Chinaski

Έχω ένα δρόμο, μα δεν ξέρω που βγάζει, μια ίσια γραμμή σ' ένα βρώμικο χάρτη και στροβιλίζομαι απ' τη μια άκρη στην άλλη μ' ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι. Γιάννης Αγγελάκας   Θέλω να γράψω ένα κείμενο με αυτόν τον τίτλο. Δεν γνωρίζω τον λόγο, όπως δεν γνωρίζω και τίποτα άλλο με σιγουριά. Μάλλον γιατί το κίτρινο είναι το χρώμα της ατονίας, της ραθυμίας. Αλλά απ' την άλλη είναι και το χρώμα του ήλιου. Ή μήπως ο ήλιος είναι χρυσός; Τα κορίτσια σημαίνουν πάντα έρωτας. Και ο δρόμος έχει τη γοητεία της πορείας, του άγνωστου προορισμού.   Σ' εκείνο τον δρόμο, λοιπόν, δεν γίνονται συνταρακτικά πράγματα. Θα μπορούσε αλλιώς να λέγεται ο μελαγχολικός δρόμος του έρωτα . Αλλά αυτός ο τίτλος παραπέμπει σε κάτι πολύ κλισέ και δεν μ' αρέσει. Προτιμώ να φαντάζομαι κίτρινα κορίτσια να διασχίζουν μπογιατισμένα, καλοντυμένα μια μεγάλη λεωφόρο, με τσάντες γεμάτες ψώνια στα χέρια ή άλλα χέρια μέσα στα δικά τους, κουρεμένων αγοριών με ακριβά ρούχα και φθηνά αισθήματα.   ...

Σπάει τους τοίχους του δέρματος σκάβει έναν λάκκο ανοίγει το στόμα σαν κάδο σκουπιδιών και πετάει μέσα όλο το χώμα κοιτάζει από ψηλά το βάθος της αβύσσου με μια σκληρή θλίψη που τον τυφλώνει ξαφνικά μ' ένα γέλιο που σκοτώνει τον διάβολο τον σπρώχνει δήθεν άθελά του μέσα στο τίποτα οι φωνές και τα γέλια τραντάζουν τη γη κι αυτή καταπίνει όλες τις φλυαρίες και τους βερμπαλισμούς κι απλώνει μια ιλιγγιώδης σιωπή κι ένα σκοτάδι που τρυπάει τα γόνατα των ήδη μαραμένων ονείρων κι ενώνει τα στόματα με τη “χλόη που σκεπάζει ερειπιώνες”* κι επί αιώνες τη βιβλιοθήκη των νεκρών. Θανάσης Πάνου * Από τον Σαμπάχ του Θανάση Παπακωνσταντίνου

Για όλους υπάρχει ένας τόπος ένα τετραγωνικό μέτρο γης για να φυτέψουμε τ' άστρα μια πλαγιά να κατρακυλήσουν οι στάχτες απ' αυτά που κάποιος έκαψε έπλασε μ' αυτά κάτι σκοτεινά πλάσματα με κόκκινα μάτια που έχουν στο στήθος τ' αριστερό μια τρύπα και κρατώντας από ένα μαραμένο λουλούδι στο κάθε χέρι το ένα πυροβολεί το μυαλό με μια αρχαία δυσωδία που σε μεθάει σαν τη βενζίνη και τ' άλλο σημαδεύει την καρδιά δεν την αφήνει να χτυπήσει δυνατά μη τυχόν ελευθερωθεί με κοιτάζει τρομαγμένη κι ύστερα σκύβει αργά καθώς βλέπει τα δάκρυα που χαράζουν τα μάγουλά μου και πέφτουν σαν πετραδάκια πάνω στο πληγωμένο σώμα της ελευθερίας. Θανάσης Πάνου Η εικόνα είναι από το εξώφυλλο του δίσκου του Παύλου Παυλίδη & b-movies Στον διπλανό ουρανό.

«Οι ερωτευμένοι», είχε αρχίσει να λέει, χωρίς να έχει απόλυτη συνείδηση των λόγων του, αιφνιδιάζοντας και φέρνοντας σε δύσκολη θέση ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό, «έχουν μια βαθιά επιθυμία και τάση να καταστρέψουν τα στοιχεία αυτά ακριβώς του συντρόφου τους με τα οποία είναι περισσότερο απ’ όλα ερωτευμένοι. Επειδή αυτά είναι που τους πονάνε, τους κάνουν να νιώθουν ανίσχυροι και εξαρτημένοι από το αντικείμενο του πόθου τους, αυτά τους καταδυναστεύουν, και τα’ αγαπάνε τόσο που στο τέλος τα μισούν! Εάν δεν τα μισούσαν, εάν δεν ήθελαν και δεν προσπαθούσαν να τα καταστρέψουν – τότε αυτό θα σήμαινε απλούστατα ότι συναινούν και αποδέχονται τη δική τους καταστροφή. Ότι συμπράττουν σ’ αυτήν. Γιατί κι εκείνος που τον έχουν ερωτευτεί κι εκείνος που είναι ερωτευμένος είναι πιασμένοι σε μια θανάσιμη παγίδα – αυτό είναι έρωτας, αυτό είναι οτιδήποτε σπρώχνει το Εγώ στην υποδούλωσή του, στη μεθυστική ασάφεια των ορίων του. Αυτός δεν είναι ο ορισμός του έρωτα; Η διάλυση δύο διαφορετικών Εγώ, η ...

