Chinaski

Κάποιοι λένε ότι ο έρωτας είναι μαθηματικά... Όχι, ο έρωτας δεν είναι μαθηματικά, είναι κάτι ανώτερο. Αφήστε με να σας εξηγήσω απανταχού μαθηματικά μυαλά πριν με ρίξετε στην πυρά... Ο έρωτας είναι κάτι παραπάνω από μια απλή πρόσθεση, μια διαίρεση ή πολλαπλασιασμό. Όλοι λένε να βρεις το άλλο σου μισό, λες και πριν απ' αυτόν είσαι χαμένος μέσα σε μια ανούσια ζωή. Όχι δεν είσαι μισός, είσαι ολόκληρος... Ένας άνθρωπος με προσωπικότητα, κοινωνική ζωή και όνειρα... Είσαι εσύ! Μετά βρίσκεις έναν άλλο ολοκληρωμένο άνθρωπο, ο οποίος διαφέρει στα μάτια σου. Σε κάνει να νιώθεις μοναδικά... Εδώ αγαπητοί μου μαθηματικοί 1 και 1 μας κάνει 1! Εδώ η επιστήμη καταρρέει. Ένα ερωτευμένο ζευγάρι κάνει μια μοναδική σχέση... Εδώ 1 διά 1 μας κάνει 1/2 γιατί αφού δύο άνθρωποι ερωτευτούν νιώθουν μισοί ο ένας μακριά από τον άλλον. Όχι, ο έρωτας δεν είναι μαθηματικά κι ας μην σας έχω πείσει ακόμα. Μάλλον δεν έχεις ερωτευτεί για να μην σε έπεισα... Αφιερωμένο στο άλλο μου ολόκ...

Οθόνες που φωτίζουν και βλέμματα σκοτεινά. Κεφάλια σκυμμένα, κολλημένα σε 5 ίντσες θεάματος. Στιγμές που περνάνε κι εμείς τις έχουμε αποθηκευμένες σε κάποιο στικάκι, κάποια κάρτα μνήμης χωρίς να της έχουμε ζήσει μέσα από τα δικά μας μάτια. Φωτογραφίες με ψεύτικα χαμόγελα για να εντυπωσιάσουμε τους ακόλουθούς μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ένας αγώνας για το ποιος έχει την καλύτερη κάλπικη ζωή. Ζούμε με παρωπίδες, αποχαυνωμένοι σ' έναν φτιαχτό μας κόσμο από φόβο μην αποκαλυφθεί η μιζέρια της νέας τάξης πραγμάτων, της κοινωνίας μας. Τραβάω όλα τα καλώδια, σβήνω κάθε οθόνη και πάλι τι; Τίποτα, απλά αποκόβομαι γιατί αυτή η άσπρη οθόνη, βλέπεις, έχει και κάποια καλά στοιχεία που δεν θέλω να χάσω. Πλεονέκτης που είναι ο άνθρωπος, ε; Ένα καλό φιλτράκι για να βγουν αυτές οι παρωπίδες, να αντικρίσεις την μιζέρια και να αρχίζεις να παλεύεις για το καλύτερο αύριο που φοβάσαι. Αυτό χρειάζεσαι... Γιώτα Μουργελά

