Chinaski

Δεν θα χορέψω στον αποκεφαλισμό της Μητρός μου Αυτός ο τόπος δεν θα στοιχειώσει τον ύπνο μου Δεν θα χαρίσω άλλο ένα τραγούδι αγάπης σε γυναίκα απ' τον κόσμο των μαχαιριών Δεν θα ικετεύσω ποτέ ξανά την κάθε τρύπα στο σώμα μου να κλείσει Δεν θα χω πάρε δώσε με μαστούρηδες του Έρωτα Δεν θα βάψω κόκκινες τις προσευχές Δεν θα φάω με το ζόρι τις πλαστικές ανατολές τους Δεν θα λαχταρήσω ποτέ πια επιχρυσωμένα μάγουλα από ψευδόχρυσα δάκρυα Δεν θα θερίσω μολυσμένα "αντίο" Δεν θα γεννήσω άλλα σύνορα,  άλλα ναρκοπέδια άλλα χαλάσματα στην πόλη μέσα μου Δεν θα χορέψω με τον άνεμο που σε φίλησε με την θάλασσα που σε ρούφηξε  με τον ήχο που σε φίμωσε παρά μονάχα με την πέτρα που σε ξύπνησε. Δεν θα σου ανοίξω την πόρτα μωρό μου. Σήμερα Λέω να Χορέψω με Μένα. Καληνύχτα καλοκαίρι... πολλές λέξεις άφησες και λίγες σιωπές. Καλημέρα φθινόπωρο... μονολεκτικές ας είναι οι στιγμές σου. Το πρώτο σώμα που θα δοθεί για τροφή λυγμών  ας μην είναι νεανικό. Να έχει αποδεχτεί πάνω του την φθορά του χρόν...

  I just chose that name and it stuck B.D. Ο Dylan γεννήθηκε στις 24 Μαΐου του 1941. Το πραγματικό του όνομα είναι Robert Allen Zimmerman. Τον Αύγουστο του 1962, ο νεαρός κύριος Zimmerman θα αλλάξει επισήμως το όνομά του, στο Ανώτατο Δικαστήριο της Νέας Υόρκης. Έκτοτε θα λέγεται, και θα είναι, ο Bob Dylan. Πολλές εικασίες έχουν διατυπωθεί ως προς την επιλογή του ονόματος, και ο ίδιος ο Dylan έχει δώσει κατά καιρούς αντιφατικές και συγκεχυμένες εκδοχές. Εντέλει, η επικρατέστερη εικασία ήταν και η αληθινή. Το όνομα το εμπνεύστηκε από τον μεγάλο Ουαλό ποιητή Ντίλαν Τόμας (27 Οκτωβρίου 1914 – 9 Νοεμβρίου 1953), του οποίου ο νεαρός κύριος Zimmerman υπήρξε λάτρης, και σχεδόν πάντα κυκλοφορούσε με έναν τόμο ποιημάτων του Ντίλαν Τόμας ανά χείρας. Ο πρώτος έρωτας του Dylan, η Έκο Σταρ Χέλστρομ, αποκάλυψε πόσο αγαπούσε ο τροβαδούρος την ποίηση του Ντίλαν Τόμας, αλλά και ότι τον είχε συμπεριλάβει στο πάνθεον των εκλεκτών ηρώων του, μαζί με άλλους πρόωρα χαμένους όπως ο Τζέιμς Ντιν (8 Φεβρουαρ...

  Ζούμε στην αμφισημία κι εκεί διαγράφουμε τους κύκλους της ζωής μας. R.B. Θα μπορούσαν να γραφτούν πάρα πολλά για την λογοτεχνία του Roberto  Bolaño . Μπορούμε να επικεντρωθούμε σε σελίδες επί σελίδων για το ύφος της γραφής του, για την δομή των μυθιστορημάτων του, για την θεματολογία των ιστοριών του και πολλά άλλα. Είναι ίσως η πιο ιδιαίτερη περίπτωση συγγραφέα στον κόσμο τα τελευταία 50 – 60 χρόνια. Το πάθος του για την ποίηση και η ενσωμάτωσή της ακόμα και στις πρόζες του, είναι αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει. Η ποίηση για τον  Bolaño   είναι το άλφα και το ωμέγα της ύπαρξής του. Έχοντας λατρέψει από μικρός τα βιβλία (έκανε κοπάνες απ' το σχολείο για να επισκεφθεί τα αγαπημένα του βιβλιοπωλεία και να κλέψει βιβλία από αυτά) και πολλούς Λατινοαμερικάνους ποιητές με μπροστάρη τον Νικανόρ Πάρρα για τον οποίο έτρεφε μεγάλη αγάπη, οι ήρωές του ήταν -όπως κι αυτός- ταγμένοι στην λογοτεχνία και την ποίηση. Οι πλοκές των μυθιστορημάτων και των διηγημάτων του, εκτυλ...

