Chinaski

  Γιατί η ζωή αξίζει μονάχα σαν περιτριγυρίζεσαι από σώματα προσφιλή, θύμησες ωραίες, λόγια τρυφερά, από τιμή και χαμόγελο. Κ.Α. «Ίσως να μην υπήρχε πιο επιτυχημένο όνομα απ' αυτό που της έδωσαν: Ανδρομάχη. Μόνο που έγινε ένα λάθος: Ανδρωμάχη θα 'ταν το πιο σωστό. Γιατί δεν ήταν ένας ο άνδρας εκείνος με τον οποίο έδωσε τις μάχες της αλλά πολλοί». Αυτό σημειώνει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου Ανδρωμάχη ο Κώστας Ακρίβος. Ένα βιβλίο ύμνος σε μια γυναίκα που βρέθηκε να περπατά πάνω σε μια λεπτή κλωστή ανάμεσα στην αγάπη και στο μίσος. Αγάπησε βαθιά, μέσα από την καρδιά της, με όσα αποθέματα τις έδωσαν οι θεοί για ν' αγαπήσει· αγάπησε όμως κι από ανάγκη, για να μην πληγώσει κι άλλες ψυχές, για να ηρεμήσει η ταλαιπωρημένη ψυχή της. Μίσησε ειλικρινά και πηγαία, όσους την ξερίζωσαν με βία από τον τόπο και τους ανθρώπους της. Σ' έναν σπαρακτικό μονόλογο, η κόρη του Ηετίωνα αφηγείται τα παραμυθένια παιδικά της χρόνια στην Θήβη μαζί με τα επτά αδέρφια της, τότε που ο πόλεμος ήταν ...

  Αγνοώ αν ξέρω κάτι ή απλώς γερνάω, ωστόσο στέκω ακόμα πίσω από τζάμια θολά και κόβω κίνηση. Δ.Κ. Τις περισσότερες φορές είναι καλό να εμπιστεύεσαι το ένστικτό σου. Να ακούς εκείνη την φωνή μέσα σου που ψιθυριστά και με υπομονή σου προτείνει μια επιλογή. Εκπλήσσεσαι όταν την ακούς και μια νέα εκδοχή του κόσμου ξεπηδά μπροστά στα μάτια σου. Την γνωρίζεις, σε γνωρίζει κι αυτή, την κοιτάς και σε κοιτάζει λες κι ήταν πάντα εδώ, δικιά σου, σαν να γνωρίζεστε χρόνια, τελικά. Όταν ανακάλυψα πριν από περίπου έναν χρόνο ότι ο Δημήτρης Καταλειφός κυκλοφόρησε ποιητική συλλογή κι ύστερα από λίγο κι άλλη μία, το ένστικτό μου μού έλεγε πως πρέπει να τις διαβάσω. Ένας εξαίρετος ηθοποιός, διακριτικός καλλιτέχνης, ιδιαίτερα συμπαθής άνθρωπος, ο οποίος έχει δείξει στην πορεία του ότι δημιουργεί όταν έχει ανάγκη να μιλήσει. Από εκείνους που δεν μπορούν να το κάνουν αλλιώς και διαλέγουν την τέχνη ως μεσάζοντα, εκμεταλλεύονται την ελευθερία της και κυνηγούν -όπως πάντα- το ανέφικτο. Μετά τις «Σ...

  Ακόμα και στην άκρη του γκρεμού σαν έφτασα Δεν δίστασα, δεν δείλιασα, είπα δεν σταματάω Κι όσοι με είδαν να γκρεμίζομαι γελάστηκαν Απ' τ' άσπρα σύννεφα κρεμάστηκα κι ακόμα περπατάω. Γ.Α. Ο Γιάννης Αγγελάκας και οι 100 oC συνεργάστηκαν για πρώτη φορά στην δισκογραφία το 2016 στο άλμπουμ «Ήσυχα Τραγούδια Για Ανέμελα Λιβάδια» ( Alltogethernow, Feelgood Records). Η δεύτερη δισκογραφική συνεργασία τους έρχεται φέτος με το άλμπουμ «Έχω Κέφια» που κυκλοφόρησε την Παρασκευή 6 Μαΐου από την Alltogethernow και το Ogdoo Music Group. Ο Αγγελάκας μετράει κοντά σαράντα χρόνια μουσικής παρουσίας (το πρώτο άλμπουμ από τις Τρύπες κυκλοφόρησε το 1985) και μέσα σε αυτά, έχει καταφέρει ουκ ολίγες φορές να ξυπνήσει ξανά και ξανά κοιμισμένες εκφάνσεις της ανθρώπινης ύπαρξης. Πάντοτε επαναστατικός, πάντοτε επίκαιρος, με λόγο κοφτερό, άκρως ποιητικό, με μια συνθετική και στιχουργική ιδιαιτερότητα που χαρακτηρίζει όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες. Στο νέο του άλμπουμ δεν λείπει τίποτα από όλα ...