Δύσκολοι καιροί, άνθρωποι φοβισμένοι κι άδειες πόλεις. Δεν θέλω να μιλήσω γι' αυτό. Όχι τώρα, εν βρασμό. Ίσως και γι' αυτό να απείχα απ' τα κείμενά μου για αρκετό καιρό. Ίσως... Τέλος πάντων, ας ξεφύγουμε λίγο απ' αυτό. Ας σκεφτούμε... Θάλασσα. Ναι, μια θάλασσα, κοίτα κύμα. Μπλε, βαθιά, γαλήνια ακόμα και σε φουρτούνα... Ας σκεφτούμε κι ένα καραβάκι μικρό, μικρό μέσα στο απέραντο της θάλασσας. Φοβάσαι ότι θα το καταπιεί σαν αχόρταγη που είναι με τα κύματά της. Αυτή στέκεται, όμως, άσπρη κι ατάραχη. Περίεργο; Μπα, πόσες φορές σαν αυτό το καραβάκι έχεις αντέξει κάθε φουρτούνα, κάθε λυσσασμένο κύμα που θέλει να σε κάνει κομμάτια; Πόσες φορές; Τώρα τι; Φοβάσαι; Χάνεσαι; Κι εγώ, πολύ... Αλλά αυτή η φουρτούνα ξέρω θα περάσει. Είναι μια θάλασσα και πολλά τα άσπρα καραβάκια πάνω της... Γιώτα Μουργελά

Αχ βρε Ελλάδα μου, ποτέ δεν μαθαίνεις. Μια ζωή τρώγεσαι μόνη σου. Άνοιξε λίγο το βιβλίο της Ιστορίας σου. Δεν απορείς με τους εμφυλίους σου; Πολλοί μαζεύτηκαν ε; Αχ βρε Ελλάδα μου, είσαι μια απ' τις πιο όμορφες χώρες. Όμως γιατί ασχημαίνεις; Τα ωραία σου νησιά καίγονται κι εμείς κοιτάμε. Αστυνομία ενάντια στο λαό; Μπα, Έλληνας ενάντια σ' Έλληνα; Το πιο σωστό, άνθρωπος ενάντια σε άνθρωπο κι αυτό με θλίβει πιο πολύ. Σε κάθε δύσκολη ώρα για σένα οι άνθρωποί σου, αυτοί που έθρεψες με την γης σου, σου γυρίζουν την πλάτη τάχα για το καλό σου. Αχ βρε Ελλάδα μου πώς ξεγελιέσαι έτσι; Δεν έμαθες τα παιδιά σου να είναι αγαπημένα μαζί; Εμένα η μάνα μου πάντα μου λέει «ό,τι και να γίνει στην ζωή σου να μιλάς πάντα με την αδελφή σου, αυτή θα 'ναι το στήριγμά σου», εσύ γιατί δεν μαθαίνεις τα παιδιά σου να είναι το ένα στήριγμα στο άλλο; Στις δύσκολες ώρες πρέπει να είμαστε ενωμένοι κι όχι διχασμένοι και να μην ξεχνάμε αυτό το χαρακτηριστικό που μας ξεχωρίζει απ' τους ά...

Σήμερα ξύπνησα με μια φαγούρα στο αριστερό μου χέρι· ζήταγε το στυλό. Ήθελε να αρχίσει να γράφει για να ξεχάσει. Αναζητούσε κάτι που του έλειπε. Απ' την άλλη το μυαλό μου, μου απαγόρευε να σκεφτώ. Μ' άφησε να παλεύω με την ρουτίνα και τους στόχους μου. Μυαλό και συναίσθημα σε μάχη. Το ένα φώναζε “Μη, μη πληγωθείς τώρα. Μη σου ξύνεις πληγές. Άσε την ημέρα να κυλήσει και το βράδυ απλά κοιμήσου” και το άλλο “Ε, είμαι κι εγώ εδώ! Με ξέχασες, τι σου συμβαίνει, μην με φοβάσαι. Με μένα θα λυτρωθείς κι επιτέλους θα κοιμηθείς πραγματικά το βράδυ”. Δεν ήξερα τι να κάνω. Αποφάσισα να βάλω την μουσική που με ηρεμεί, να φτιάξω μια γεμάτη κούπα καφέ και για λίγο απλά να μην σκέφτομαι τίποτα. Γαλήνη... Τότε πάλι το χέρι μου δεν σταμάτησε να τρέμει. Ζήταγε το alter ego του. Νίκησε... Στυλό και χαρτί, αλλά δεν θα του κάνω τη χάρη. Έγραψα για τις καλύτερές μου στιγμές. Έγραψα, και μ' ένα απλό μαύρο στυλό οι σελίδες γέμισαν χρώματα. Ίσως να το διαβάσετε κάποια στιγμή. Ίσως με...

