά των βιβλιοφάγων του κόσμου τούτου, είναι η ακόρεστη επιθυμία τους να διαβάσουν οτιδήποτε γραπτό έχει εκδοθεί και κυκλοφορεί (ή κυκλοφορούσε κάποτε) στα ράφια των βιβλιοπωλείων και των βιβλιοθηκών. Είναι φυσικό, ωστόσο, να μην ικανοποιηθεί ποτέ αυτή τους η επιθυμία, πρώτον επειδή είναι ακόρεστη και δεύτερον, επειδή για να την ικανοποιήσουν δεν θα έπρεπε να κάνουν τίποτα άλλο εξόν απ' το να διαβάζουν. Όλη μέρα κι όλη νύχτα. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι θα ήταν υπέροχο να υπήρχε επάγγελμα «αναγνώστης», ή «ακροατής», ή κάτι παρόμοιο που να παραπέμπει σε πλήρως αφοσιωμένη παρατήρηση, αφομοίωση και εν τέλει μετουσίωση της τέχνης σε εσωτερικό ταξίδι προς τη γαλήνη και τον πολυπόθητο εαυτό. Κανείς όμως δεν θα δεχόταν να σε πληρώσει για κάτι τέτοιο. Και με τι να σε πληρώσει, άραγε; Τα λεφτά θα έχαναν εσαεί την αξία τους μπροστά στα οφέλη της απόλαυσης και της ψυχικής ανάτασης που προσφέρει η αξιοποίηση ενός έργου τέχνης. Την αμοιβή θα την είχες εισπράξει...

  Μέσα απ' αυτό το φονικό  μονάχα ο έρωτας θα ζήσει Διονύσης Τσακνής Έρχεται επιτακτικά στο μυαλό μου, κάθε τρεις και λίγο, η φράση: πρέπει να μείνουμε όρθιοι. Πρέπει να γράψω κάτι γι' αυτό, σκέφτομαι. Κι ας μοιάζει φθηνό και εύκολο το να γράψεις κάτι, ενώ μπορείς να βγεις έξω και να το φωνάξεις. Όμως, τα στόματά μας έκλεισαν εμμέσως πλην σαφώς κι έτσι δεν έχουμε άλλο τρόπο να επικοινωνήσουμε παρά με γράμματα στοιβαγμένα στη σειρά πάνω σε μια λευκή κόλλα. Πρέπει να μείνουμε όρθιοι. Ό,τι κι αν συμβεί, εμείς πρέπει να μείνουμε όρθιοι. Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Το οφείλουμε στον εαυτό μας να σταθούμε άξιοι μαχητές μέχρι το τέλος. Είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε. Ένα τούνελ σκοτεινό που πρέπει να διαβούμε. Πίσω δεν μπορούμε να πάμε. Ο τοίχος μας ακολουθεί. Μας κυνηγάει. Τρέχουμε ασταμάτητα κλέβοντας όσες περισσότερες ανάσες γίνεται. Κάνουμε οικονομία στην αναπνοή σαν να είμαστε στον βυθό του ωκεανού και αγωνιζόμαστε να βγούμε στην επιφάνεια. Απ' το τού...

  Αυτή η μάχη δεν γίνεται ποτέ εξ ολοκλήρου σώμα με σώμα. Χρησιμοποιούμε μόνο τα μάτια μέχρι το τέλος. Είναι ένας άτυπος κανόνας που κανένας απ' τους δυο μας δεν θέσπισε, όμως ξέρουμε ότι υπάρχει κι ότι δεν μπορούμε να τον παραβούμε. Κάθεται σ' ένα σκαμπό στο μπαρ και πίνει το ποτό της παρέα με τις φίλες της. Τζιν τόνικ ή ίσως βότκα με σόδα ή κάτι παρόμοιο, αν κρίνω από την διαφάνειά του. Το ποτήρι ακουμπάει τα χείλη της... Δεν πρέπει να ξεχάσω ότι ο αγώνας διεξάγεται μόνο με τα μάτια. Τα μάτια, που έχουν το ελάττωμα να μην μπορούν να κρύψουν τίποτα, ακόμα κι όταν είναι κλειστά. Το βλέμμα της περιφέρεται από 'δω κι από 'κει, κάποτε πέφτει πάνω στο δικό μου και καταλαβαίνω αυτοστιγμεί πως ο πρώτος γύρος είναι χαμένος. Ένα μηδέν. Άπιαστο χτύπημα. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Όμως, τίποτα δεν έχει τελειώσει. Είμαστε ακόμη στην αρχή. Έτσι νομίζω. Πίνω λίγο απ' την μπίρα μου και ψηλαφίζω με το βλέμμα μου όλο το σώμα της. Όχι. Λάθος. Έτσι η μάχη θα πάει χαμένη. Ί...