  Τι 'θελα, τι 'θελα να προχωρήσω στο μέρος που άλλος δε γύρισε πίσω. Φ.Δ. Το έχουμε πει ξανά σε πολλά προηγούμενα άρθρα: είναι υπέροχο να κυκλοφορεί ένας καινούριος δίσκος, με νέα τραγούδια, με φρεσκάδα και η πλειοψηφία τους να σε βρίσκει απροετοίμαστο, ακόμα κι αν λατρεύεις τον συνθέτη, τον στιχουργό, τον ερμηνευτή και τον γνωρίζεις καλά – κι απ' την καλή κι απ' την ανάποδη. Από έναν έμπειρο δημιουργό, που βρίσκεται πολλά χρόνια στο προσκήνιο, όσα αριστουργήματα κι αν έχει γράψει, περιμένεις ότι θα ακούσεις μια από τα ίδια. Κι ίσως να συμβαίνει αυτό σε δυο-τρία κομμάτια. Αλλά όταν συμβαίνει μόνο σε τόσα, από τα δέκα-δώδεκα του δίσκου, τότε είναι σαν να μην συμβαίνει καθόλου.   Το « ANIME » του Φοίβου Δεληβοριά, που κυκλοφόρησε σε CD και σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες την Παρασκευή 6 Μαΐου και αναμένεται να κυκλοφορήσει και σε διπλό βινύλιο, είναι άλλη μία (κι ίσως η ισχυρότερη) απόδειξη, ότι ο Φοίβος μόνο άδικα ή τυχαία δεν θεωρείται ένας από τους πιο εμπνευσμένους τ...

Άμα σκέφτεσαι κάτι που δεν μπορείς να έχεις,  σου κόβεται όλη η όρεξη γι' αυτό που κάνεις. J.W. Διαβάζοντας όλο και περισσότερα βιβλία κι όσο ο καιρός περνάει κι εγώ μεγαλώνω, συνειδητοποιώ το εξής: η σχέση του αναγνώστη με το βιβλίο έχει πολλά κοινά -για να μην πω ότι είναι ακριβώς το ίδιο- με τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων στην καθημερινή ζωή. Όπως με κάποιους ανθρώπους ταιριάζεις (ή δεν ταιριάζεις) με την πρώτη ματιά και το πρώτο «γεια», έτσι και με τα βιβλία ταιριάζεις (ή δεν ταιριάζεις) με την πρώτη σελίδα – πολλές φορές και με την πρώτη γραμμή ή την πρώτη λέξη. Όπως με κάποιον μπορεί να βγεις κάποια στιγμή μια βόλτα κι ύστερα να περάσει πολύς καιρός μέχρι να ξανασυναντηθείτε, έτσι και με κάποια βιβλία που τα διαβάζεις μια φορά και μετά τα ξεχνάς – μπορεί να θυμηθείς έπειτα από πολλά χρόνια το εξώφυλλο, τον τίτλο ή τον/την συγγραφέα και να τα ανοίξεις ξανά, μπορεί και όχι. Κατ' επέκταση, λοιπόν, του συγκεκριμένου συσχετισμού, σκέφτομαι πόσο όμορφο συναίσθημα είναι εκεί...