Σε κάθε κείμενό μου αφήνω κάτι από εμένα. Ξεδιπλώνω για λίγο τον εαυτό μου και σας αφήνω να περπατήσετε στο άβατο των σκέψεών μου. Μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για σας; Ναι, για σένα που διαβάζεις αυτή τη στιγμή. Ξέρω, ξέρω δεν μπορώ να μιλήσω για τον καθένα σας ξεχωριστά ούτε σας ξέρω όλους προσωπικά. Θα το πάμε αλλιώς. Σκέψου ότι κάθομαι τώρα απέναντί σου μ' ένα ανέκφραστο ύφος που απλά σε κοιτάζει. Δεν μπορώ να σε κρίνω, δεν μπορώ να επέμβω, απλά σε ακούω. Τότε ανοίγεσαι, λες λες για ώρες, σκέψεις και λόγια που δεν μπορούσες άλλοτε να ξεστομίσεις, Κάτι σε τρόμαζε, σε απογοήτευε, σε πλήγωνε κι όλο αυτό το βάρος το κράταγες μέσα σου. Γιατί; Αυτό εσύ το ξέρεις καλύτερα από εμένα. Αλλά κάπου πάει ο νους μου. Ξαφνικά σκέψου πως εξαφανίζομαι σα νεφέλη και τη θέση μου παίρνουν πρόσωπα που ήθελες να τους πεις όλα αυτά. Πολύ καλύτερα ε; Μ' ευχαριστείς κάποια άλλη στιγμή. Για τώρα δως μου την ικανοποίηση να σε βλέπω χαρούμενο και ζωντανό. Μπορείς να ξεφύγεις ...

Μεγάλωσα σ' ένα περιβάλλον που μου έμαθε αγάπη ίσον σεβασμός, αφοσίωση, εμπιστοσύνη, και τρυφερότητα. Αγαπώ σημαίνει στέκομαι δίπλα σου παρά τις σκοτεινές σου μέρες. Στέκομαι δίπλα σου και χαμογελώ πιο έντονα από εσένα στις φωτεινές σου μέρες. Αγαπώ σημαίνει σε παίρνω αγκαλιά για να ενωθούν τα σπασμένα κομμάτια σου. Αγαπώ σημαίνει στήριξη σε κάθε σου όνειρο. Αρκεί να σε βλέπω ότι το ευχαριστιέσαι. Αγαπώ σημαίνει να σπάει η καρδιά μου κάθε φορά που σε βλέπω να στεναχωριέσαι. Αγαπώ σημαίνει να σέβομαι αυτό που είσαι και να το αποδέχομαι. Αγαπώ σημαίνει να δείχνω εμπιστοσύνη σε κάθε σου βήμα και να σου αποδεικνύω ότι με θέληση, πείσμα και τους ανθρώπους για συμμάχους όλα γίνονται. Αγαπώ σημαίνει μια αγκαλιά, ένα φιλί, δύο υποστηρικτικά λόγια και μια κρυφή υπόσχεση ότι θα είσαι πάντα εκεί. Αγαπώ σημαίνει πολλά που δεν φτάνουν οι λέξεις να τα αναλύσω. Υπάρχουν διάφορα είδη αγάπης, αλλά νομίζω ότι όλες στηρίζονται στα παραπάνω. Στις μέρες μας λέμ...

