Chinaski

Απέναντι σ' αλλόγλωσσους αμόρφωτοι νταήδες κι αν άλλες γλώσσες έχουμε ίδιοι είμαστε αδελφέ μου, ίδια τα μάτια κι οι ψυχές τα όνειρα κι οι ελπίδες κι ίδια καταλαβαίνουμε το μίσος του πολέμου. Γιώργος Κοκτσίδης   Έχουμε ξαναπεί πολλές φορές πως η μαγεία της σύγχρονης μουσικής βρίσκεται στο πάντρεμα των πολλών ερεθισμάτων. Οι πολλές και εύκολα προσβάσιμες πληροφορίες γίνονται ένα καλό και ακριβό δώρο όταν αξιοποιούνται, γίνονται γνώσεις και δημιουργούν καινούριους κόσμους. Πολλοί καλλιτέχνες και πολλά συγκροτήματα το επιδιώκουν και το καταφέρνουν αυτό, προσφέροντας ήχους τόσο πρωτόγνωρους όσο και πρωτότυπους.   Στο ενδέκατο κεφάλαιο παρουσίασης νέων μουσικών θα παρουσιάσουμε ένα συγκρότημα που μας έχει απασχολήσει πολύ τα τελευταία χρόνια και που η μουσική και ο στίχος του αποτελούν μεστή, καθαρή και ποιητική έκφραση της εποχής. Μετρώντας αρκετές live εμφανίσεις, κυρίως σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, και έχοντας κυκλοφορήσει δύο ολοκληρωμένους δίσκους, οι Λάργκο ...

Κι είναι τα βράδια μου καρφιά μαλώνουνε δίχως να τ' αγγίξω, σαν μαραμένα γιασεμιά άνθη μ' αγκάθια να στολίσω. Μ.Β.   Οι φρέσκες παρουσίες στον χώρο της μουσικής, οι νέες νότες, οι νέες ιδέες, οι νέες φωνές είναι ευλογία και μια φωτεινή ένδειξη ελπίδας. Κάποια πράγματα συνεχίζουν να προχωρούν και να εξελίσσονται. Σαφώς όταν γίνεται κάτι τέτοιο στην τέχνη η σιωπηλή μας ευγνωμοσύνη είναι μεγαλύτερη. Η τέχνη είναι το καταφύγιο του ανθρώπου σε δύσκολες και χαρούμενες στιγμές. Κι όπως έχουμε ξαναπεί, η μουσική είναι η μαζικότερη των τεχνών.   Πριν δυο-τρία χρόνια έπεσε στην αντίληψή μου ένα τραγούδι με τίτλο “Όνειρα” σε μουσική και στίχους του Άρη Κλεισούρα. Το τραγούδι μου άρεσε, η φωνή με εντυπωσίασε. Ωστόσο, δεν έβρισκα κάτι ολοκληρωμένο για να αποκτήσω μια πιο σφαιρική άποψη. Άλλη μια ιδέα πήρα πέρσι με το “Ξέρω μια χώρα” κι ένας μικρός ενθουσιασμός άρχισε να γεννιέται. Κι ύστερα κυκλοφόρησε το “Μυρίζει βροχή”...   Στο τέλος του Μάρτη που μας πέρα...

Κάποια φορά θα το φωνάξω απ' τη σκηνή πως σ' αγαπώ μέχρι το άπειρο και βάλε -κάποια φορά- μα μέχρι τότε θα φυλάξω τη φωνή για το ανκόρ και το φινάλε Μ.Π.   Ομολογώ πως στα οχτώ προηγούμενα άρθρα της παρουσίασης νέων μουσικών, το αρσενικό φύλο είχε την τιμητική του με τα έξι από αυτά να απαρτίζονται από άνδρες καλλιτέχνες και μουσικούς. Ήρθε, λοιπόν, η στιγμή τα ταλαντούχα κορίτσια της νεότερης γενιάς της ελληνικής μουσικής σκηνής, να πάρουν το αίμα τους πίσω. Δίπλα στην Μαρία Παπαγεωργίου και στην Παυλίνα Βουλγαράκη που ανήκουν στο πρώτο και στο τέταρτο κεφάλαιο αντίστοιχα, θα προσθέσουμε άλλη μία γυναικεία παρουσία που τα τελευταία τέσσερα – πέντε χρόνια μας έχει απασχολήσει με το τραγουδοποιητικό και το μουσικό της ταλέντο, αλλά και με ιδιαίτερη φωνή της.   Χωρίς να είναι απαραίτητα κανόνας, με πολλή γενική ματιά στη σύγχρονη ελληνική μουσική, θα μπορούσαμε αποφανθούμε ότι το αρσενικό φύλο ανήκει στη μελαγχολική και θλιμμένη έκφραση στο τραγούδι (με ε...