  «Μπορεί κανείς να αφηγηθεί μια πολεμική ιστορία, μια ιστορία για κατακτήσεις, βρόμικες μάχες και συγκρούσεις στις αποικίες, και να την κάνει να μοιάζει με ένα μαγευτικό παραμύθι, με μια ονειρεμένη ιστορία, με μια μαγική πτήση με ένα Καπρόνι 133 πάνω από τα μυστηριώδη εδάφη της Ανατολικής Αφρικής;» Η ερώτηση αυτή, στο οπισθόφυλλο του βιβλίου Μια Πτήση Μαγική της Giovanna Giordano που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, συμπυκνώνει όλη την υπόθεση του μαγευτικού αυτού πονήματος και σε προτρέπει να αφεθείς στην «μαγική πτήση» του Τζούλιο Τζαμό πάνω από τα εδάφη της Αβησσυνίας. Με φόντο τον Β' Ιταλοαιθιοπικό πόλεμο (Οκτώβριος 1935 – Μάιος 1936), αλλά και τις συρράξεις μεταξύ των δύο χωρών που προηγήθηκαν και ακολούθησαν, η Giordano σχεδόν με παιδική αθωότητα και όχι με αφέλεια, διηγείται την ιστορία ενός νεαρού ρομαντικού αεροπόρου που προσγειώνεται στην Ανατολική Αφρική χωρίς να γνωρίζει την αποστολή του. Ο Τζαμό είναι ονειροπόλος, βρίσκει την ελευθερία του μονάχα στον αέρα μ...

Within your lonely room I hear you whisper see you soon I sense a dying spark I watch you falling through the dark Goodbye my friend Thank you for the dream. M.L.   Είναι από εκείνα τα ξαφνικά, τα απίστευτα, που νομίζεις ότι κάποιος σου κάνει πλάκα, ότι ο ίδιος σου κάνει πλάκα. Δεν μπορεί να έφυγε έτσι απλά, τόσο γρήγορα και τόσο νωρίς. Θα μου πεις, ποιος το ορίζει το νωρίς; Σκέφτεσαι ότι θα μπορούσε να ζήσει κι άλλο, να δημιουργήσει κι άλλα σπουδαία πράγματα, να γράψει κι άλλα σπουδαία τραγούδια, να φτιάξει κι άλλους σπουδαίους δίσκους. Κι αυτοί λένε ότι έφυγε κι εσύ δεν μπορείς ούτε θέλεις να το πιστέψεις. Ο Mark Lanegan έφυγε εχθές το βράδυ από την ζωή κι εγώ εδώ ξεχύνομαι σε ένα ασυνάρτητο παραλήρημα, χωρίς συνοχή, για να μπορέσω με κάποιον τρόπο να χωνέψω αυτήν την είδηση, αλλά και πάλι δεν γίνεται τίποτα. Σε αυτές τις περιπτώσεις το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι να πεις ένα ευχαριστώ που υπήρξε ο άνθρωπος αυτός, που μας έδωσε έργο, που άφησε τις μελωδίες και τις ιστορίες...

It's beginning to look a lot like Christmas. Meredith Willson Τις τελευταίες ημέρες είμαι πολύ θυμωμένος. Οι λόγοι έχουν να κάνουν με την επικαιρότητα και με θέματα που δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε. Η ψυχή και το σώμα μου, ζητούν απεγνωσμένα να αδειάσουν με διάφορους τρόπους το σαράκι που κατατρώει τα σάπια τους φρούτα και να καθαρίσουν τον οργανισμό μου. Να υποδεχτεί τις γιορτινές ημέρες που έρχονται κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Όπως τους αξίζουν. Είναι ένας σοβαρός λόγος για τον οποίο είμαι ευγνώμων στους αυτοματισμούς της ύπαρξής μου. Καθαρίζουν τις άχρηστες πια αναμνήσεις και τις ξεραμένες πληγές, για να έρθουν άλλα σκιρτήματα πιο ευγενικά. Για νέες περιπέτειες που θα κάνουν τον κύκλο τους, θα περάσουν και θα έρθουν άλλες. Στιγμές που χωρίς αυτές δεν είμαστε τίποτα. Εχθές το βράδυ έκανα ένα ιδιωτικό αφιέρωμα στον Elvis. Ξεκινώντας από τον χριστουγεννιάτικο δίσκο του ( Elvis' Christmas Album , 1957) και συνεχίζοντας με μεγάλες επιτυχίες της πρώιμης δισκογραφική...

  Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος έχει πει πως αγαπημένος σου συγγραφέας είναι αυτός που σε κάνει να θέλεις κι εσύ να γράψεις. Που σε κάνει να θέλεις να πιάσεις χαρτί και μολύβι και να αραδιάσεις με τον ίδιο ιλιγγιώδη τρόπο τις σκέψεις σου και την φαντασία σου. Να ξεχυθείς στο ορμητικό ποτάμι της αφήγησης ώσπου να σε ξεβράσει στην απέραντη θάλασσα της λύτρωσης. Αυτό είναι για μένα ο Αύγουστος Κορτώ. Ένας συγγραφέας με αξιοζήλευτο ταλέντο στη ροή της αφήγησης που σαν αφήνεσαι στο ρεύμα της, βρίσκεσαι σε τοπία και καταστάσεις χαράς, γέλιου, συγκίνησης, πόνου, λύτρωσης από την μία σελίδα στην άλλη, πολλές φορές και από την μιαν αράδα στην άλλη. Το Μισό Παιδί , το νέο του βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη, είναι μια ιστορία μυστηρίου που μόνο ο Κορτώ θα μπορούσε να σκεφτεί και να γράψει. Σε ένα μικρό ορεινό χωριό έξω από την Αλεξανδρούπολη, το Χρυσοδέντρι, ο Αντώνης Ράπτης ένας δεκαεφτάχρονος μαθητής του μοναδικού σχολείου του χωριού, δολοφονεί ένα πρωί σχεδόν όλους του συμμ...

Η 22α και η 23η του Οκτώβρη είναι δύο πολύ σημαντικές ημέρες για την Τέχνη και ειδικότερα για την ελληνική μουσική και δισκογραφία.  Στις 22 Οκτωβρίου του 1937 γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια ο συνθέτης και τραγουδοποιός Μάνος Λοΐζος. Στη σύντομη πορεία της ζωής του θα αποτελέσει έναν από τους σπουδαιότερους και σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες του 20ου αιώνα και της σύγχρονης ελληνικής μουσικής. Από το 1962 που θα ηχογραφήσει το πρώτο του σαρανταπεντάρι «Το τραγούδι του δρόμου» σε ποίηση Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα (μτφ. Νίκου Γκάτσου) και ερμηνεία Γιώργου Μούτσιου, θα ακολουθήσουν σπουδαίοι δίσκοι όπως Ο   Σταθμός (1968), Θαλασσογραφίες (1970), Τραγούδια του δρόμου (1974), Τα Νέγρικα (1975) και πολλά άλλα. Τραγούδια του συμπεριλαμβάνονται σε δίσκους διαφόρων ερμηνευτών, όπως του Μανώλη Ρασούλη, του Στέλιου Καζαντζίδη και άλλων. Συνεργάστηκε με σημαντικούς στιχουργούς, όπως τον Λευτέρη Παπαδόπουλου, τον Μανώλη Ρασούλη και τον Γιάννη Νεγρεπόντη και με σπουδαίους ερμηνευτές, όπως τον Β...

  You know that sometimes Satan comes as a man of peace. B.D. Ακόμα και οι πιο πιστοί οπαδοί του Bob Dylan, είναι αλήθεια ότι δεν έχουμε αφιερώσει τόσο πολύ χρόνο στα δισκογραφικά εγχειρήματα του νομπελίστα τραγουδοποιού μέσα στην δεκαετία του '80. Οι ανάμικτες αποτιμήσεις του έργου του ύστερα από τις δυο χρυσές δεκαετίες ('60 s και '70 s ), έχουν κάνει τους περισσότερους από εμάς να αποτραβηχτούμε από τις μετέπειτα δημιουργίες του. Με αφορμή, λοιπόν, την κυκλοφορία του νέου του δίσκου Springtime In New York: The Bootleg Series Vol. 16 (1980 – 1985) , αξίζει να ρίξουμε μια ματιά στην δισκογραφία του Dylan την περίοδο αυτή. Το 1979 κυκλοφορεί τον δίσκο Slow Train Coming ο οποίος θα αποτελέσει τον πρώτο από την «Χριστιανική Τριλογία». Θα ακολουθήσουν τα άλμπουμ Saved (1980) και Shot Of Love (1981). Από αυτά θα ξεχωρίσουν τα τραγούδια « Slow Train Coming » και « Gotta Serve Somebody », το οποίο θα φέρει και αμφιλεγόμενες κριτικές, κάνοντας τον John Lennon να γράψει τον αντί...