Έχω πολλούς φόβους. Το άγχος μου δεν μ' αφήνει να απαλλαχτώ. Άγχος ίσον φόβος έχω διδαχθεί και κάθε μέρα το επιβεβαιώνω. Τι φοβάμαι; Τι μ' αγχώνει; Τι σκέφτομαι; Δαίμονες, δαίμονες που δεν μ' αφήνουν να ξεφύγω απ' τα δεσμά μου. Κάθε κλειδαριά, στις αλυσίδες των φόβων μου, καλά σφραγισμένη και κάθε κλειδί δυσεύρετο. Έχουν εμφανιστεί πολλά, όμως, πολλά απ' αυτά τα θεώρησα δεδομένα και χάθηκαν, αλλά δεν ταίριαζαν στις κλειδαριές μου. Κάποια στιγμή οι αλυσίδες άρχιζαν να με σφίγγουν τόσο που δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Οι δαίμονές μου κι εγώ με είχαν κυριεύσει πλέον. Ξαφνικά, εμφανίστηκε ένα κλειδί διαφορετικό απ' τα άλλα. Ταίριαζε σε κάθε κλειδαριά. Μέρα με την μέρα μ' απελευθέρωνε. Ώσπου επιτέλους ανάσανα. Τότε του χάρισα ό,τι πιο σημαντικό είχα. Του χάρισα την καρδιά μου. Του επέτρεψα να με ξεκλειδώσει κι επιτέλους να του διώξω κι εγώ τους δαίμονές του. Από τότε ζούμε ο ένας για τον άλλον κι αν καμιά φορά ένας απ' τους δυο ...

Ξανά στην αγκάλη σου, ξανά σα μικρό παιδί. Θανάσης Παπακωνσταντίνου Τεταρτιάτικο απόγευμα σε κάποια, όχι και τόσο, γραφική γειτονιά. Περπατάω και μια μυρωδιά από νυχτολούλουδο και βενζίνη με μπερδεύει. Βλέπω ένα χαμηλό σπίτι και στο παράθυρο μια κυρία που κοιτάζει πίσω απ' την κουρτίνα. Μόλις κατάλαβε ότι την είδα κρύφτηκε σα να ντράπηκε, τότε της χτυπάω ευγενικά το τζάμι για να την χαιρετήσω. Μάλλον δεν το περίμενε. Σίγουρα δεν το περίμενε, ούτε κι εγώ άλλωστε. Δειλά τραβά την κουρτίνα και μου χαμογελά κι εγώ έμεινα σαστισμένη να την κοιτώ. Πολύ οικείο το πρόσωπό της, το βλέμμα της τόσο γαλήνιο. Οι ρυτίδες της δείχνουν πως ο χρόνος της χάρισε πολλά σημάδια, τα αρκετά άσπρα μαλλιά μαρτυρούν το άγχος της. Μένουμε να κοιταζόμαστε κι αναρωτιέμαι “γιατί”. Ξαφνικά σα να άνοιξε το φως στο σκοτεινό μυαλό μου, είδα την αλήθεια. Προσπαθεί να με προειδοποιήσει χωρίς να μου μιλά, με παροτρύνει να ξεφύγω από την παγίδα της ενηλικίωσης. Η ωριμότητα δεν προέρχεται από την ενη...

Χριστούγεννα, μια εποχή που ως παιδιά περιμένουμε με τόση λαχτάρα. Μετράμε αντίστροφα, τρέχουμε μέσα στις γεμάτες λαμπιόνια πόλεις κι οι μεγάλοι μας υπόσχονται μέρες χωρίς σχολείο με πολύ παιχνίδι. Πώς να μην την λατρέψεις αυτήν την εποχή; Μεγαλώνεις, όμως, και ξαφνικά οι υποχρεώσεις σε κατασπαράζουν. Άγχος, ρουτίνα και αυτή η πόλη με τα λαμπιόνια και τις εύθυμες μουσικές σε πνίγει. Τα παιδικά ματάκια που έβλεπαν την χαρούμενη αυτή γιορτή ενηλικιώθηκαν και μελαγχολούν όποτε ακούν το “ Last Christmas”. Ξέρω τι σκέφτεσαι. Υποχρεώσεις, δώρα, έξοδα, υπέρμετρη χαρά, δωδεκάωρα στην δουλειά... μια καθημερινή μανία. ΣΤΟΠ! Κλείσε τα μάτια και γίνε πάλι παιδί, πασπαλίσου με χρυσόσκονη και θυμήσου τι ήταν αυτό που λάτρευες στα Χριστούγεννα και τώρα το 'χεις ξεχάσει. Ναι, αυτό έλειπε, το βρήκες. Τώρα που το θυμήθηκες τα Χριστούγεννά σου θα είναι όπως τότε γιατί αυτή η εποχή δεν έχει ηλικία, αλλά έχει όρεξη για ζωή και μια περίεργη αθωότητα. Γίνε πάλι παιδί και χωρίς ...