Έρχεται μια μέρα που δεν μπορείς να κοιτάξεις προς το τέλος μίας αρχής δεν πειράζει, δεν με νοιάζει όλα αρχίζουν απ' την αρχή. Γιώργος Παπαγεωργίου   Στην ελληνική μουσική σκηνή η χαρούμενη μελωδία, ο ανέμελος στίχος κι η γιορτινή διάθεση, άρχισαν να παίρνουν την θέση που τους αξίζει δίπλα σε όλα τα άλλα τραγούδια τα τελευταία 15 περίπου χρόνια. Ίσως και λιγότερα, αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Είναι σημαντικό και αξιοπρόσεχτο πως σε έναν τόπο που όπως λένε οι Χαΐνηδες είναι “θλιμμένα τα τραγούδια μας και γελαστοί ανθρώποι”, εμφανίστηκαν όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες που υπηρετούν με αυτό τον τρόπο την τέχνη της μουσικής και του τραγουδιού, με τον κόσμο να την δέχεται σαν κάτι που του έλειπε από χρόνια. Και είναι σαφώς κάτι που του έλειπε από χρόνια. Έχουμε πάντα την ανάγκη να ξεφύγουμε για λίγο από την τραγουδισμένη λύπη και να χορέψουμε σε μονοπάτια πιο ξέγνοιαστα, που ωστόσο δεν απέχουν τόσο πολύ από την κουλτούρα μας.   Το γέλιο είναι εξίσο...

Η σιωπή νοηματοδοτεί το πριν και το μετά της γήινης ύπαρξης. Η σιωπή “σπάει” με τη γέννηση και επανέρχεται με το θάνατο. Εμείς αντιλαμβανόμαστε μόνο το ενδιάμεσο. Μέσα σε αυτό δρούμε και υπάρχουμε. Μέσα σε αυτό γράφονται και τα τραγούδια. Μιλούν για αυτό, αφουγκράζονται όμως το άλλο, εκείνο που προκαλεί το μεγαλύτερο θόρυβο, μες στην απέραντη ησυχία του... Γ.Π.   Ερχόμαστε από ένα μέρος σιωπηλό και καταλήγουμε στο τέλος πάλι εκεί. Η ζωή μας είναι βιαστική, περνάει και χάνεται, εξαφανίζεται, σκορπάει, το χθες μοιάζει μπερδεμένο κι άγνωστο όπως και το αύριο και το σήμερα παροδικό, στενό κι άπιαστο. Δεν έχει δεύτερη φορά κι είναι σκληρό το φως της δύσης...   Αυτά κι άλλα πολλά θα μπορούσαμε να λέμε και να γράφουμε εσαεί. Η ερώτηση, όμως, είναι κατά πόσο κατανοούμε και συνειδητοποιούμε τις λέξεις και τις βαρύγδουπες φράσεις μας. Την απάντηση την έχουν δώσει πολλοί άνθρωποι κατά καιρούς, άλλοι την δίνουν κάθε μέρα, άλλοι κάθε στιγμή κι άλλοι πίνουν την ζωή γ...