  Ο φετινός νικητής του Νόμπελ Λογοτεχνίας είναι ο συγγραφέας Abdulrazak Gurnah από την Ζανζιβάρη. Όπως ανακοίνωσε η Ακαδημία, ο Αμπντουλραζάκ Γκουρνά βραβεύεται «για την ασυμβίβαστη και συμπονετική διείσδυσή του στις επιπτώσεις της αποικιοκρατίας και τη μοίρα του πρόσφυγα στον κόλπο μεταξύ πολιτισμών και ηπείρων». Ο Αμπντουλραζάκ Γκούρνα, γεννήθηκε το 1948 στη Ζανζιβάρη. Είναι Τανζανός μυθιστοριογράφος, ο οποίος γράφει στα αγγλικά και ζει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τα πιο διάσημα από τα μυθιστορήματά του είναι το Paradise (1994), που βρέθηκε στη βραχεία λίστα τόσο για το βραβείο Booker όσο και για το βραβείο Whitbread, το Desertion (2005) και το By the Sea (2001), το οποίο περιήλθε σε μακρά λίστα για το Booker και στη λίστα του βραβείου λογοτεχνίας των Los Angeles Times. Ο Γκούρνα πήγε στη Βρετανία ως φοιτητής το 1968. Η μητρική του γλώσσα ήταν τα σουαχίλι. Στο Πανεπιστήμιο του Κεντ, πήρε το διδακτορικό του, το 1982. Σήμερα είναι Καθηγητής και Διευθυντής Μεταπτυχιακών Σπουδών εκεί,...

  Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή ένας από τους σημαντικότερους πεζογράφους της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Ο Αντώνης Σουρούνης είναι από τους αφηγητές που με την γραφή τους σε παρασέρνουν στον κόσμο τους σαν φύλλο στο νερό. Οι εμπειρίες τους γίνονται και δικές σου. Τα γέλια τους, η λύπη τους, η μιζέρια, η μελαγχολία, οι έρωτές τους, γίνονται δικό σου παρόν και παρελθόν.  Γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου του 1942 -στη μέση ακριβώς της χρονιάς όπως έλεγε και ο ίδιος- στην Θεσσαλονίκη. Έζησε αρκετά χρόνια στην Γερμανία όπου ασχολήθηκε με διάφορα επαγγέλματα, αλλά και ταξίδεψε πολύ δουλεύοντας στα καράβια. Όταν τελείωσε το γυμνάσιο, έφυγε για τη Γερμανία, όπου είχαν ήδη μεταναστεύσει όλοι του οι συγγενείς. Μετά από μερικά εξάμηνα σε γερμανικά και αυστριακά πανεπιστήμια, όπου σπούδασε Κοινωνιολογία και Πολιτικές Επιστήμες, διακόπτει τη φοίτηση και ταξιδεύει δουλεύοντας. Εργάστηκε από τραπεζικός υπάλληλος μέχρι ναυτικός και από hotel boy μέχρι επαγγελματίας παίχτης ρουλέτας.  Τα βιβλία του...

