Chinaski

Άμα σκέφτεσαι κάτι που δεν μπορείς να έχεις,  σου κόβεται όλη η όρεξη γι' αυτό που κάνεις. J.W. Διαβάζοντας όλο και περισσότερα βιβλία κι όσο ο καιρός περνάει κι εγώ μεγαλώνω, συνειδητοποιώ το εξής: η σχέση του αναγνώστη με το βιβλίο έχει πολλά κοινά -για να μην πω ότι είναι ακριβώς το ίδιο- με τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων στην καθημερινή ζωή. Όπως με κάποιους ανθρώπους ταιριάζεις (ή δεν ταιριάζεις) με την πρώτη ματιά και το πρώτο «γεια», έτσι και με τα βιβλία ταιριάζεις (ή δεν ταιριάζεις) με την πρώτη σελίδα – πολλές φορές και με την πρώτη γραμμή ή την πρώτη λέξη. Όπως με κάποιον μπορεί να βγεις κάποια στιγμή μια βόλτα κι ύστερα να περάσει πολύς καιρός μέχρι να ξανασυναντηθείτε, έτσι και με κάποια βιβλία που τα διαβάζεις μια φορά και μετά τα ξεχνάς – μπορεί να θυμηθείς έπειτα από πολλά χρόνια το εξώφυλλο, τον τίτλο ή τον/την συγγραφέα και να τα ανοίξεις ξανά, μπορεί και όχι. Κατ' επέκταση, λοιπόν, του συγκεκριμένου συσχετισμού, σκέφτομαι πόσο όμορφο συναίσθημα είναι εκεί...

  «Μπορεί κανείς να αφηγηθεί μια πολεμική ιστορία, μια ιστορία για κατακτήσεις, βρόμικες μάχες και συγκρούσεις στις αποικίες, και να την κάνει να μοιάζει με ένα μαγευτικό παραμύθι, με μια ονειρεμένη ιστορία, με μια μαγική πτήση με ένα Καπρόνι 133 πάνω από τα μυστηριώδη εδάφη της Ανατολικής Αφρικής;» Η ερώτηση αυτή, στο οπισθόφυλλο του βιβλίου Μια Πτήση Μαγική της Giovanna Giordano που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, συμπυκνώνει όλη την υπόθεση του μαγευτικού αυτού πονήματος και σε προτρέπει να αφεθείς στην «μαγική πτήση» του Τζούλιο Τζαμό πάνω από τα εδάφη της Αβησσυνίας. Με φόντο τον Β' Ιταλοαιθιοπικό πόλεμο (Οκτώβριος 1935 – Μάιος 1936), αλλά και τις συρράξεις μεταξύ των δύο χωρών που προηγήθηκαν και ακολούθησαν, η Giordano σχεδόν με παιδική αθωότητα και όχι με αφέλεια, διηγείται την ιστορία ενός νεαρού ρομαντικού αεροπόρου που προσγειώνεται στην Ανατολική Αφρική χωρίς να γνωρίζει την αποστολή του. Ο Τζαμό είναι ονειροπόλος, βρίσκει την ελευθερία του μονάχα στον αέρα μ...

Within your lonely room I hear you whisper see you soon I sense a dying spark I watch you falling through the dark Goodbye my friend Thank you for the dream. M.L.   Είναι από εκείνα τα ξαφνικά, τα απίστευτα, που νομίζεις ότι κάποιος σου κάνει πλάκα, ότι ο ίδιος σου κάνει πλάκα. Δεν μπορεί να έφυγε έτσι απλά, τόσο γρήγορα και τόσο νωρίς. Θα μου πεις, ποιος το ορίζει το νωρίς; Σκέφτεσαι ότι θα μπορούσε να ζήσει κι άλλο, να δημιουργήσει κι άλλα σπουδαία πράγματα, να γράψει κι άλλα σπουδαία τραγούδια, να φτιάξει κι άλλους σπουδαίους δίσκους. Κι αυτοί λένε ότι έφυγε κι εσύ δεν μπορείς ούτε θέλεις να το πιστέψεις. Ο Mark Lanegan έφυγε εχθές το βράδυ από την ζωή κι εγώ εδώ ξεχύνομαι σε ένα ασυνάρτητο παραλήρημα, χωρίς συνοχή, για να μπορέσω με κάποιον τρόπο να χωνέψω αυτήν την είδηση, αλλά και πάλι δεν γίνεται τίποτα. Σε αυτές τις περιπτώσεις το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι να πεις ένα ευχαριστώ που υπήρξε ο άνθρωπος αυτός, που μας έδωσε έργο, που άφησε τις μελωδίες και τις ιστορίες...

