Chinaski

  Αυτή η μάχη δεν γίνεται ποτέ εξ ολοκλήρου σώμα με σώμα. Χρησιμοποιούμε μόνο τα μάτια μέχρι το τέλος. Είναι ένας άτυπος κανόνας που κανένας απ' τους δυο μας δεν θέσπισε, όμως ξέρουμε ότι υπάρχει κι ότι δεν μπορούμε να τον παραβούμε. Κάθεται σ' ένα σκαμπό στο μπαρ και πίνει το ποτό της παρέα με τις φίλες της. Τζιν τόνικ ή ίσως βότκα με σόδα ή κάτι παρόμοιο, αν κρίνω από την διαφάνειά του. Το ποτήρι ακουμπάει τα χείλη της... Δεν πρέπει να ξεχάσω ότι ο αγώνας διεξάγεται μόνο με τα μάτια. Τα μάτια, που έχουν το ελάττωμα να μην μπορούν να κρύψουν τίποτα, ακόμα κι όταν είναι κλειστά. Το βλέμμα της περιφέρεται από 'δω κι από 'κει, κάποτε πέφτει πάνω στο δικό μου και καταλαβαίνω αυτοστιγμεί πως ο πρώτος γύρος είναι χαμένος. Ένα μηδέν. Άπιαστο χτύπημα. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Όμως, τίποτα δεν έχει τελειώσει. Είμαστε ακόμη στην αρχή. Έτσι νομίζω. Πίνω λίγο απ' την μπίρα μου και ψηλαφίζω με το βλέμμα μου όλο το σώμα της. Όχι. Λάθος. Έτσι η μάχη θα πάει χαμένη. Ί...

  Η ομορφιά, η ομορφιά έλεγες είναι το παν. Έψαχνες να την βρεις ακόμη και μέσα στην ασχήμια. Κάποιες φορές σε κοιτούσαν παράξενα, σαν να είσαι τρελός. Αλλά μήπως οι τρελοί είναι αυτοί και μόνον αυτοί που ξέρουν τελικά την αλήθεια; Η ομορφιά, η ομορφιά. Μέχρι που εκείνο το δάχτυλο εμφανίστηκε και κουνήθηκε με έναν τρόπο που κατάλαβες ότι έκανες λάθος. Ύστερα η αγάπη, η αγάπη αποφάνθηκες. Το μίσος είναι η άλλη όψη της αγάπης έγραφες στους τοίχους. Κοινοτοπίες. Το ήξερες, αλλά για τα αυτονόητα έλεγες, για εκείνα παλεύουμε. Κι αυτό είναι αυτονόητο. Η αγάπη, η αγάπη. Ώσπου εκείνο το δάχτυλο παραλίγο να σου σκίσει το μάτι από τις σπασμωδικές κινήσεις δεξιά κι αριστερά σαν δέντρο που το τρελάναν οι αναποφάσιστοι άνεμοι. Ο έρωτας έλεγες, ο έρωτας είναι η ζωή και ο θάνατος. Το λεπτό νήμα που τους χωρίζει. Το σκοινί πάνω στο οποίο πορευόμαστε και παίζουμε τον προορισμό και το κενό κορόνα-γράμματα. Πάνω ή κάτω βρίσκεται τελικά η άβυσσος; Πουθενά. Ο έρωτας, ο έρωτας. Και ξανά εκε...

  Ως άνθρωποι, είμαστε φτιαγμένοι για ήττες και για νίκες. Στις ήττες θρηνούμε για λίγο, λυπούμαστε, σκεφτόμαστε τι πήγε λάθος, πού φταίξαμε εμείς και πού ο άλλος. Ύστερα όμως προχωράμε μπροστά με τον χρόνο να ξεραίνει τις πληγές, να τις επουλώνει και να φέρνει καλύτερες στιγμές. Να φέρνει τις νίκες. Όπου εκεί πανηγυρίζουμε αγκαλιασμένοι και κλαίμε από χαρά και φωνάζουμε ανεξέλεγκτα και χάνουμε τα λόγια μας ή σκεφτόμαστε τι πήγε στραβά και φαίνεται όλα να κύλησαν κατ' ευχήν. Άνθρωποι είμαστε. Τα λάθη μας είναι οι ιστορίες μας. Τις ήττες θυμόμαστε πιο συχνά απ' τις νίκες. Όχι πάντα, όμως. Οι συλλογικές νίκες και οι συλλογικές ήττες είναι κάτι διαφορετικό και σημαντικότερο από τις προσωπικές μας επιτυχίες ή αποτυχίες. Όπως στον πόλεμο θυμόμαστε μονάχα τον νικητή, έτσι και στους κοινωνικούς αγώνες μας θυμόμαστε τις νίκες που είχαν βάση τον ανθρωπισμό, τον σεβασμό και την αλληλεγγύη. Κι αυτό αν δεν ισχύει για όλους, ισχύει για τους περισσότερους από εμάς. Αυτός ο μήνας π...

