Chinaski

Έχω πολλούς φόβους. Το άγχος μου δεν μ' αφήνει να απαλλαχτώ. Άγχος ίσον φόβος έχω διδαχθεί και κάθε μέρα το επιβεβαιώνω. Τι φοβάμαι; Τι μ' αγχώνει; Τι σκέφτομαι; Δαίμονες, δαίμονες που δεν μ' αφήνουν να ξεφύγω απ' τα δεσμά μου. Κάθε κλειδαριά, στις αλυσίδες των φόβων μου, καλά σφραγισμένη και κάθε κλειδί δυσεύρετο. Έχουν εμφανιστεί πολλά, όμως, πολλά απ' αυτά τα θεώρησα δεδομένα και χάθηκαν, αλλά δεν ταίριαζαν στις κλειδαριές μου. Κάποια στιγμή οι αλυσίδες άρχιζαν να με σφίγγουν τόσο που δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Οι δαίμονές μου κι εγώ με είχαν κυριεύσει πλέον. Ξαφνικά, εμφανίστηκε ένα κλειδί διαφορετικό απ' τα άλλα. Ταίριαζε σε κάθε κλειδαριά. Μέρα με την μέρα μ' απελευθέρωνε. Ώσπου επιτέλους ανάσανα. Τότε του χάρισα ό,τι πιο σημαντικό είχα. Του χάρισα την καρδιά μου. Του επέτρεψα να με ξεκλειδώσει κι επιτέλους να του διώξω κι εγώ τους δαίμονές του. Από τότε ζούμε ο ένας για τον άλλον κι αν καμιά φορά ένας απ' τους δυο ...

Ξανά στην αγκάλη σου, ξανά σα μικρό παιδί. Θανάσης Παπακωνσταντίνου Τεταρτιάτικο απόγευμα σε κάποια, όχι και τόσο, γραφική γειτονιά. Περπατάω και μια μυρωδιά από νυχτολούλουδο και βενζίνη με μπερδεύει. Βλέπω ένα χαμηλό σπίτι και στο παράθυρο μια κυρία που κοιτάζει πίσω απ' την κουρτίνα. Μόλις κατάλαβε ότι την είδα κρύφτηκε σα να ντράπηκε, τότε της χτυπάω ευγενικά το τζάμι για να την χαιρετήσω. Μάλλον δεν το περίμενε. Σίγουρα δεν το περίμενε, ούτε κι εγώ άλλωστε. Δειλά τραβά την κουρτίνα και μου χαμογελά κι εγώ έμεινα σαστισμένη να την κοιτώ. Πολύ οικείο το πρόσωπό της, το βλέμμα της τόσο γαλήνιο. Οι ρυτίδες της δείχνουν πως ο χρόνος της χάρισε πολλά σημάδια, τα αρκετά άσπρα μαλλιά μαρτυρούν το άγχος της. Μένουμε να κοιταζόμαστε κι αναρωτιέμαι “γιατί”. Ξαφνικά σα να άνοιξε το φως στο σκοτεινό μυαλό μου, είδα την αλήθεια. Προσπαθεί να με προειδοποιήσει χωρίς να μου μιλά, με παροτρύνει να ξεφύγω από την παγίδα της ενηλικίωσης. Η ωριμότητα δεν προέρχεται από την ενη...

Αν τα γρανάζια του σύμπαντος λειτουργούν συντονισμένα, τότε το κακό πάντα αναπληρώνεται με το καλό -το καλό όμως μπορεί να είναι εξίσου αποτρόπαιο. Stephen King   Στην αρχή του προηγούμενο έτους είχα γράψει μια κριτική για τον εκπληκτικό κι ανατριχιαστικό ογκόλιθο του Stephen King Το Αυτό . Στο κείμενο αυτό είχα πει πως μέσα στην χρονιά θα διάβαζα κι άλλα βιβλία του δημοφιλέστερου συγγραφέα της εποχής μας για να αποκτήσω μια ακόμα πιο σφαιρική άποψη πάνω στο έργο του. Σήμερα έναν χρόνο αργότερα κι έχοντας διαβάσει άλλα πέντε έργα του, μπορώ με σιγουριά να πω πως κατά την γνώμη μου ο βασιλιάς των ιστοριών τρόμου (και όχι μόνο) είναι μια ιδιοφυΐα.   Ο Stephen King δεν θεωρείται άδικα ένας από τους καλύτερους συγγραφείς όλων των εποχών και ίσως ο σημαντικότερος στη σύγχρονη λογοτεχνία. Το αφηγηματικό του ταλέντο κάθε φορά με καθηλώνει ακίνητο μπροστά στις χορταστικές σελίδες της εκάστοτε ιστορίας του, δημιουργώντας ύστερα την επιθυμία να γράψω κι εγώ με αυτόν τον...

Και τι ζητάω, τι ζητάω; Μια ευκαιρία στον παράδεισο να πάω. Γιάννης Γεωργακόπουλος   Το να αφιερώνεις ένα κομμάτι του πολύτιμου χρόνου σου σε απολογισμούς δεν είναι πάντοτε κακό, αλλά κάποιες φορές ούτε καλό μας κάνει. Από τη μία ρίχνουμε μια ματιά σε όσα συνέβησαν μέχρις εδώ, αναπολούμε τις ευτυχίες και διώχνουμε τις λύπες, κρατάμε όσα μας προχώρησαν τα φροντίζουμε κι αφήνουμε πίσω όσα μας πλήγωσαν για να μαραθούν. Καμιά φορά αυτά τα τελευταία τα κοιτάμε λίγο καλύτερα και συνειδητοποιούμε ότι μας προχώρησαν περισσότερο από τ' άλλα. Αυτό όμως δεν το κάνουμε όλοι μας. Για κάποιους ο βάλτος είναι άνετος και ζεστός κι ας είναι βρώμικος.   Από την άλλη ξοδεύουμε άδικα τον χρόνο μας για μια ζωή που είναι ελάχιστη σε σχέση με όσα έφυγαν και με όσα θα έρθουν. Μπροστά μας το φως είναι λιγοστό ίσως και ανύπαρκτο για να δούμε το εξίσου ανύπαρκτο μέλλον και γύρω μας τα πάντα κινούνται και αλλάζουν με αποτέλεσμα να χάνουμε εμείς τα βήματα του χορού. Θέλουμε να είμαστε εκ...

