Chinaski

Και τι ζητάω, τι ζητάω; Μια ευκαιρία στον παράδεισο να πάω. Γιάννης Γεωργακόπουλος   Το να αφιερώνεις ένα κομμάτι του πολύτιμου χρόνου σου σε απολογισμούς δεν είναι πάντοτε κακό, αλλά κάποιες φορές ούτε καλό μας κάνει. Από τη μία ρίχνουμε μια ματιά σε όσα συνέβησαν μέχρις εδώ, αναπολούμε τις ευτυχίες και διώχνουμε τις λύπες, κρατάμε όσα μας προχώρησαν τα φροντίζουμε κι αφήνουμε πίσω όσα μας πλήγωσαν για να μαραθούν. Καμιά φορά αυτά τα τελευταία τα κοιτάμε λίγο καλύτερα και συνειδητοποιούμε ότι μας προχώρησαν περισσότερο από τ' άλλα. Αυτό όμως δεν το κάνουμε όλοι μας. Για κάποιους ο βάλτος είναι άνετος και ζεστός κι ας είναι βρώμικος.   Από την άλλη ξοδεύουμε άδικα τον χρόνο μας για μια ζωή που είναι ελάχιστη σε σχέση με όσα έφυγαν και με όσα θα έρθουν. Μπροστά μας το φως είναι λιγοστό ίσως και ανύπαρκτο για να δούμε το εξίσου ανύπαρκτο μέλλον και γύρω μας τα πάντα κινούνται και αλλάζουν με αποτέλεσμα να χάνουμε εμείς τα βήματα του χορού. Θέλουμε να είμαστε εκ...

Χριστούγεννα, μια εποχή που ως παιδιά περιμένουμε με τόση λαχτάρα. Μετράμε αντίστροφα, τρέχουμε μέσα στις γεμάτες λαμπιόνια πόλεις κι οι μεγάλοι μας υπόσχονται μέρες χωρίς σχολείο με πολύ παιχνίδι. Πώς να μην την λατρέψεις αυτήν την εποχή; Μεγαλώνεις, όμως, και ξαφνικά οι υποχρεώσεις σε κατασπαράζουν. Άγχος, ρουτίνα και αυτή η πόλη με τα λαμπιόνια και τις εύθυμες μουσικές σε πνίγει. Τα παιδικά ματάκια που έβλεπαν την χαρούμενη αυτή γιορτή ενηλικιώθηκαν και μελαγχολούν όποτε ακούν το “ Last Christmas”. Ξέρω τι σκέφτεσαι. Υποχρεώσεις, δώρα, έξοδα, υπέρμετρη χαρά, δωδεκάωρα στην δουλειά... μια καθημερινή μανία. ΣΤΟΠ! Κλείσε τα μάτια και γίνε πάλι παιδί, πασπαλίσου με χρυσόσκονη και θυμήσου τι ήταν αυτό που λάτρευες στα Χριστούγεννα και τώρα το 'χεις ξεχάσει. Ναι, αυτό έλειπε, το βρήκες. Τώρα που το θυμήθηκες τα Χριστούγεννά σου θα είναι όπως τότε γιατί αυτή η εποχή δεν έχει ηλικία, αλλά έχει όρεξη για ζωή και μια περίεργη αθωότητα. Γίνε πάλι παιδί και χωρίς ...

Μα πόσο κράτησε αυτός ο χειμώνας; Τώρα που άντεξε η καλύβα σου και πέρασε ο τυφώνας. Μα πόσο κράτησε αυτός ο χειμώνας; Τώρα που δώρο είν' η κάθε σου στιγμή κι όχι αγώνας. Μα πόσο κράτησε αυτός ο χειμώνας; Κι είδες το πως η ομορφιά δεν περπατιέται κατά μόνας. Ραψωδός Φιλόλογος Κλειστά παράθυρα και τέσσερις τοίχοι να με πνίγουν. Σηκώνομαι νωχελικά απ' το κρεβάτι. Η έμπνευση μου μ' έχει ξεχάσει τις τελευταίες μέρες. Δεν ξέρω, ίσως κουράστηκα να μου ξύνω πληγές, ίσως με κούρασε η υπερανάλυση όσως σκέφτομαι. Ή μάλλον προσπαθώ με μια επανεκκίνηση του μυαλού μου να ξεκινήσω απ' την αρχή. Τέρμα. Αλλάζω, βάζω το μπουφάν μου και μαζί με τα κλειδιά αρπάζω και τ' ακουστικά. Το κρύο μου παγώνει το πρόσωπο σα να θέλει να μου υπενθυμίσει πόσο ανέκφραστοι είμαστε τον χειμώνα. Στίχο με στίχο η σκέψη μου τρέχει. Οι δρόμοι μου θυμίζουν τις αποφάσεις που πρέπει να πάρω, σε κάθε διασταύρωση διαλέγω την απόφασή μου. Κανένας δεν υπάρχει γύρω μου, μονάχα μια φ...