  Λίγοι ροκ σταρς έχουν καταφέρει να παραμείνουν για σαράντα-πενήντα χρόνια στο παγκόσμιο καλλιτεχνικό προσκήνιο, διατηρώντας κι αναβαθμίζοντας μιαν αστείρευτη πηγή δημιουργικότητας. Λίγοι έχουν καταφέρει να μεγαλώνουν με τα χρόνια όλο και περισσότερο το κοινό τους και να το εκπλήσσουν με κάθε νέα τους πρόταση στην δισκογραφία τους. Ακόμα λιγότεροι έχουν καταφέρει να στιγματίσουν μια, δυο και τρεις γενιές με την μουσική τους, την παρουσία τους και τον κοινωνικό αγώνας τους μέσα απ' αυτές. Ένας απ' αυτούς σήμερα έχει γενέθλια, κλείνει τα εβδομήντα ένα, ενώ μοιάζει με πενήντα με ψυχή εικοσάχρονου και με ενέργεια που καθώς ξοδεύεται φαίνεται να γεμίζει ξανά δυο φορές. Ο Bruce Springsteen, Το Αφεντικό της rock 'n' roll μουσικής, γιορτάζει σήμερα κι εμείς γιορτάζουμε μαζί του την κάθε στιγμή που ήταν στήριγμα και συνοδοιπόρος στη ζωή μας. Ο πρώτος του δίσκος κυκλοφόρησε το 1973 με τίτλο “ Greetings from Asbury Park, N.J.”, ενώ η εκτόξευση της καριέρας του θα έρθει δυ...

  ο νόμος, από την ίδια την ουσία του, είναι προορισμένος να παραβιάζεται. Albert Camus Σε κάθε εποχή της ιστορίας του ανθρώπινου είδους οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι είχαν, έχουν και θα έχουν την πεποίθηση πως τα χρόνια που εκείνοι ξόδευαν την ατέλειωτη ψυχοσωματική ενέργεια της νεότητάς τους, ήταν κατά περίπτωση είτε τα πιο ξένοιαστα και ανέμελα, είτε τα πιο σκληρά και δύσκολα. Με άλλα λόγια, οι νέοι πάντα πληρώνουν το τίμημα της ευρωστίας και των οραμάτων τους υπό το παραιτημένο βλέμμα της προηγούμενης και της προ-προηγούμενης γενιάς. Πόσω μάλλον σε μιαν εποχή, σαν αυτή που διανύουμε τώρα, που φαίνεται να έχει κάνει στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών -τουλάχιστον επιφανειακά- αλλά στην πραγματικότητα παραμένουν όλα ίδια. Τα μόνα που αλλάζουν είναι τα μέσα που οι άνθρωποι κάνουν το καθετί σε συνδυασμό με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν και επιβιώνουν. Εξακολουθούν, ωστόσο, να έχουν τα ίδια ένστικτα, να ακολουθούν παρόμοια όνειρα και να ζητούν την ικανοποίηση των ίδιων α...

  Η παγίδα της σκέψης μπορεί να σου φέρει αχρείαστα συναισθήματα και παράλογες απογοητεύσεις. Έχεις έρθει πολλές φορές αντιμέτωπος με έναν έρωτα που δεν ευδοκίμησε, με μια φιλία που δεν προχώρησε ή μ' ένα βλέμμα που δεν σε κοίταξε όταν το κοιτούσες εσύ. Αναρωτιέσαι τι μπορεί να πήγε στραβά, τι ήταν αυτό που έκανες λάθος, τι θα έπρεπε να είχες κάνει. Δεν υπάρχει απάντηση σ' αυτά τα ερωτήματα και το ξέρεις, αλλά συνεχίζεις να βασανίζεσαι για να νιώσεις προβληματισμένος και άρα ζωντανός. Είναι η μόνη σου ελπίδα να πλησιάσεις τους άλλους, τη στιγμή που γνωρίζεις ότι και οι ίδιοι κάνουν το ίδιο για να πλησιάσουν εσένα. Συναντιέστε κάπου στη μέση σε έναν κολπίσκο ανούσιων προβλημάτων, άχρηστων ερωτήσεων και πλαστικής μιζέριας. Αυτή είναι η μόνη σας τομή. Από εκεί και πέρα όλα καταρρέουν, η ζωή παίρνει την ευχάριστη αναπάντεχη όψη της κι εσείς τυφλώνεστε από το φως. Το σκοτάδι συνηθίζεται γρήγορα. Στην λάμψη του ήλιου τα μάτια κλείνουν και προσπαθούν για λίγο να προσαρμοστούν. Το φεγγ...

  Στην Αναστασία που μου το πρότεινε  και την ευχαριστώ πολύ γι' αυτό. «Το φεγγάρι εφεύρε το φυσικό ρυθμό. Ο πολιτισμός τον έχασε.» T.R. Στις συχνές περιπλανήσεις μου στα βιβλιοπωλεία, έπεφτα συνέχεια πάνω στα βιβλία του Tom Robbins, αλλά κάθε φορά η απροσδιόριστη φωνή του ενστίκτου μου έλεγε πως ακόμα δεν ήρθε η ώρα. Η διαδικασία της ανάγνωσης, όπως και αυτή της ακρόασης και όλοι οι άλλοι τρόποι εκτίμησης των έργων τέχνης, υποδεικνύουν πάντα τον κατάλληλο χώρο και χρόνο για να εισβάλλει ένα δημιούργημα στην καρδιά μας και να φτιάξει εκεί τον δικό του θρόνο. Πείτε το ένστικτο, πείτε το timing, πείτε το όπως θέλετε, πάντως είναι αυτή η άγνωστη δύναμη που μας φέρνει στα κομβικά σημεία της ζωής μας. Έμελλε να αποκτήσω τρία μεταχειρισμένα βιβλία του Tom Robbins για να διαβάσω επιτέλους το πιο αγαπητό και διασημότερο απ' αυτά, που από την ημέρα της έκδοσής του έχει δώσει το όνομά του σε πολλά καταστήματα στην Αμερική και ανά τον κόσμο -ακόμα και στην Ελλάδα- κι έχει επηρεάσει τ...