Μα πόσο κράτησε αυτός ο χειμώνας; Τώρα που άντεξε η καλύβα σου και πέρασε ο τυφώνας. Μα πόσο κράτησε αυτός ο χειμώνας; Τώρα που δώρο είν' η κάθε σου στιγμή κι όχι αγώνας. Μα πόσο κράτησε αυτός ο χειμώνας; Κι είδες το πως η ομορφιά δεν περπατιέται κατά μόνας. Ραψωδός Φιλόλογος Κλειστά παράθυρα και τέσσερις τοίχοι να με πνίγουν. Σηκώνομαι νωχελικά απ' το κρεβάτι. Η έμπνευση μου μ' έχει ξεχάσει τις τελευταίες μέρες. Δεν ξέρω, ίσως κουράστηκα να μου ξύνω πληγές, ίσως με κούρασε η υπερανάλυση όσως σκέφτομαι. Ή μάλλον προσπαθώ με μια επανεκκίνηση του μυαλού μου να ξεκινήσω απ' την αρχή. Τέρμα. Αλλάζω, βάζω το μπουφάν μου και μαζί με τα κλειδιά αρπάζω και τ' ακουστικά. Το κρύο μου παγώνει το πρόσωπο σα να θέλει να μου υπενθυμίσει πόσο ανέκφραστοι είμαστε τον χειμώνα. Στίχο με στίχο η σκέψη μου τρέχει. Οι δρόμοι μου θυμίζουν τις αποφάσεις που πρέπει να πάρω, σε κάθε διασταύρωση διαλέγω την απόφασή μου. Κανένας δεν υπάρχει γύρω μου, μονάχα μια φ...

Έξω ακούγεται μια δυνατή βροχή, απ' το παράθυρο βλέπω τις στάλες και την ομίχλη. Ξαφνικά ακούω την φωνή σου “Καλημέρα έρωτά μου” και με φιλάς γλυκά στο μάγουλο. Γυρνάς και με σφίγγεις πάνω σου σα να σου έλειψα όσο κοιμόσουν. Μου μυρίζεις τα μαλλιά και αρχίζεις να με χαϊδεύεις τρυφερά σ' όλο το κορμί. Ο χρόνος περνά και το χάδι σου γίνεται πιο αχόρταγο και τα φιλιά πιο παθιασμένα. Ο ρυθμός αλλάζει καθώς με κοιτάς και μου χαμογελάς, “Σε θέλω τρελά” μου ψιθυρίζεις και οι ανάσες μας βαραίνουν. Όλα θολά και μέσα στην ζάλη μας η μόνη μου σκέψη είναι η επιθυμία μου για σένα. Τα κορμιά μας, γυμνά και ζεστά, μπλεγμένα μέσα στα σκεπάσματα και αφού ο “χορός” μας τελειώσει με όλες τις αδυναμίες αραδιασμένες στα σεντόνια, κοιταζόμαστε σα να θέλουμε να φωνάξουμε “Σ' αγαπάω”. Με παίρνεις αγκαλιά κι αφήνουμε την βροχή να μιλάει για τον έρωτά μας. Γιώτα Μουργελά

