Αναρτήσεις

Διάλογος και Συζήτηση

Εικόνα
  Παρακολουθώντας τα γεγονότα που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό, καθώς και τα κείμενα που γράφονται ή τις απόψεις που λέγονται με αφορμή αυτά, με ανησυχεί το γεγονός πως εξακολουθούμε να πέφτουμε στην παγίδα της επίθεσης οποιασδήποτε μορφής στους ανθρώπους που είτε κατηγορούμε είτε διαφωνούμε με αυτά που λένε είτε δεν συμπαθούμε εν γένει. Δεν μας περνάει ούτε στιγμή από το μυαλό αυτό που θα γράψουμε ή αυτό που θα πούμε, να είναι ένας ψύχραιμος απολογισμός των πραγμάτων ο οποίος να συνοδεύεται από την νηφάλια και μη συναισθηματικά φορτισμένη άποψή μας. Τα πράγματα στο κεφάλι μας χωρίζονται σε θεμιτά και κατακριτέα. Οτιδήποτε υπάρχει ή συμβαίνει το οποίο θεωρούμαι λάθος και ανεπίτρεπτο, σπεύδουμε αμέσως να το καταδικάσουμε, με σκοπό να το εξοντώσουμε και να το εξαφανίσουμε. Πολλές φορές με αθέμιτα κιόλας μέσα. Αυτή η τακτική θέλει πολύ μεγάλη προσοχή. Όπως έχω τονίσει κι άλλες φορές, με αυτόν τον τρόπο γινόμαστε η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Αντιμετωπίζουμε τις ανεπιθύμητες κ...

Η Ελευθερία του Λόγου και η Πολιτική Ορθότητα

Εικόνα
  Έχουμε πολλές φορές πει πως η πανδημία και η κατάσταση μόνιμου εγκλεισμού και αποστασιοποίησης από την ανθρώπινη καθημερινότητα που μας έφερε, εκτός του ότι μας στέρησε το απρόβλεπτο της ζωής και όλα όσα περιλαμβάνει, μας έδωσε και την ευκαιρία και σχεδόν μας ανάγκασε να κάνουμε σκέψεις. Σκέψεις που είτε δεν είχαμε ξανακάνει γιατί δεν είχαμε τον χρόνο, είτε που ελλόχευαν καιρό στο πίσω μέρος του μυαλού μας κι ήρθαν επιτέλους στο προσκήνιο για να τις αντιμετωπίσουμε. Η διαδικασία αυτή έχει διαφορετικό σημείο εκκίνησης για τον καθένα και διαφορετικό ρυθμό. Σε κάποιους μπορεί να έχουν την πρώτη θέση οι προσωπικοί προβληματισμοί, σε κάποιους άλλους οι υπαρξιακοί και σε άλλους οι κοινωνικοί. Ο καθένας κάνει το δικό του ταξίδι βάζοντας τα στάδια της διαδικασίας αυτής με τη σειρά που θέλει αυτός ή το υποσυνείδητό του (που είναι ο πραγματικός μας εαυτός τελικά). Ένα από τα ερωτήματα που κατέχει μία από τις πρώτες θέσεις συχνότητας εμφάνισης στο μυαλό μας και που είναι και το θέμα αυτο...

Οι καλύτερες μέρες

Εικόνα
  Θα έρθουν οι καλύτερες μέρες τις βλέπω στον ορίζοντα να ξημερώνουν βλέπω τους ανθρώπους να περπατούν ξυπόλυτοι χωρίς καρφιά να τους τρυπούν τα πέλματα πάνω στην κόψη του χρόνου στο παράλληλο σύμπαν στην άλλη διάσταση στον αέρα στο χώμα στο νερό και στη γη. Έρχονται τα κύματα και πλησιάζουν αγέρωχα μας κοιτούν και νομίζουν πως θα μας καταπιούν κι εμείς μένουμε ακίνητοι και σιωπηλοί έτσι μάθαμε να παλεύουμε μαζί τους κοιτάμε το βαθύ μπλε χρώμα τους που ξεθωριάζει σαν να κοιτάμε στα μάτια την ελευθερία που κρύβεται από πίσω τους. Και στ' αλήθεια αυτό κάνουμε. Όταν περάσει ο τυφώνας και καθαρίσει τις βρόμικες ακτές και τα χιλιοπατημένα χώματα τότε θα έρθουν οι μέρες οι καλύτερες για όλους. Θανάσης Πάνου

Το μέλλον σας ανήκει

Εικόνα
  Ο έρωτας, το σεξ θα συμφωνήσουμε όλοι, νομίζω, είναι το ομορφότερο πράγμα στον κόσμο. Δυο σώματα και δυο ψυχές ενώνονται, σαλπάρουν με το πλοίο της ηδονής για το άπειρο. Όπως έχει πει και ο Tom Robbins: η μεγαλύτερη ανακάλυψη του πολιτισμένου ανθρώπου είναι το φιλί. Κι απ' το φιλί ξεκινούν και συνεχίζονται πολλά. Όμως, σε κάθε περίπτωση έρωτα ή σεξ, οι δύο άνθρωποι που έρχονται τόσο κοντά ώστε εισέρχονται ο ένας μέσα στον άλλο ψυχή τε και σώματι, συναινούν σιωπηρά ή φωναχτά να αγκαλιαστούν, να φιληθούν και να ενωθούν. Αλλιώς δεν είναι σεξ, δεν είναι σε καμία περίπτωση έρωτας. Είναι έγκλημα. Είναι ΒΙΑΣΜΟΣ. Ο καθένας από εμάς έχει σεξουαλικές ορμές, ανεκπλήρωτα πάθη κι έχει βιώσει ερωτικές απογοητεύσεις. Οι άλλοι άνθρωποι, όμως, δεν φταίνε σε τίποτα να πληρώνουν το τίμημα, δεν είναι φτιαγμένοι για να εκπληρώνουν σώνει και καλά τις ορέξεις μας με οποιοδήποτε κόστος, δεν είναι μηχανές ούτε αντικείμενα για να αδειάζουμε τον ακρωτηριασμένο εαυτό μας μέσα τους, δεν είναι δ...