  Ο αγαπημένος μας παραμυθάς Γιάννης Ξανθούλης, κυκλοφόρησε τον Νοέμβρη που μας πέρασε το νέο του βιβλίο, με τίτλο «Ζωή μέχρι χθες». Αφήνοντας πίσω την αφήγηση της παιδικής ηλικίας των προηγούμενων ηρώων του (Την Κυριακή έχουμε γάμο, Εγώ ο Σίμος Σιμεών), μας παρουσιάζει την ιστορία της Αμφιτρίτης-Ρίτας Βράνη του Κυρίλλου, η οποία ζει την εφηβεία της ερωτευμένη με τον έρωτα κόντρα σε όλες τις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής του '60, αλλά και κόντρα στο αριστοκρατικό περιβάλλον της οικόγενειάς της. Ο πατέρας της, ο Κύριλλος Βράνης, είναι γιατρός και συγκεκριμένα αφροδισιολόγος με όνομα ξακουστό σε όλη την κοσμική Αθήνα και στον αναπάντεχο υπόκοσμό της. Ήταν ένας άνθρωπος που «πότε έδειχνε αφόρητα ανθρώπινος κι άλλοτε δάγκωνε άγρια», όπως λέει η ίδια η Αμφιτρίτη κι ένας άνθρωπος που δύσκολα ερμηνευόταν. Η μητέρα της η Στάμη, μια γυναίκα που δεν ανακατευόταν στις δουλειές του άντρα της και που φρόντιζε πάντα να υπάρχει μια στοιχειώδη αρμονία μέσα στο σπίτι, ενώ προσπαθούσε να δείξε...

  Όταν όλα τα δεινά έχουν φτάσει στην κορύφωσή τους, μετά τι έπεται; Όταν έχεις φτάσει στην κορυφή ενός βουνού, ακολουθεί μια ομαλή κάθοδος, η κατρακύλα ή ο γκρεμός; Μήπως μας περιμένει μια όμορφη καταπράσινη πεδιάδα; Με λουλούδια, χορτάρι, ήλιο, καθαρή ατμόσφαιρα, πλούσια χλωρίδα και πανίδα... Τι μας περιμένει άραγε εκεί κάτω; Άλλοι θα βιαστούν να κατέβουν γρήγορα κι ίσως χτυπήσουν και σκοτωθούν. Άλλοι θα προσέχουν κάθε βήμα τους. Ίσως αποφασίσουν κάποια στιγμή πως ως εδώ ήταν. Λίγοι, ελάχιστοι θα έχουν την υπομονή και την ψυχική δύναμη να φτάσουν σώοι ως το επίπεδο έδαφος, ως τη θάλασσα... Μέσα στα λάθη, κάποιοι βλέπουν την ολοκληρωτική καταστροφή. Κάποιοι άλλοι, ελάχιστοι ξανά, βλέπουν το φως να έρχεται, τις πύλες του ουρανού να ανοίγουν, τα χρώματα να επιστρέφουν μετά από πάρα πολύ καιρό και μετά από μια στιγμή. Δεν θα μείνουν πολλοί. Λίγοι θα πορευτούν με πίστη, δύναμη κι αγώνα εσωτερικό. Δεν πιστεύουν ακόμη στη σιωπή. Δεν αντέχουν την σιωπή. Και ποιος άραγε να...

  Πώς να μιλήσω για όλα αυτά που με βαραίνουν; Κι άμα τα πω θα με πιστέψεις; Θα μου γυρίσεις την πλάτη κι εσύ. Μια θυσία για την αλήθεια για την ελευθερία για τη ζωή. Χρειάζονται οι θυσίες τώρα περισσότερο από ποτέ. Τώρα μας χρειάζονται εκείνοι που κοιμούνται. Τα ξυπνητήρια θα χτυπήσουν σε λίγο ο ήχος τους θα είναι δυνατός. Εμείς είμαστε εδώ για να μην τρομάξεις. Ξέρουμε πολύ καιρό· είναι η αλήθεια είναι φριχτή όμως τώρα είναι το τέλος. Ετοιμάσου να γίνεις ελεύθερος. Θανάσης Πάνου

  Παρακολουθώντας τα γεγονότα που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό, καθώς και τα κείμενα που γράφονται ή τις απόψεις που λέγονται με αφορμή αυτά, με ανησυχεί το γεγονός πως εξακολουθούμε να πέφτουμε στην παγίδα της επίθεσης οποιασδήποτε μορφής στους ανθρώπους που είτε κατηγορούμε είτε διαφωνούμε με αυτά που λένε είτε δεν συμπαθούμε εν γένει. Δεν μας περνάει ούτε στιγμή από το μυαλό αυτό που θα γράψουμε ή αυτό που θα πούμε, να είναι ένας ψύχραιμος απολογισμός των πραγμάτων ο οποίος να συνοδεύεται από την νηφάλια και μη συναισθηματικά φορτισμένη άποψή μας. Τα πράγματα στο κεφάλι μας χωρίζονται σε θεμιτά και κατακριτέα. Οτιδήποτε υπάρχει ή συμβαίνει το οποίο θεωρούμαι λάθος και ανεπίτρεπτο, σπεύδουμε αμέσως να το καταδικάσουμε, με σκοπό να το εξοντώσουμε και να το εξαφανίσουμε. Πολλές φορές με αθέμιτα κιόλας μέσα. Αυτή η τακτική θέλει πολύ μεγάλη προσοχή. Όπως έχω τονίσει κι άλλες φορές, με αυτόν τον τρόπο γινόμαστε η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Αντιμετωπίζουμε τις ανεπιθύμητες κ...