Δεν θα χορέψω στον αποκεφαλισμό της Μητρός μου Αυτός ο τόπος δεν θα στοιχειώσει τον ύπνο μου Δεν θα χαρίσω άλλο ένα τραγούδι αγάπης σε γυναίκα απ' τον κόσμο των μαχαιριών Δεν θα ικετεύσω ποτέ ξανά την κάθε τρύπα στο σώμα μου να κλείσει Δεν θα χω πάρε δώσε με μαστούρηδες του Έρωτα Δεν θα βάψω κόκκινες τις προσευχές Δεν θα φάω με το ζόρι τις πλαστικές ανατολές τους Δεν θα λαχταρήσω ποτέ πια επιχρυσωμένα μάγουλα από ψευδόχρυσα δάκρυα Δεν θα θερίσω μολυσμένα "αντίο" Δεν θα γεννήσω άλλα σύνορα,  άλλα ναρκοπέδια άλλα χαλάσματα στην πόλη μέσα μου Δεν θα χορέψω με τον άνεμο που σε φίλησε με την θάλασσα που σε ρούφηξε  με τον ήχο που σε φίμωσε παρά μονάχα με την πέτρα που σε ξύπνησε. Δεν θα σου ανοίξω την πόρτα μωρό μου. Σήμερα Λέω να Χορέψω με Μένα. Καληνύχτα καλοκαίρι... πολλές λέξεις άφησες και λίγες σιωπές. Καλημέρα φθινόπωρο... μονολεκτικές ας είναι οι στιγμές σου. Το πρώτο σώμα που θα δοθεί για τροφή λυγμών  ας μην είναι νεανικό. Να έχει αποδεχτεί πάνω του την φθορά του χρόν...

  I just chose that name and it stuck B.D. Ο Dylan γεννήθηκε στις 24 Μαΐου του 1941. Το πραγματικό του όνομα είναι Robert Allen Zimmerman. Τον Αύγουστο του 1962, ο νεαρός κύριος Zimmerman θα αλλάξει επισήμως το όνομά του, στο Ανώτατο Δικαστήριο της Νέας Υόρκης. Έκτοτε θα λέγεται, και θα είναι, ο Bob Dylan. Πολλές εικασίες έχουν διατυπωθεί ως προς την επιλογή του ονόματος, και ο ίδιος ο Dylan έχει δώσει κατά καιρούς αντιφατικές και συγκεχυμένες εκδοχές. Εντέλει, η επικρατέστερη εικασία ήταν και η αληθινή. Το όνομα το εμπνεύστηκε από τον μεγάλο Ουαλό ποιητή Ντίλαν Τόμας (27 Οκτωβρίου 1914 – 9 Νοεμβρίου 1953), του οποίου ο νεαρός κύριος Zimmerman υπήρξε λάτρης, και σχεδόν πάντα κυκλοφορούσε με έναν τόμο ποιημάτων του Ντίλαν Τόμας ανά χείρας. Ο πρώτος έρωτας του Dylan, η Έκο Σταρ Χέλστρομ, αποκάλυψε πόσο αγαπούσε ο τροβαδούρος την ποίηση του Ντίλαν Τόμας, αλλά και ότι τον είχε συμπεριλάβει στο πάνθεον των εκλεκτών ηρώων του, μαζί με άλλους πρόωρα χαμένους όπως ο Τζέιμς Ντιν (8 Φεβρουαρ...

  Ζούμε στην αμφισημία κι εκεί διαγράφουμε τους κύκλους της ζωής μας. R.B. Θα μπορούσαν να γραφτούν πάρα πολλά για την λογοτεχνία του Roberto  Bolaño . Μπορούμε να επικεντρωθούμε σε σελίδες επί σελίδων για το ύφος της γραφής του, για την δομή των μυθιστορημάτων του, για την θεματολογία των ιστοριών του και πολλά άλλα. Είναι ίσως η πιο ιδιαίτερη περίπτωση συγγραφέα στον κόσμο τα τελευταία 50 – 60 χρόνια. Το πάθος του για την ποίηση και η ενσωμάτωσή της ακόμα και στις πρόζες του, είναι αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει. Η ποίηση για τον  Bolaño   είναι το άλφα και το ωμέγα της ύπαρξής του. Έχοντας λατρέψει από μικρός τα βιβλία (έκανε κοπάνες απ' το σχολείο για να επισκεφθεί τα αγαπημένα του βιβλιοπωλεία και να κλέψει βιβλία από αυτά) και πολλούς Λατινοαμερικάνους ποιητές με μπροστάρη τον Νικανόρ Πάρρα για τον οποίο έτρεφε μεγάλη αγάπη, οι ήρωές του ήταν -όπως κι αυτός- ταγμένοι στην λογοτεχνία και την ποίηση. Οι πλοκές των μυθιστορημάτων και των διηγημάτων του, εκτυλ...