Θέλω να φτάσω τ' αστέρια

Εικόνα
  Θέλω να φτάσω τ' αστέρια. Κάθε χρόνο η ίδια ευχή και στο τέλος η ίδια απολογία: καλά είναι κι εδώ που φτάσαμε, ας ευχηθούμε για το επόμενο έτος, κάτι κερδίσαμε, κάτι χάσαμε, βγήκαμε και φέτος ζωντανοί. Καινούρια παλιά όνειρα, ξεχασμένες κι ασήμαντες χασούρες, κάποιος έφυγε, κάποιος έμεινε, κάποιος ήρθε, μαζευτήκαμε αρκετοί, τη βγάλαμε καθαρή, δεν πειράζει. Πάμε γι' άλλα. Φέτος, όμως, θέλω να τα φτάσω. Και το ξέρω πως δεν αρκεί μονάχα να το λέω. Πρέπει να κάνω κάτι γι' αυτό. Να κάνω εκείνο το βήμα στο άγνωστο, που λέγαμε, θυμάσαι; Κάθε φορά το ίδιο λέμε. Κι ύστερα ξεχνάμε να κλάψουμε, γιατί πρώτα απ' όλα ξεχνάμε για τι να κλάψουμε. Οι ευχές δεν μετράνε φέτος, αν δεν πάρουν σάρκα και οστά. Αν δεν βάλουμε το χέρι μας στη φωτιά και δεν απορυθμίσουμε τους χτύπους της καρδιάς. Να γίνουν τρελοί, ασυνάρτητοι, παράφοροι. Από φόβο, από έρωτα, από θλίψη. Ναι, κι από θλίψη. Όχι αναίτια θλίψη, χωρίς ρίζες, χωρίς μια ελπίδα να γκρεμίστηκε, χωρίς έναν τοίχο να υψώθηκε. Οι τοίχο...

Για τον Παύλο

Εικόνα
  Ένας εκ των τριών Αγίων των Εξαρχείων. Μαζί με την Γώγου και τον Άσιμο. Ένας απ' αυτούς που ξεβόλεψαν κι ακόμη ξεβολεύουν τη συντηρητική μερίδα της ελληνικής κοινωνίας. Ένα από εκείνα τα παιδιά που δεν μεγάλωσαν ποτέ και που η ενήλικη πραγματικότητα δεν τους ταίριαζε. Ένας από εκείνους τους ευαίσθητους, τους αγνούς, τους ρομαντικούς που ενώ θα μπορούσαν εύκολα να χαρακτηριστούν επαναστάτες χωρίς αιτία, γι' αυτούς υπήρχε λόγος. Οι ερωτήσεις. Οι ερωτήσεις και οι ανύπαρκτες ή αντιφατικές απαντήσεις τους. Το μεγάλο μυστήριο της ζωής που άλλοτε σε γοητεύει κι άλλοτε σε τρελαίνει. Η ουσία της ζωής που ενώ κάποιες στιγμές πιστέψαμε πως την βρήκαμε, την ίδια στιγμή μας ξέφυγε και κρύφτηκε. Ένας απ' αυτούς που αναζητούσαν την ουσία της ζωής, χάνοντας παράλληλα την ζωή την ίδια. Θα μπορούσαμε να γράψουμε σελίδες επί σελίδων εγκωμιαστικών σχολίων για τον Παύλο Σιδηρόπουλο. Θα μπορούσαμε, επίσης, να αναλωθούμε στην εξιστόρηση των βιογραφικών του στοιχείων, είτε αυτά αφορούν την δι...

Χάρης Βλαβιανός - Τώρα θα μιλήσω εγώ

Εικόνα
  Άρχισα να πέφτω όλο και πιο βαθιά στο σκοτάδι. Όχι σαν την Αλίκη βέβαια. Στη δική μου χώρα δεν γίνονταν θαύματα. Το πηγάδι κατέληγε στον θάνατο, αλλά εγώ δεν το ήξερα τότε.  Ούτε μ' ένοιαζε. Χ.Β. Ο πολυγραφότατος και πολυβραβευμένος ποιητής και πεζογράφος Χάρης Βλαβιανός, έχοντας διανύσει μια μεγάλη και σημαντική πορεία στον χώρο της λογοτεχνίας και της ποίησης, μας προσφέρει ένα νέο και διαφορετικό ανάγνωσμα το οποίο εκπλήσσει και συνταράσσει τον αναγνώστη. Καθώς το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο Αυτοπροσωπογραφία του λευκού (Πατάκης, 2018), μια συλλογή ποιημάτων, στιγμιότυπων και μεταγραφών, απέσπασε τρία απ' τα σημαντικότερα ελληνικά βραβεία ποίησης (το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, το Βραβείο Ποίησης της Ακαδημίας των Αθηνών και το Βραβείο Ποίησης του περιοδικού «Αναγνώστης»), ο Βλαβιανός επιστρέφει με ένα πεζογράφημα – πρόκληση τόσο για τον ίδιο όσο και για τον αναγνώστη. Μας μεταφέρει σε μια δική του προσωπική και οικογενειακή ιστορία με αφορμή τον ξαφνικό θάνατο της αδ...