Χριστούγεννα, μια εποχή που ως παιδιά περιμένουμε με τόση λαχτάρα. Μετράμε αντίστροφα, τρέχουμε μέσα στις γεμάτες λαμπιόνια πόλεις κι οι μεγάλοι μας υπόσχονται μέρες χωρίς σχολείο με πολύ παιχνίδι. Πώς να μην την λατρέψεις αυτήν την εποχή; Μεγαλώνεις, όμως, και ξαφνικά οι υποχρεώσεις σε κατασπαράζουν. Άγχος, ρουτίνα και αυτή η πόλη με τα λαμπιόνια και τις εύθυμες μουσικές σε πνίγει. Τα παιδικά ματάκια που έβλεπαν την χαρούμενη αυτή γιορτή ενηλικιώθηκαν και μελαγχολούν όποτε ακούν το “ Last Christmas”. Ξέρω τι σκέφτεσαι. Υποχρεώσεις, δώρα, έξοδα, υπέρμετρη χαρά, δωδεκάωρα στην δουλειά... μια καθημερινή μανία. ΣΤΟΠ! Κλείσε τα μάτια και γίνε πάλι παιδί, πασπαλίσου με χρυσόσκονη και θυμήσου τι ήταν αυτό που λάτρευες στα Χριστούγεννα και τώρα το 'χεις ξεχάσει. Ναι, αυτό έλειπε, το βρήκες. Τώρα που το θυμήθηκες τα Χριστούγεννά σου θα είναι όπως τότε γιατί αυτή η εποχή δεν έχει ηλικία, αλλά έχει όρεξη για ζωή και μια περίεργη αθωότητα. Γίνε πάλι παιδί και χωρίς ...

Μα πόσο κράτησε αυτός ο χειμώνας; Τώρα που άντεξε η καλύβα σου και πέρασε ο τυφώνας. Μα πόσο κράτησε αυτός ο χειμώνας; Τώρα που δώρο είν' η κάθε σου στιγμή κι όχι αγώνας. Μα πόσο κράτησε αυτός ο χειμώνας; Κι είδες το πως η ομορφιά δεν περπατιέται κατά μόνας. Ραψωδός Φιλόλογος Κλειστά παράθυρα και τέσσερις τοίχοι να με πνίγουν. Σηκώνομαι νωχελικά απ' το κρεβάτι. Η έμπνευση μου μ' έχει ξεχάσει τις τελευταίες μέρες. Δεν ξέρω, ίσως κουράστηκα να μου ξύνω πληγές, ίσως με κούρασε η υπερανάλυση όσως σκέφτομαι. Ή μάλλον προσπαθώ με μια επανεκκίνηση του μυαλού μου να ξεκινήσω απ' την αρχή. Τέρμα. Αλλάζω, βάζω το μπουφάν μου και μαζί με τα κλειδιά αρπάζω και τ' ακουστικά. Το κρύο μου παγώνει το πρόσωπο σα να θέλει να μου υπενθυμίσει πόσο ανέκφραστοι είμαστε τον χειμώνα. Στίχο με στίχο η σκέψη μου τρέχει. Οι δρόμοι μου θυμίζουν τις αποφάσεις που πρέπει να πάρω, σε κάθε διασταύρωση διαλέγω την απόφασή μου. Κανένας δεν υπάρχει γύρω μου, μονάχα μια φ...

Έξω ακούγεται μια δυνατή βροχή, απ' το παράθυρο βλέπω τις στάλες και την ομίχλη. Ξαφνικά ακούω την φωνή σου “Καλημέρα έρωτά μου” και με φιλάς γλυκά στο μάγουλο. Γυρνάς και με σφίγγεις πάνω σου σα να σου έλειψα όσο κοιμόσουν. Μου μυρίζεις τα μαλλιά και αρχίζεις να με χαϊδεύεις τρυφερά σ' όλο το κορμί. Ο χρόνος περνά και το χάδι σου γίνεται πιο αχόρταγο και τα φιλιά πιο παθιασμένα. Ο ρυθμός αλλάζει καθώς με κοιτάς και μου χαμογελάς, “Σε θέλω τρελά” μου ψιθυρίζεις και οι ανάσες μας βαραίνουν. Όλα θολά και μέσα στην ζάλη μας η μόνη μου σκέψη είναι η επιθυμία μου για σένα. Τα κορμιά μας, γυμνά και ζεστά, μπλεγμένα μέσα στα σκεπάσματα και αφού ο “χορός” μας τελειώσει με όλες τις αδυναμίες αραδιασμένες στα σεντόνια, κοιταζόμαστε σα να θέλουμε να φωνάξουμε “Σ' αγαπάω”. Με παίρνεις αγκαλιά κι αφήνουμε την βροχή να μιλάει για τον έρωτά μας. Γιώτα Μουργελά