It's beginning to look a lot like Christmas. Meredith Willson Τις τελευταίες ημέρες είμαι πολύ θυμωμένος. Οι λόγοι έχουν να κάνουν με την επικαιρότητα και με θέματα που δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε. Η ψυχή και το σώμα μου, ζητούν απεγνωσμένα να αδειάσουν με διάφορους τρόπους το σαράκι που κατατρώει τα σάπια τους φρούτα και να καθαρίσουν τον οργανισμό μου. Να υποδεχτεί τις γιορτινές ημέρες που έρχονται κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Όπως τους αξίζουν. Είναι ένας σοβαρός λόγος για τον οποίο είμαι ευγνώμων στους αυτοματισμούς της ύπαρξής μου. Καθαρίζουν τις άχρηστες πια αναμνήσεις και τις ξεραμένες πληγές, για να έρθουν άλλα σκιρτήματα πιο ευγενικά. Για νέες περιπέτειες που θα κάνουν τον κύκλο τους, θα περάσουν και θα έρθουν άλλες. Στιγμές που χωρίς αυτές δεν είμαστε τίποτα. Εχθές το βράδυ έκανα ένα ιδιωτικό αφιέρωμα στον Elvis. Ξεκινώντας από τον χριστουγεννιάτικο δίσκο του ( Elvis' Christmas Album , 1957) και συνεχίζοντας με μεγάλες επιτυχίες της πρώιμης δισκογραφική...

  Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος έχει πει πως αγαπημένος σου συγγραφέας είναι αυτός που σε κάνει να θέλεις κι εσύ να γράψεις. Που σε κάνει να θέλεις να πιάσεις χαρτί και μολύβι και να αραδιάσεις με τον ίδιο ιλιγγιώδη τρόπο τις σκέψεις σου και την φαντασία σου. Να ξεχυθείς στο ορμητικό ποτάμι της αφήγησης ώσπου να σε ξεβράσει στην απέραντη θάλασσα της λύτρωσης. Αυτό είναι για μένα ο Αύγουστος Κορτώ. Ένας συγγραφέας με αξιοζήλευτο ταλέντο στη ροή της αφήγησης που σαν αφήνεσαι στο ρεύμα της, βρίσκεσαι σε τοπία και καταστάσεις χαράς, γέλιου, συγκίνησης, πόνου, λύτρωσης από την μία σελίδα στην άλλη, πολλές φορές και από την μιαν αράδα στην άλλη. Το Μισό Παιδί , το νέο του βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη, είναι μια ιστορία μυστηρίου που μόνο ο Κορτώ θα μπορούσε να σκεφτεί και να γράψει. Σε ένα μικρό ορεινό χωριό έξω από την Αλεξανδρούπολη, το Χρυσοδέντρι, ο Αντώνης Ράπτης ένας δεκαεφτάχρονος μαθητής του μοναδικού σχολείου του χωριού, δολοφονεί ένα πρωί σχεδόν όλους του συμμ...

Η 22α και η 23η του Οκτώβρη είναι δύο πολύ σημαντικές ημέρες για την Τέχνη και ειδικότερα για την ελληνική μουσική και δισκογραφία.  Στις 22 Οκτωβρίου του 1937 γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια ο συνθέτης και τραγουδοποιός Μάνος Λοΐζος. Στη σύντομη πορεία της ζωής του θα αποτελέσει έναν από τους σπουδαιότερους και σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες του 20ου αιώνα και της σύγχρονης ελληνικής μουσικής. Από το 1962 που θα ηχογραφήσει το πρώτο του σαρανταπεντάρι «Το τραγούδι του δρόμου» σε ποίηση Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα (μτφ. Νίκου Γκάτσου) και ερμηνεία Γιώργου Μούτσιου, θα ακολουθήσουν σπουδαίοι δίσκοι όπως Ο   Σταθμός (1968), Θαλασσογραφίες (1970), Τραγούδια του δρόμου (1974), Τα Νέγρικα (1975) και πολλά άλλα. Τραγούδια του συμπεριλαμβάνονται σε δίσκους διαφόρων ερμηνευτών, όπως του Μανώλη Ρασούλη, του Στέλιου Καζαντζίδη και άλλων. Συνεργάστηκε με σημαντικούς στιχουργούς, όπως τον Λευτέρη Παπαδόπουλου, τον Μανώλη Ρασούλη και τον Γιάννη Νεγρεπόντη και με σπουδαίους ερμηνευτές, όπως τον Β...

  You know that sometimes Satan comes as a man of peace. B.D. Ακόμα και οι πιο πιστοί οπαδοί του Bob Dylan, είναι αλήθεια ότι δεν έχουμε αφιερώσει τόσο πολύ χρόνο στα δισκογραφικά εγχειρήματα του νομπελίστα τραγουδοποιού μέσα στην δεκαετία του '80. Οι ανάμικτες αποτιμήσεις του έργου του ύστερα από τις δυο χρυσές δεκαετίες ('60 s και '70 s ), έχουν κάνει τους περισσότερους από εμάς να αποτραβηχτούμε από τις μετέπειτα δημιουργίες του. Με αφορμή, λοιπόν, την κυκλοφορία του νέου του δίσκου Springtime In New York: The Bootleg Series Vol. 16 (1980 – 1985) , αξίζει να ρίξουμε μια ματιά στην δισκογραφία του Dylan την περίοδο αυτή. Το 1979 κυκλοφορεί τον δίσκο Slow Train Coming ο οποίος θα αποτελέσει τον πρώτο από την «Χριστιανική Τριλογία». Θα ακολουθήσουν τα άλμπουμ Saved (1980) και Shot Of Love (1981). Από αυτά θα ξεχωρίσουν τα τραγούδια « Slow Train Coming » και « Gotta Serve Somebody », το οποίο θα φέρει και αμφιλεγόμενες κριτικές, κάνοντας τον John Lennon να γράψει τον αντί...