Chinaski

  Ζούμε στην αμφισημία κι εκεί διαγράφουμε τους κύκλους της ζωής μας. R.B. Θα μπορούσαν να γραφτούν πάρα πολλά για την λογοτεχνία του Roberto  Bolaño . Μπορούμε να επικεντρωθούμε σε σελίδες επί σελίδων για το ύφος της γραφής του, για την δομή των μυθιστορημάτων του, για την θεματολογία των ιστοριών του και πολλά άλλα. Είναι ίσως η πιο ιδιαίτερη περίπτωση συγγραφέα στον κόσμο τα τελευταία 50 – 60 χρόνια. Το πάθος του για την ποίηση και η ενσωμάτωσή της ακόμα και στις πρόζες του, είναι αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει. Η ποίηση για τον  Bolaño   είναι το άλφα και το ωμέγα της ύπαρξής του. Έχοντας λατρέψει από μικρός τα βιβλία (έκανε κοπάνες απ' το σχολείο για να επισκεφθεί τα αγαπημένα του βιβλιοπωλεία και να κλέψει βιβλία από αυτά) και πολλούς Λατινοαμερικάνους ποιητές με μπροστάρη τον Νικανόρ Πάρρα για τον οποίο έτρεφε μεγάλη αγάπη, οι ήρωές του ήταν -όπως κι αυτός- ταγμένοι στην λογοτεχνία και την ποίηση. Οι πλοκές των μυθιστορημάτων και των διηγημάτων του, εκτυλ...

  Ο αγαπημένος μας παραμυθάς Γιάννης Ξανθούλης, κυκλοφόρησε τον Νοέμβρη που μας πέρασε το νέο του βιβλίο, με τίτλο «Ζωή μέχρι χθες». Αφήνοντας πίσω την αφήγηση της παιδικής ηλικίας των προηγούμενων ηρώων του (Την Κυριακή έχουμε γάμο, Εγώ ο Σίμος Σιμεών), μας παρουσιάζει την ιστορία της Αμφιτρίτης-Ρίτας Βράνη του Κυρίλλου, η οποία ζει την εφηβεία της ερωτευμένη με τον έρωτα κόντρα σε όλες τις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής του '60, αλλά και κόντρα στο αριστοκρατικό περιβάλλον της οικόγενειάς της. Ο πατέρας της, ο Κύριλλος Βράνης, είναι γιατρός και συγκεκριμένα αφροδισιολόγος με όνομα ξακουστό σε όλη την κοσμική Αθήνα και στον αναπάντεχο υπόκοσμό της. Ήταν ένας άνθρωπος που «πότε έδειχνε αφόρητα ανθρώπινος κι άλλοτε δάγκωνε άγρια», όπως λέει η ίδια η Αμφιτρίτη κι ένας άνθρωπος που δύσκολα ερμηνευόταν. Η μητέρα της η Στάμη, μια γυναίκα που δεν ανακατευόταν στις δουλειές του άντρα της και που φρόντιζε πάντα να υπάρχει μια στοιχειώδη αρμονία μέσα στο σπίτι, ενώ προσπαθούσε να δείξε...

  Όταν όλα τα δεινά έχουν φτάσει στην κορύφωσή τους, μετά τι έπεται; Όταν έχεις φτάσει στην κορυφή ενός βουνού, ακολουθεί μια ομαλή κάθοδος, η κατρακύλα ή ο γκρεμός; Μήπως μας περιμένει μια όμορφη καταπράσινη πεδιάδα; Με λουλούδια, χορτάρι, ήλιο, καθαρή ατμόσφαιρα, πλούσια χλωρίδα και πανίδα... Τι μας περιμένει άραγε εκεί κάτω; Άλλοι θα βιαστούν να κατέβουν γρήγορα κι ίσως χτυπήσουν και σκοτωθούν. Άλλοι θα προσέχουν κάθε βήμα τους. Ίσως αποφασίσουν κάποια στιγμή πως ως εδώ ήταν. Λίγοι, ελάχιστοι θα έχουν την υπομονή και την ψυχική δύναμη να φτάσουν σώοι ως το επίπεδο έδαφος, ως τη θάλασσα... Μέσα στα λάθη, κάποιοι βλέπουν την ολοκληρωτική καταστροφή. Κάποιοι άλλοι, ελάχιστοι ξανά, βλέπουν το φως να έρχεται, τις πύλες του ουρανού να ανοίγουν, τα χρώματα να επιστρέφουν μετά από πάρα πολύ καιρό και μετά από μια στιγμή. Δεν θα μείνουν πολλοί. Λίγοι θα πορευτούν με πίστη, δύναμη κι αγώνα εσωτερικό. Δεν πιστεύουν ακόμη στη σιωπή. Δεν αντέχουν την σιωπή. Και ποιος άραγε να...