θέλω να βγαίνει ο ήλιος, φως να μπαίνει απ' τις ρωγμές να πνίγουμε τον πόνο που όλο προσκυνάει το χτες να σπάσουν οι βιτρίνες που φυλάν τα σώματα και να τολμώ ό,τι θέλω, όχι το 'πα, μα δεν το 'κανα Κοσμάς Λαμπίδης   Θα μπορούσαμε να πούμε ότι γενικά είμαστε μια χώρα που δεν φημίζεται τόσο για τα συγκροτήματά της, όσο για τους μεμονωμένους μουσικούς της. Ωστόσο, μέσα στα χρόνια έχουν δημιουργηθεί πολύ σημαντικά μουσικά σχήματα με μεγάλη επίδραση στα ακούσματά μας. Μπάντες που οι περισσότερες δεν είχαν μεγάλη χρονική πορεία, αλλά άφησαν πίσω τους σπουδαίο έργο.   Συγκροτήματα δεν σταματούν ποτέ να δημιουργούνται καθώς η μουσική είναι μια τέχνη που παρουσιάζεται συνήθως από σύνολα ανθρώπων, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Κατά την γνώμη μου, αυτές οι ομάδες ανθρώπων κάτω από ένα όνομα πιασάρικο που τους εκφράζει και μ' ένα συγκεκριμένο ύφος μουσικής, είναι αυτές που έφεραν τις μεγαλύτερες επαναστάσεις όχι μόνο στον ελληνικό, αλλά και στον παγκόσμιο ήχο.  ...

Κλείνω τα μάτια κρύβω τα λόγια σαν παιδί σβήνω και γράφω μα πάλι άδειο το χαρτί Λέξεις πηδάνε στήνουνε γύρω μου χορό πέφτουνε κάτω και σχηματίζουν σ' αγαπώ Χ.Ν.   Φτάνοντας αισίως στο πέμπτο κεφάλαιο παρουσίασης νέων μουσικών, νομίζω ήρθε η ώρα να σας παρουσιάσω έναν ταλαντούχο συντοπίτη μου. Τον άκουσα πρώτη φορά σε δύο opening act συναυλιών. Της Ελεωνόρας Ζουγανέλη και της Νατάσσας Μποφίλιου. Αγόρασα τους δύο (τότε) δίσκους του κι από τότε όποτε εμφανίζεται κοντά μου πηγαίνω να τον ακούσω. Μέσα στη δεκαετή και βάλε παρουσία του στο χώρο της μουσικής, έχει συνεργαστεί με αρκετούς συναδέλφους του, αλλά και με σημαντικούς στιχουργούς και μουσικούς της γενιάς του και όχι μόνο.   Τα περισσότερα τραγούδια τα γράφει ο ίδιος και μουσική και στίχο. Η φωνή του βαθιά και τραχιά, σε ανατριχιάζει από το πρώτο άκουσμα και σε εντυπωσιάζει η έκτασή της. Οι κρητικές επιρροές του μπλέκονται με το ηλεκτρικό στοιχείο και τις λαϊκές αναφορές και παραδίδουν ένα αποτέλεσμα ά...

Ήθελα κάτι να σου πω κι ας λέω πως δεν σου μιλάω μάλλον πως σε ευχαριστώ που μου θύμισες πως σπάω νόμιζα ότι δεν σπάω Π.Β.   Όπως λέγαμε και στην περίπτωση του Πέτρου Μάλαμα, εξαιτίας της κακής συνήθειας μερικών ανθρώπων να σχολιάζουν και να κατακρίνουν χωρίς καμία τεκμηρίωση το παραμικρό σε έναν καλλιτέχνη (και όχι μόνο) με όποιο πάτημα και να βρίσκουν ή απ' την άλλη η έπαρση του εκάστοτε καλλιτέχνη για το όνομα το οποίο κουβαλάει, έχει συνήθως ως απόρροια η καριέρα του να είναι σύντομη, μπορεί και μηδαμινή. Ωστόσο η περίπτωση που θα παρουσιάσουμε παρακάτω διαφέρει κάπως.   Η Παυλίνα Βουλγαράκη δεν κουβαλάει το όνομα κάποιου επιφανούς καλλιτέχνη, αλλά όνομα πολιτικού. Είναι κόρη του Γιώργου Βουλγαράκη και ασχολείται με την μουσική, τώρα πια επαγγελματικά. Βρίσκεται στον χώρο της δισκογραφίας από το 2014 κι έχει κυκλοφορήσει δύο δίσκους. Γράφει την μουσική και τους στίχους στα περισσότερα τραγούδια της και το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσ...