Έξω ακούγεται μια δυνατή βροχή, απ' το παράθυρο βλέπω τις στάλες και την ομίχλη. Ξαφνικά ακούω την φωνή σου “Καλημέρα έρωτά μου” και με φιλάς γλυκά στο μάγουλο. Γυρνάς και με σφίγγεις πάνω σου σα να σου έλειψα όσο κοιμόσουν. Μου μυρίζεις τα μαλλιά και αρχίζεις να με χαϊδεύεις τρυφερά σ' όλο το κορμί. Ο χρόνος περνά και το χάδι σου γίνεται πιο αχόρταγο και τα φιλιά πιο παθιασμένα. Ο ρυθμός αλλάζει καθώς με κοιτάς και μου χαμογελάς, “Σε θέλω τρελά” μου ψιθυρίζεις και οι ανάσες μας βαραίνουν. Όλα θολά και μέσα στην ζάλη μας η μόνη μου σκέψη είναι η επιθυμία μου για σένα. Τα κορμιά μας, γυμνά και ζεστά, μπλεγμένα μέσα στα σκεπάσματα και αφού ο “χορός” μας τελειώσει με όλες τις αδυναμίες αραδιασμένες στα σεντόνια, κοιταζόμαστε σα να θέλουμε να φωνάξουμε “Σ' αγαπάω”. Με παίρνεις αγκαλιά κι αφήνουμε την βροχή να μιλάει για τον έρωτά μας. Γιώτα Μουργελά

Απέναντι σ' αλλόγλωσσους αμόρφωτοι νταήδες κι αν άλλες γλώσσες έχουμε ίδιοι είμαστε αδελφέ μου, ίδια τα μάτια κι οι ψυχές τα όνειρα κι οι ελπίδες κι ίδια καταλαβαίνουμε το μίσος του πολέμου. Γιώργος Κοκτσίδης   Έχουμε ξαναπεί πολλές φορές πως η μαγεία της σύγχρονης μουσικής βρίσκεται στο πάντρεμα των πολλών ερεθισμάτων. Οι πολλές και εύκολα προσβάσιμες πληροφορίες γίνονται ένα καλό και ακριβό δώρο όταν αξιοποιούνται, γίνονται γνώσεις και δημιουργούν καινούριους κόσμους. Πολλοί καλλιτέχνες και πολλά συγκροτήματα το επιδιώκουν και το καταφέρνουν αυτό, προσφέροντας ήχους τόσο πρωτόγνωρους όσο και πρωτότυπους.   Στο ενδέκατο κεφάλαιο παρουσίασης νέων μουσικών θα παρουσιάσουμε ένα συγκρότημα που μας έχει απασχολήσει πολύ τα τελευταία χρόνια και που η μουσική και ο στίχος του αποτελούν μεστή, καθαρή και ποιητική έκφραση της εποχής. Μετρώντας αρκετές live εμφανίσεις, κυρίως σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, και έχοντας κυκλοφορήσει δύο ολοκληρωμένους δίσκους, οι Λάργκο ...

Σκέψου ότι είσαι 20 χρονών. Ξέχνα ότι είσαι 20 χρονών. Σκέψου ότι είσαι κοπέλα. Πάλι λάθος μου, ξέχνα το φύλο. Σκέψου ότι είσαι άνθρωπος. Άνθρωπος με δικαιώματα και υποχρεώσεις. Έχεις δικαίωμα να σε σέβονται και να μην “εκτονώνονται” πάνω σου. Έχεις δικαίωμα να διαβάζεις στη Βιβλιοθήκη της σχολής σου και να μην φοβάσαι μην ασελγήσουν πάνω σου. Έχεις δικαίωμα να προχωράς στον δρόμο και να μην σου φωνάζουν διάφοροι μάγκες χυδαιότητες για το κορμί σου. Έχεις δικαίωμα να ανοίγεις την τηλεόραση και να μην ανέχεσαι κανένα πάνελ να διακωμωδεί τα δικαιώματά σου, να σατιρίζει τους φόβους σου. Έχεις και την υποχρέωση να σέβεσαι τον διπλανό σου. Έχεις υποχρέωση να προβληματίζεσαι όταν ένας νεαρός “εκτονώνεται” πάνω σε μια κοπέλα χωρίς την έγκρισή της. Έχεις υποχρέωση να εξοργίζεσαι όταν γίνεσαι μάρτυρας της διακωμώδησης αυτού του συμβάντος. Και τέλος πάντων, έχεις δικαίωμα και υποχρέωση να κλείσεις την τηλεόραση και επιτέλους αφού σεβαστείς τον εαυτό σου να σεβαστείς και τους ανθρώπου...

Σου έχει τύχει ποτέ να χαθείς στα βάθη του μυαλού σου; Να χάσεις την μπάλα, όπως λέμε συνήθως. Ενώ όλα κυλούν ευνοϊκά εσύ να ξύνεις πληγές και να χάνεσαι, να βαλτώνεις στο “Εγώ” σου. Αχ αυτό το “Εγώ”... Φωνάζουμε πως είμαστε εδώ να στηρίξουμε όποιον μας χρειάζεται και ταυτόχρονα φοράμε τις παρωπίδες μας. Αρνούμαστε να αποδεχθούμε την πραγματικότητα και βυθιζόμαστε στα, μοναδικά για μας, προβλήματά μας. Οι δικοί μας άνθρωποι μας τραβούν απ' το γιακά κι εμείς ακίνητοι σχεδόν απλά τους κοιτάμε καθώς ζητούν βοήθεια. Όταν δε προσπαθούν να μας την προσφέρουν απλά χαμογελάμε κι αρκούμαστε σε ένα “όλα καλά” για να τους πείσουμε με το ψυχρό χαμόγελό μας. Για ποιον προσποιούμαστε; Σε ποιον γυρνάμε την πλάτη; Δεν σκεφτόμαστε, παρά μόνο κοιτάμε το ταβάνι και τότε ξαφνικά θυμάσαι. Θυμάσαι τι είναι για σένα αυτοί οι άνθρωποι. Πως κοντεύεις να τους χάσεις, αν δεν τους έχεις χάσει ήδη. Πανικός! Πατάς γρήγορα τον αριθμό στο κινητό, αργεί η άλλη γραμμή να το σηκώσει κι ακούγε...