  Ο αγαπημένος μας παραμυθάς Γιάννης Ξανθούλης, κυκλοφόρησε τον Νοέμβρη που μας πέρασε το νέο του βιβλίο, με τίτλο «Ζωή μέχρι χθες». Αφήνοντας πίσω την αφήγηση της παιδικής ηλικίας των προηγούμενων ηρώων του (Την Κυριακή έχουμε γάμο, Εγώ ο Σίμος Σιμεών), μας παρουσιάζει την ιστορία της Αμφιτρίτης-Ρίτας Βράνη του Κυρίλλου, η οποία ζει την εφηβεία της ερωτευμένη με τον έρωτα κόντρα σε όλες τις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής του '60, αλλά και κόντρα στο αριστοκρατικό περιβάλλον της οικόγενειάς της. Ο πατέρας της, ο Κύριλλος Βράνης, είναι γιατρός και συγκεκριμένα αφροδισιολόγος με όνομα ξακουστό σε όλη την κοσμική Αθήνα και στον αναπάντεχο υπόκοσμό της. Ήταν ένας άνθρωπος που «πότε έδειχνε αφόρητα ανθρώπινος κι άλλοτε δάγκωνε άγρια», όπως λέει η ίδια η Αμφιτρίτη κι ένας άνθρωπος που δύσκολα ερμηνευόταν. Η μητέρα της η Στάμη, μια γυναίκα που δεν ανακατευόταν στις δουλειές του άντρα της και που φρόντιζε πάντα να υπάρχει μια στοιχειώδη αρμονία μέσα στο σπίτι, ενώ προσπαθούσε να δείξε...

  Όταν όλα τα δεινά έχουν φτάσει στην κορύφωσή τους, μετά τι έπεται; Όταν έχεις φτάσει στην κορυφή ενός βουνού, ακολουθεί μια ομαλή κάθοδος, η κατρακύλα ή ο γκρεμός; Μήπως μας περιμένει μια όμορφη καταπράσινη πεδιάδα; Με λουλούδια, χορτάρι, ήλιο, καθαρή ατμόσφαιρα, πλούσια χλωρίδα και πανίδα... Τι μας περιμένει άραγε εκεί κάτω; Άλλοι θα βιαστούν να κατέβουν γρήγορα κι ίσως χτυπήσουν και σκοτωθούν. Άλλοι θα προσέχουν κάθε βήμα τους. Ίσως αποφασίσουν κάποια στιγμή πως ως εδώ ήταν. Λίγοι, ελάχιστοι θα έχουν την υπομονή και την ψυχική δύναμη να φτάσουν σώοι ως το επίπεδο έδαφος, ως τη θάλασσα... Μέσα στα λάθη, κάποιοι βλέπουν την ολοκληρωτική καταστροφή. Κάποιοι άλλοι, ελάχιστοι ξανά, βλέπουν το φως να έρχεται, τις πύλες του ουρανού να ανοίγουν, τα χρώματα να επιστρέφουν μετά από πάρα πολύ καιρό και μετά από μια στιγμή. Δεν θα μείνουν πολλοί. Λίγοι θα πορευτούν με πίστη, δύναμη κι αγώνα εσωτερικό. Δεν πιστεύουν ακόμη στη σιωπή. Δεν αντέχουν την σιωπή. Και ποιος άραγε να...

  Πώς να μιλήσω για όλα αυτά που με βαραίνουν; Κι άμα τα πω θα με πιστέψεις; Θα μου γυρίσεις την πλάτη κι εσύ. Μια θυσία για την αλήθεια για την ελευθερία για τη ζωή. Χρειάζονται οι θυσίες τώρα περισσότερο από ποτέ. Τώρα μας χρειάζονται εκείνοι που κοιμούνται. Τα ξυπνητήρια θα χτυπήσουν σε λίγο ο ήχος τους θα είναι δυνατός. Εμείς είμαστε εδώ για να μην τρομάξεις. Ξέρουμε πολύ καιρό· είναι η αλήθεια είναι φριχτή όμως τώρα είναι το τέλος. Ετοιμάσου να γίνεις ελεύθερος. Θανάσης Πάνου