Όταν γνωρίζεις κι αγαπάς μη κόβεις και χωρίζεις πάρε τις λύπες αγκαλιά  και μη τις εξορίζεις. Π.Μ.   Συνήθως η επιτυχία των γόνων σπουδαίων καλλιτεχνών που προσπαθούν να μπουν στο τρυπάκι της ίδιας τέχνης, είναι κάθε άλλο παρά δεδομένη και η πορεία τους συνήθως μικρή. Το όνομα τους τους επισκιάζει και κατά συνέπεια η (ανόητη) σύγκριση με την απόδοση και τον καλλιτεχνικό μανδύα των προγόνων τους είναι αναπόφευκτη. Ο δρόμος είναι δύσβατος για κάθε έναν από αυτούς.   Σπάνιες είναι οι περιπτώσεις που γονιός και απόγονος κατάφεραν να αφήσουν αμφότεροι το δικό τους ξεχωριστό στίγμα στον καλλιτεχνικό τους χώρο, υπηρετώντας και οι δύο την ίδια τέχνη αλλά ο καθένας με την δική του προσωπικότητα και εκφραστική ανάγκη.   Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε άνθρωπος, πόσω μάλλον κάθε καλλιτέχνης, είναι μοναδικός και αναντικατάστατος. Ο καθένας από εμάς εκφράζει τον εσωτερικό του κόσμο μέσα από το δικό του πρίσμα και τα δικά του συναισθήματα. Όπως έλεγε και ο Μ...

Κάτι παράξενο έλαβε δράση κάτω απ' τη γη. Αριστέα Παπαλεξάνδρου    Η ποίηση είναι ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Αν εξαιρέσουμε τις αξεπέραστες μελοποιήσεις του Μίκη Θεοδωράκη σε ποιήματα του Ρίτσου, του Ελύτη, του Λειβαδίτη και άλλων, οι περισσότεροι συνθέτες και τραγουδοποιοί έχουν κατά καιρούς επιχειρήσει, άλλοτε πετυχημένα κι άλλοτε όχι, να μελοποιήσουν Έλληνες και ξένους ποιητές. Η μελοποίηση ενός ποιήματος απαιτεί ταλέντο, πόσω μάλλον όταν ο στίχος είναι άμετρος κι αφηρημένος, αλλά εξαρτάται φυσικά κι από την ψυχική ανάταση του εκάστοτε αναγνώστη.   Πολλά τραγούδια με στίχο ποιητών έχουν χαράξει την δική τους πορεία στο χρόνο και στις ψυχές μας. Αυτό οφείλεται στις ιδιοφυείς μελοποιήσεις των συνθετών που είχαν το θάρρος και την ικανότητα να τ' αγγίξουν, να μας τα χαρίσουν κι από τότε τα λόγια και οι μουσικές τους να μην ξεκολλάνε από τα στόματά μας.   Όταν λοιπόν σε αυτόν τον χώρο εντάσσονται νέοι δημιουργ...

Κύκλος φαντάζει η ζωή που μου ζητά τετράγωνες λογικές. Μ.Π.   Νομίζω ότι ένας λόγος που άρχισα να αγοράζω δίσκους και βινύλια είναι για να ακούω και να ανακαλύπτω καινούρια πράγματα. Έχω φτάσει σε ένα σημείο που η διαδικτυακή έκδοση ενός δίσκου δεν με ικανοποιεί. Μπορεί να ακούσω ένα δύο κομμάτια, αλλά μέχρις εκεί. Αν μου αρέσουν θα πάω να τον αγοράσω και θα τον ακούσω με κατάνυξη όσες φορές χρειαστεί.   Μέσα στον δίσκο “Ξένοι σ' ένα τόπο που αλλάζει” του Μίλτου Πασχαλίδη και του Οδυσσέα Ιωάννου υπάρχει ένα τραγούδι με τίτλο “Οι δικοί μου άνθρωποι”, που το ερμηνεύει μια συγκλονιστική και άγνωστη, μέχρι τότε, φωνή. Η χροιά της δεν θυμίζει καμία άλλη, το χρώμα της σκορπίζει εδώ κι εκεί ουράνια τόξα και η ευαισθησία της διαλύει της πιο κρυφές φυλακές μας. Μαθαίνω από το βιβλιαράκι των στίχων το όνομά της και την ψάχνω λίγο στο διαδίκτυο. Μετά από λίγο καιρό ακούω ένα καινούριο τραγούδι της με τίτλο “Πουλάκι” σε μουσική και στίχους του Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη, μ...