Σκέψου ότι είσαι 20 χρονών. Ξέχνα ότι είσαι 20 χρονών. Σκέψου ότι είσαι κοπέλα. Πάλι λάθος μου, ξέχνα το φύλο. Σκέψου ότι είσαι άνθρωπος. Άνθρωπος με δικαιώματα και υποχρεώσεις. Έχεις δικαίωμα να σε σέβονται και να μην “εκτονώνονται” πάνω σου. Έχεις δικαίωμα να διαβάζεις στη Βιβλιοθήκη της σχολής σου και να μην φοβάσαι μην ασελγήσουν πάνω σου. Έχεις δικαίωμα να προχωράς στον δρόμο και να μην σου φωνάζουν διάφοροι μάγκες χυδαιότητες για το κορμί σου. Έχεις δικαίωμα να ανοίγεις την τηλεόραση και να μην ανέχεσαι κανένα πάνελ να διακωμωδεί τα δικαιώματά σου, να σατιρίζει τους φόβους σου. Έχεις και την υποχρέωση να σέβεσαι τον διπλανό σου. Έχεις υποχρέωση να προβληματίζεσαι όταν ένας νεαρός “εκτονώνεται” πάνω σε μια κοπέλα χωρίς την έγκρισή της. Έχεις υποχρέωση να εξοργίζεσαι όταν γίνεσαι μάρτυρας της διακωμώδησης αυτού του συμβάντος. Και τέλος πάντων, έχεις δικαίωμα και υποχρέωση να κλείσεις την τηλεόραση και επιτέλους αφού σεβαστείς τον εαυτό σου να σεβαστείς και τους ανθρώπου...

Σου έχει τύχει ποτέ να χαθείς στα βάθη του μυαλού σου; Να χάσεις την μπάλα, όπως λέμε συνήθως. Ενώ όλα κυλούν ευνοϊκά εσύ να ξύνεις πληγές και να χάνεσαι, να βαλτώνεις στο “Εγώ” σου. Αχ αυτό το “Εγώ”... Φωνάζουμε πως είμαστε εδώ να στηρίξουμε όποιον μας χρειάζεται και ταυτόχρονα φοράμε τις παρωπίδες μας. Αρνούμαστε να αποδεχθούμε την πραγματικότητα και βυθιζόμαστε στα, μοναδικά για μας, προβλήματά μας. Οι δικοί μας άνθρωποι μας τραβούν απ' το γιακά κι εμείς ακίνητοι σχεδόν απλά τους κοιτάμε καθώς ζητούν βοήθεια. Όταν δε προσπαθούν να μας την προσφέρουν απλά χαμογελάμε κι αρκούμαστε σε ένα “όλα καλά” για να τους πείσουμε με το ψυχρό χαμόγελό μας. Για ποιον προσποιούμαστε; Σε ποιον γυρνάμε την πλάτη; Δεν σκεφτόμαστε, παρά μόνο κοιτάμε το ταβάνι και τότε ξαφνικά θυμάσαι. Θυμάσαι τι είναι για σένα αυτοί οι άνθρωποι. Πως κοντεύεις να τους χάσεις, αν δεν τους έχεις χάσει ήδη. Πανικός! Πατάς γρήγορα τον αριθμό στο κινητό, αργεί η άλλη γραμμή να το σηκώσει κι ακούγε...

Βάζω για άλλη μια φορά τ' ακουστικά μου και προχωράω ανάμεσα στο πλήθος... Πάντα όταν τριγυρνάω ανάμεσα σε κόσμο παρατηρώ τις κινήσεις τους και πλάθω μια προσωπικότητα για τον καθένα. Λανθασμένη; Σωστή; Έτσι μοιάζουν στα μάτια μου. Ένα παιδάκι που θέλει να γίνει δικηγόρος, μια γυναίκα που είχε κακή μέρα, ένα τύπος που τρέχει να προλάβει την ουρά στην εφορία, ένας παππούς με ένα τριαντάφυλλο για την αγαπημένη του. Κόσμος με κατεβασμένο κεφάλι, άδειο χαμόγελο και ένα κινητό στο αυτί, ένα γρήγορο βλέμμα πάνω σου που σου δείχνει την απογοήτευσή τους. Άγχος, γρήγοροι ρυθμοί, ρουτίνα, απρόσωπες σχέσεις. Πόσα κρύβονται πίσω από ένα απλό χαμόγελο; Κολλημένοι στα προβλήματα χάνουμε το νόημα της ζωής και στο τέλος απλά αυτή μας προσπερνά. Πάρε μια ανάσα αδερφέ, η ζωή έχει κάτι να σου δώσει μην την κοιτάς να απομακρύνεται. Ζήσε ρε τι σου ζητάμε; Γιώτα Μουργελά

