Η απάντηση σε όλα είναι ο Bruce Springsteen

Meet me in a land of hope and dreams.

B.S.

  Ο Bruce Springsteen γεννήθηκε τον Σεπτέμβρη του 1949 και από την δεκαετία του '70 μέχρι σήμερα διαθέτει μια πλούσια δισκογραφία και μια άοκνη παραγωγικότητα που αντί να φθίνει, δρασκελίζει σε γνώριμα και διαφορετικά μονοπάτια. Έχει την τάση να ανοίγει συνέχεια καινούριες πόρτες , να κάνει ερωτήσεις και να τις απαντά με τον δικό του τρόπο και εν γένει να προσφέρει μαξιλάρια παρηγοριάς σε ανθρώπους και καταστάσεις που τα έχουν ανάγκη. Οι ιστορίες του διαχέουν πάντα μια γλυκιά νοσταλγία και δημιουργούν την πεποίθηση πως το παρελθόν μαζί με τα τραύματά του περιέχουν τα συστατικά και την ουσία του παρόντος και την φιλοδοξία για ένα μέλλον πιο πολύ στα μέτρα μας. Είναι δικαιωματικά το «Αφεντικό» της rock 'n' roll σκηνής κι ένας από τους πιο αγαπημένους τραγουδοποιούς στον πλανήτη.

  Η απάντηση θα είναι πάντα ο Bruce, όποια κι αν είναι η ερώτηση, για να παραφράσουμε το γνωστό γνωμικό. Κι αυτό γιατί είναι ένας αυθεντικός αιώνιος έφηβος, ένα ενήλικας που βλέπει τον κόσμο γύρω του με την νηφαλιότητα ενός παιδιού. Λυπάται για το κακό και χαίρεται για το καλό με γνώμονα πάντα την ανθρωπιά και το αυτονόητο.

  Σε μια κατάσταση πρωτόγνωρη και παράξενη όπως η τωρινή, δεν θα μπορούσε να λείπει η μουσική νότα του «Αφεντικού» από το soundtrack της. Κλεισμένοι σε τέσσερις τοίχους και με πόλεις άδειες σαν να βγήκαν από ταινία επιστημονικής φαντασίας ή τρόμου, νιώθουμε πολλές φορές την παρόρμηση να βγούμε στο μπαλκόνι και να φωνάξουμε: is there anybody alive out there? (υπάρχει κάποιος ζωντανός εκεί έξω;). Οι μέρες για κάποιους μπορεί να κυλούν μονότονα και μοναχικά και καθώς ο χρόνος περνάει μέρα με την ημέρα προχωρούν κι εκείνοι με το σύνθημα πως όλα θα πάνε καλά αν περάσει κι αυτή η μοναχική ημέρα (Lonesome day). Όλο και περισσότερο συνειδητοποιούμε πως είμαστε γεννημένοι για να τρέχουμε στη ζωή μήπως και την προλάβουμε (Born to run) και για να προσπαθήσουμε όσο πιο αναίμακτα γίνεται να τα βγάλουμε πέρα σε αυτή την ζούγκλα που είναι ο κόσμος (Jungleland). Συνειδητοποιούμε, επίσης, πως τα εγκληματικά λάθη του ανθρώπου πάνω στο σπίτι του που είναι η γη, έχουν τρομακτικές συνέπειες που δεν υπολογίζουν κανέναν και δεν δείχνουν κανένα έλεος. Και αναρωτιόμαστε: ποιος θά 'ναι ο τελευταίος που θα πεθάνει από ένα λάθος (Last to die);

  Οι ελπίδες, τα όνειρα και η παραγωγικότητα που συνεπάγεται την αισιοδοξία μας, δεν έχουν λόγο να εκλείψουν και να χαθούν, γιατί τότε θα χαθούμε κι εμείς σ' έναν πρόωρο θάνατο εν ζωή. Είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε τα θεμέλια του εαυτού μας για την επόμενη μέρα, να κάνουμε απολογισμούς και επαναπροσδιορισμούς των συνθηκών και του περίγυρού μας, να κοιτάξουμε από μακριά αυτό που είμαστε για να αποφανθούμε τον βαθμό της αρεσκείας μας και να κάνουμε το επόμενό μας βήμα ανάλογα. Είναι μια ευκαιρία για μια νέα ανατολή (The rising) και η ώρα να αφήσουμε πίσω το απροσδιόριστο σκοτάδι.

  Ακούμε μουσική ξέροντας πως όλο αυτό σύντομα θα φτάσει στο τέλος κι εμείς θα κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα με εφόδιο την σκέψη πως απ' αυτό βγήκαμε νικητές με τρόπαια την συνείδηση και την υπευθυνότητα. Σκεφτόμαστε πως ο Bruce Springsteen είναι εδώ για να πει όλα όσα εμείς δεν βρίσκουμε τις λέξεις. Κι ελπίζουμε όλοι μαζί σε μια αγκαλιά αόρατη και πνευματική να συναντηθούμε ξανά στην χώρα της ελπίδας και των ονείρων (Land of hope and dreams).

  Ραντεβού εκεί.

Θανάσης Πάνου