     Μια όμορφη μέρα ξημέρωνε στο ορεινό χωριό που ζούσε ο Φ. Ο ήλιος ανέβαινε ζεστός πάνω από τα βουνά, σαν το βλοσυρό μάτι μιας άγνωστης δύναμης που καθόριζε τα πάντα. Ίσως αυτό να τον ξύπνησε, καθώς οι ακτίνες τρύπωναν ανενόχλητες μέσα από το παράθυρο και τις χαραμάδες της κουρτίνας κι έκαναν τα μάτια του Φ. να ανοίξουν απότομα. Ένιωσε μια πρωτόγνωρη ζεστασιά μέσα στα στήθια του και μια γαλήνη να απλώνεται παντού γύρω του σαν την άμμο που σκεπάζει την έρημο.   Σηκώθηκε από το κρεβάτι μένοντας κι ο ίδιος έκπληκτος με την ηρεμία των κινήσεών του. Κατευθύνθηκε προς το παράθυρο και τράβηξε τις κουρτίνες. Ένας καταγάλανος ουρανός κι ένας ήλιος σαν χρυσή φλόγα ξετυλίγονταν μπροστά του. Η πρωινή δροσιά και υγρασία σκέπαζαν τη χλόη των απέραντων πεδιάδων του χωριού σαν ζάχαρη άχνη. Πλύθηκε, ντύθηκε, σουλουπώθηκε, έφτιαξε καφέ και έκατσε να τον απολαύσει στο τραπεζάκι που είχε κοντά στο παράθυρο. Εκεί συνήθως διάβαζε τα βράδια, όταν έπεφτε ο ήλιος, μ' ένα λα...

Άλλος γυρεύει βάλσαμο κι άλλος πληγή, είν' οι αλήθειες όσοι οι άνθρωποι στη γη. Άλκης Αλκαίος   Η αλήθεια είναι πως μισώ τις ταμπέλες στην τέχνη. Οι ταμπέλες είναι λέξεις και οι λέξεις παρεξηγούνται. Το να τεμαχίζεις μια τέχνη σε κατηγορίες είναι ήδη μια ήττα της ουσίας της. Δεν υπάρχει καλό ή κακό στην τέχνη, δεν υπάρχει όμορφο ή άσχημο, δεν υπάρχει αντικειμενικότητα. Εν γένει, η αντικειμενικότητα είναι η πιο ήπια υποκειμενικότητά μας. Ό,τι πιστεύουμε εμείς δεν σημαίνει ότι οι υπόλοιποι είναι λάθος και θα πρέπει και αυτοί να πιστέψουν το ίδιο. Η αλήθεια δεν είναι απόλυτη. Είναι μια σαλάτα φτιαγμένη από ό,τι αγγίζουμε, βλέπουμε και νιώθουμε γύρω μας. Και όχι μόνο. Απ' ό,τι υπάρχει γενικότερα στο σύμπαν.   Στο παρελθόν αρκετοί ήταν αυτοί που με έβλεπαν με μισό μάτι για τα γούστα μου κυρίως στην μουσική. Θυμάμαι ολόκληρα σκηνικά που είχαν σκοπό να με πικάρουν με διόλου καλές προθέσεις. Άνθρωποι που με είπαν κουλτουριάρη με ειρωνικό ύφος μπροστά στα μάτια μου κάν...

Δεν μπορώ να μιλήσω για κάτι άλλο, παρά μόνο για μια πόλη που καίγεται. Μπορεί να είναι και προϊόν της φαντασίας μου. Η αλήθεια είναι μια άνεργη πόρνη, ένας εργάτης χωρίς αφεντικό. Δεν ξέρω γιατί σας το λέω αυτό, δεν έχει κανένα νόημα. Κάποια στιγμή πρέπει να ζήσουμε. Κάποια στιγμή πρέπει να σε φιλήσω. Μόνο ένας τρόπος υπάρχει να πεθάνω: να μη ζήσω καθόλου. Ζωή και θάνατος: δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο, κάτι σαν τους ερωτευμένους. Μόνο που οι ερωτευμένοι δεν ανήκουν στη γη. Έφαγα κάτι μπισκότα που ήταν μπαγιάτικα και πέταξα όσα έμειναν στις γάτες από θυμό. Τα μάτια τους πλημμύρισαν ευγνωμοσύνη κι ύστερα με παράτησαν κι έφυγαν. Από δω και πέρα θα τυλίγω ένα ένα τα κομμάτια μου και θα τα στέλνω σε αγνώστους. Τα μάτια μου οπωσδήποτε θα τα δώσω σ' έναν ταξιδευτή για να κοιμάμαι τα βράδια ήσυχος. Αύριο τέτοια ώρα θα σε περιμένω. Πρέπει να αποφασίσω τελικά αν θα φορέσω την ελπίδα. Μπορεί να μου δώσεις εσύ τη ζακέτα σου κι ύστερα ένα ένα τα ρούχα σου...