  Πώς να μιλήσω για όλα αυτά που με βαραίνουν; Κι άμα τα πω θα με πιστέψεις; Θα μου γυρίσεις την πλάτη κι εσύ. Μια θυσία για την αλήθεια για την ελευθερία για τη ζωή. Χρειάζονται οι θυσίες τώρα περισσότερο από ποτέ. Τώρα μας χρειάζονται εκείνοι που κοιμούνται. Τα ξυπνητήρια θα χτυπήσουν σε λίγο ο ήχος τους θα είναι δυνατός. Εμείς είμαστε εδώ για να μην τρομάξεις. Ξέρουμε πολύ καιρό· είναι η αλήθεια είναι φριχτή όμως τώρα είναι το τέλος. Ετοιμάσου να γίνεις ελεύθερος. Θανάσης Πάνου

  Παρακολουθώντας τα γεγονότα που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό, καθώς και τα κείμενα που γράφονται ή τις απόψεις που λέγονται με αφορμή αυτά, με ανησυχεί το γεγονός πως εξακολουθούμε να πέφτουμε στην παγίδα της επίθεσης οποιασδήποτε μορφής στους ανθρώπους που είτε κατηγορούμε είτε διαφωνούμε με αυτά που λένε είτε δεν συμπαθούμε εν γένει. Δεν μας περνάει ούτε στιγμή από το μυαλό αυτό που θα γράψουμε ή αυτό που θα πούμε, να είναι ένας ψύχραιμος απολογισμός των πραγμάτων ο οποίος να συνοδεύεται από την νηφάλια και μη συναισθηματικά φορτισμένη άποψή μας. Τα πράγματα στο κεφάλι μας χωρίζονται σε θεμιτά και κατακριτέα. Οτιδήποτε υπάρχει ή συμβαίνει το οποίο θεωρούμαι λάθος και ανεπίτρεπτο, σπεύδουμε αμέσως να το καταδικάσουμε, με σκοπό να το εξοντώσουμε και να το εξαφανίσουμε. Πολλές φορές με αθέμιτα κιόλας μέσα. Αυτή η τακτική θέλει πολύ μεγάλη προσοχή. Όπως έχω τονίσει κι άλλες φορές, με αυτόν τον τρόπο γινόμαστε η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Αντιμετωπίζουμε τις ανεπιθύμητες κ...

  Έχουμε πολλές φορές πει πως η πανδημία και η κατάσταση μόνιμου εγκλεισμού και αποστασιοποίησης από την ανθρώπινη καθημερινότητα που μας έφερε, εκτός του ότι μας στέρησε το απρόβλεπτο της ζωής και όλα όσα περιλαμβάνει, μας έδωσε και την ευκαιρία και σχεδόν μας ανάγκασε να κάνουμε σκέψεις. Σκέψεις που είτε δεν είχαμε ξανακάνει γιατί δεν είχαμε τον χρόνο, είτε που ελλόχευαν καιρό στο πίσω μέρος του μυαλού μας κι ήρθαν επιτέλους στο προσκήνιο για να τις αντιμετωπίσουμε. Η διαδικασία αυτή έχει διαφορετικό σημείο εκκίνησης για τον καθένα και διαφορετικό ρυθμό. Σε κάποιους μπορεί να έχουν την πρώτη θέση οι προσωπικοί προβληματισμοί, σε κάποιους άλλους οι υπαρξιακοί και σε άλλους οι κοινωνικοί. Ο καθένας κάνει το δικό του ταξίδι βάζοντας τα στάδια της διαδικασίας αυτής με τη σειρά που θέλει αυτός ή το υποσυνείδητό του (που είναι ο πραγματικός μας εαυτός τελικά). Ένα από τα ερωτήματα που κατέχει μία από τις πρώτες θέσεις συχνότητας εμφάνισης στο μυαλό μας και που είναι και το θέμα αυτο...

  Θα έρθουν οι καλύτερες μέρες τις βλέπω στον ορίζοντα να ξημερώνουν βλέπω τους ανθρώπους να περπατούν ξυπόλυτοι χωρίς καρφιά να τους τρυπούν τα πέλματα πάνω στην κόψη του χρόνου στο παράλληλο σύμπαν στην άλλη διάσταση στον αέρα στο χώμα στο νερό και στη γη. Έρχονται τα κύματα και πλησιάζουν αγέρωχα μας κοιτούν και νομίζουν πως θα μας καταπιούν κι εμείς μένουμε ακίνητοι και σιωπηλοί έτσι μάθαμε να παλεύουμε μαζί τους κοιτάμε το βαθύ μπλε χρώμα τους που ξεθωριάζει σαν να κοιτάμε στα μάτια την ελευθερία που κρύβεται από πίσω τους. Και στ' αλήθεια αυτό κάνουμε. Όταν περάσει ο τυφώνας και καθαρίσει τις βρόμικες ακτές και τα χιλιοπατημένα χώματα τότε θα έρθουν οι μέρες οι καλύτερες για όλους. Θανάσης Πάνου