  Η ομορφιά, η ομορφιά έλεγες είναι το παν. Έψαχνες να την βρεις ακόμη και μέσα στην ασχήμια. Κάποιες φορές σε κοιτούσαν παράξενα, σαν να είσαι τρελός. Αλλά μήπως οι τρελοί είναι αυτοί και μόνον αυτοί που ξέρουν τελικά την αλήθεια; Η ομορφιά, η ομορφιά. Μέχρι που εκείνο το δάχτυλο εμφανίστηκε και κουνήθηκε με έναν τρόπο που κατάλαβες ότι έκανες λάθος. Ύστερα η αγάπη, η αγάπη αποφάνθηκες. Το μίσος είναι η άλλη όψη της αγάπης έγραφες στους τοίχους. Κοινοτοπίες. Το ήξερες, αλλά για τα αυτονόητα έλεγες, για εκείνα παλεύουμε. Κι αυτό είναι αυτονόητο. Η αγάπη, η αγάπη. Ώσπου εκείνο το δάχτυλο παραλίγο να σου σκίσει το μάτι από τις σπασμωδικές κινήσεις δεξιά κι αριστερά σαν δέντρο που το τρελάναν οι αναποφάσιστοι άνεμοι. Ο έρωτας έλεγες, ο έρωτας είναι η ζωή και ο θάνατος. Το λεπτό νήμα που τους χωρίζει. Το σκοινί πάνω στο οποίο πορευόμαστε και παίζουμε τον προορισμό και το κενό κορόνα-γράμματα. Πάνω ή κάτω βρίσκεται τελικά η άβυσσος; Πουθενά. Ο έρωτας, ο έρωτας. Και ξανά εκε...

  Ως άνθρωποι, είμαστε φτιαγμένοι για ήττες και για νίκες. Στις ήττες θρηνούμε για λίγο, λυπούμαστε, σκεφτόμαστε τι πήγε λάθος, πού φταίξαμε εμείς και πού ο άλλος. Ύστερα όμως προχωράμε μπροστά με τον χρόνο να ξεραίνει τις πληγές, να τις επουλώνει και να φέρνει καλύτερες στιγμές. Να φέρνει τις νίκες. Όπου εκεί πανηγυρίζουμε αγκαλιασμένοι και κλαίμε από χαρά και φωνάζουμε ανεξέλεγκτα και χάνουμε τα λόγια μας ή σκεφτόμαστε τι πήγε στραβά και φαίνεται όλα να κύλησαν κατ' ευχήν. Άνθρωποι είμαστε. Τα λάθη μας είναι οι ιστορίες μας. Τις ήττες θυμόμαστε πιο συχνά απ' τις νίκες. Όχι πάντα, όμως. Οι συλλογικές νίκες και οι συλλογικές ήττες είναι κάτι διαφορετικό και σημαντικότερο από τις προσωπικές μας επιτυχίες ή αποτυχίες. Όπως στον πόλεμο θυμόμαστε μονάχα τον νικητή, έτσι και στους κοινωνικούς αγώνες μας θυμόμαστε τις νίκες που είχαν βάση τον ανθρωπισμό, τον σεβασμό και την αλληλεγγύη. Κι αυτό αν δεν ισχύει για όλους, ισχύει για τους περισσότερους από εμάς. Αυτός ο μήνας π...

  Λίγοι ροκ σταρς έχουν καταφέρει να παραμείνουν για σαράντα-πενήντα χρόνια στο παγκόσμιο καλλιτεχνικό προσκήνιο, διατηρώντας κι αναβαθμίζοντας μιαν αστείρευτη πηγή δημιουργικότητας. Λίγοι έχουν καταφέρει να μεγαλώνουν με τα χρόνια όλο και περισσότερο το κοινό τους και να το εκπλήσσουν με κάθε νέα τους πρόταση στην δισκογραφία τους. Ακόμα λιγότεροι έχουν καταφέρει να στιγματίσουν μια, δυο και τρεις γενιές με την μουσική τους, την παρουσία τους και τον κοινωνικό αγώνας τους μέσα απ' αυτές. Ένας απ' αυτούς σήμερα έχει γενέθλια, κλείνει τα εβδομήντα ένα, ενώ μοιάζει με πενήντα με ψυχή εικοσάχρονου και με ενέργεια που καθώς ξοδεύεται φαίνεται να γεμίζει ξανά δυο φορές. Ο Bruce Springsteen, Το Αφεντικό της rock 'n' roll μουσικής, γιορτάζει σήμερα κι εμείς γιορτάζουμε μαζί του την κάθε στιγμή που ήταν στήριγμα και συνοδοιπόρος στη ζωή μας. Ο πρώτος του δίσκος κυκλοφόρησε το 1973 με τίτλο “ Greetings from Asbury Park, N.J.”, ενώ η εκτόξευση της καριέρας του θα έρθει δυ...

  ο νόμος, από την ίδια την ουσία του, είναι προορισμένος να παραβιάζεται. Albert Camus Σε κάθε εποχή της ιστορίας του ανθρώπινου είδους οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι είχαν, έχουν και θα έχουν την πεποίθηση πως τα χρόνια που εκείνοι ξόδευαν την ατέλειωτη ψυχοσωματική ενέργεια της νεότητάς τους, ήταν κατά περίπτωση είτε τα πιο ξένοιαστα και ανέμελα, είτε τα πιο σκληρά και δύσκολα. Με άλλα λόγια, οι νέοι πάντα πληρώνουν το τίμημα της ευρωστίας και των οραμάτων τους υπό το παραιτημένο βλέμμα της προηγούμενης και της προ-προηγούμενης γενιάς. Πόσω μάλλον σε μιαν εποχή, σαν αυτή που διανύουμε τώρα, που φαίνεται να έχει κάνει στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών -τουλάχιστον επιφανειακά- αλλά στην πραγματικότητα παραμένουν όλα ίδια. Τα μόνα που αλλάζουν είναι τα μέσα που οι άνθρωποι κάνουν το καθετί σε συνδυασμό με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν και επιβιώνουν. Εξακολουθούν, ωστόσο, να έχουν τα ίδια ένστικτα, να ακολουθούν παρόμοια όνειρα και να ζητούν την ικανοποίηση των ίδιων α...