“Τι άλλο θες να μάθεις για μένα;”, ρωτάς και ταυτόχρονα με σφίγγεις πιο πολύ μέσα στην αγκαλιά σου την ώρα που οι πρώτες ηλιαχτίδες τρυπώνουν μέσα απ' τα μισάνοιχτα παντζούρια. “Τίποτα, αποφεύγω το παρελθόν και δεν κυνηγάω το μέλλον, ζω για ένα παρόν”. Ξαφνιάζεσαι, με κοιτάς μέσα στα μάτια και μου χαμογελάς τόσο γλυκά... σαν να άκουσες αυτό που τόσο ήθελες να ακούσεις και κανένας δεν στο έλεγε. “Γι' αυτό σ' αγαπώ. Δεν με έκρινες ποτέ για τα λάθη μου, με συμβούλευες μονάχα. Δεν απομακρυνόσουν όταν εγώ είχα τα δικά μου, σιωπηρή στεκόσουν δίπλα μου -όπως σε χρειαζόμουν. Να σου πω και κάτι, ούτε κι εγώ ασχολούμαι με το παρελθόν, αλλά το μέλλον μου το βλέπεις στο καθρέφτη σου κάθε φορά που κοιτάζεσαι σ' αυτόν.” Μου ξαναχαμογελάς και με φιλάς με πάθος σαν να είχες καιρό. Εγώ δεν ήξερα τι να σου απαντήσω, το μόνο που μπορούσα ήταν να σε πάρω μια σφικτή αγκαλιά και να σου ψιθυρίσω στο αυτί “Σ' αγαπώ, είσαι σημαντικός για μένα” και να σε φιλήσω γλυκά ...

Τικ τοκ τικ τοκ αυτός ο επίμονος ήχος του ρολογιού δεν παύει να μου τρυπάει τα αυτιά... Κοιτάζω το ρολόι. Δύο και τέταρτο δείχνουν οι δείκτες του και στο μυαλό μου ο ήχος όλο και δυναμώνει. Η σκέψη μου τρέχει. Τρέχει μέσα στα σκοτεινά σοκάκια του μυαλού μου. Σ' αυτά τα σοκάκια που φοβάμαι να περπατήσω ακόμα και την ημέρα. Ίσως γιατί εκεί κρύβεται ένα άλλο μου Εγώ, πιο σκοτεινό και πιο πληγωμένο. Τικ τοκ τικ τοκ τα αυτιά μου βουίζουν πια... Κοιτάζω το ρολόι και ήδη κοντεύει τέσσερις... Μου ξύνω τις πληγές λες και θέλω να με τιμωρήσω, τα μάτια μου βουρκώνουν και πλέον μουδιασμένη κοιτάζω το ταβάνι... Τικ τοκ τικ ωχχχχχ πάψε κι εσύ με τρελαίνεις... Πήγε 6 παρά και το βλέμμα βαραίνει, η σκέψη εξατμίζεται... Επιτέλους νίκησα... ή μήπως όχι; Γιώτα Μουργελά

Από παιδί θυμάμαι, οι πρώτες βροχές του φθινοπώρου μου “μύριζαν” κάτι από μελαγχολία. Τότε δεν μπορούσα να βγω έξω να παίξω και βαριόμουν να χαζεύω τη βροχή από ένα παράθυρο. Λίγα χρόνια μετά, αγάπησα αυτά τα πρωτοβρόχια της νέας εποχής. Κάθε που ο καιρός αποφάσιζε να “σαλέψει” έτρεχα να βάλω πιο χειμωνιάτικα ρούχα, να χωθώ στην κουβέρτα και με αφοσίωση να μετράω τις σταγόνες στο παράθυρο. Μεγαλώνοντας, λίγο περισσότερο, κατάλαβα γιατί αγαπώ αυτές τις πρώτες ενδείξεις του χειμώνα. Σε κάθε πρωτοβρόχι χαζεύω τον σκοτεινό ουρανό και σκέφτομαι ό,τι με μαυρίζει. Τότε μια δυνατή “μπόρα” παίρνει κάθε “κακό” από πάνω μου και το “ουράνιο τόξο” με κάθε λογής “πολύχρωμη” σκέψη “φωτίζει” τον “ουρανό” μου. Καλώς να ορίσεις “χειμώνα” δεν σε φοβάμαι, θα “βραχώ” περιμένοντας την “άνοιξη”. Γιώτα Μουργελά

Το ξυπνητήρι χτύπησε πάλι την ίδια ώρα, απλώνω το χέρι σπαστικά και το κλείνω. Απλώνω το χέρι μου και σε ψάχνω στο μαξιλάρι, μα ξέχασα ότι δεν είσαι εκεί. Το κινητό αναβοσβήνει, τ' ανοίγω και αντικρίζω μήνυμά σου: “Καλημέρα αγάπη μου. Πόσο θα ήθελα να ήμουν εκεί. Σ' αγαπώ”. Χαμογελάω και ξαφνικά η μέρα μου έφτιαξε. Με ένα απλό σου μήνυμα, με μια δική σου καλημέρα. Είναι δύσκολο να βρίσκεσαι μακριά απ' αυτόν που σκέφτεσαι, που έχεις ανάγκη να ξυπνάς στην αγκαλιά του. Πονάει η απουσία, αλλά ένα μήνυμα κι ένα τηλέφωνο κάποιες φορές αρκούν να σε ηρεμήσουν και να σου θυμίσουν ότι αυτός ο άνθρωπος είναι “εκεί”, μαζί σου. Γιώτα Μουργελά

Τυχαία χθες άνοιξα ένα οικογενειακό άλμπουμ. Πρόσωπα χαμογελαστά σε κάθε φωτογραφία, πρόσωπα που είναι δίπλα μου και πρόσωπα που είναι χαραγμένα πια μόνο στην καρδιά μου. Σε μια από αυτές τις φωτογραφίες φαίνομαι εγώ να χαμογελάω πλατιά αγκαλιά στον πατέρα μου και τότε θυμήθηκα εκείνη την μέρα. Εκείνη την μέρα με είχαν ρωτήσει τι ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω. Θυμάμαι και την απάντησή μου. Μια συνηθισμένη βαρύγδουπη απάντηση που δίνει κάθε πεντάχρονο όταν το ρωτάνε κάτι τέτοιο. Έκλεισα το άλμπουμ με μια ανάγκη να σκεφτώ αν άραγε 15 χρόνια μετά η απάντησή μου σ' αυτή την ερώτηση θα ήταν η ίδια. Λοιπόν, αυτό έκανα, έβαλα στην σειρά κάθε κατόρθωμα και κάθε ατόπημά μου... σκέφτηκα κάθε σοβαρή απόφαση που μπορεί να έχω πάρει ως τώρα και ξέρετε που κατέληξα; Δεν ξέρω αν έκανα σωστά, δεν ξέρω αν είμαι αυτή που ως παιδί ονειρευόμουν, αλλά ξέρω ότι το παιδί που ήμουν κάποτε αν με γνώριζε θα ήταν περήφανο για μένα... Κι αυτό είναι που μετράει στην τελική... Γι...