Chinaski

Τα πρωινά είναι δύσκολο να κοιτάξω απέναντι έχω ένα λευκό χαρτί που περιμένει να γεμίσει και μια καρδιά που φέρεται σαν μικρό παιδί που ψηφίστηκε αρχηγός για πρώτη του φορά και δεν ξέρει τι να κάνει με τόση δύναμη στα χέρια του κι αρχίζει να ρωτά τους μικρούς του φίλους: τι είναι η δύναμη αλήθεια και ποιος την κυβερνά υπάρχει αλήθεια ή μήπως είναι ένα ψέμα βολικό ποιος είμαι εγώ που θα ορίσω το επόμενό σας βήμα είναι επικίνδυνα τα ζάρια μες στα χέρια μου κι η τύχη ένα ανεξήγητο σημείωμα βιαστικό. Δεν του απαντά όμως κανείς σ' αυτό το παραλήρημα κι εκείνος καίγεται τα πάντα να εξηγήσει κοιτάει γύρω του σαν να 'ναι όλα ένα τίποτα κι αφήνει κάτω την κορόνα στο γρασίδι όλοι φωνάζουν πως είναι ένας δειλός και τον κλωτσάνε μακριά απ' τον κόσμο τους να φύγει μια για πάντα δεν θα χαλάσει αυτός ό,τι έχτισαν με κόπο βγαίνει στο δρόμο και τραγουδάει μια μπαλάντα. Κανείς όμως ξανά δεν τον ακούει έγινε αόρατος στην πόλη είναι ένας ξέ...

Τι όμορφος που μοιάζει ο κόσμος κάτω απ' το φως της Πανσελήνου; Όλοι περιμένουμε με ανυπομονησία αυτόν τον μήνα. Ξεγνοιασιά, αλάτι στα μαλλιά, μυρωδιά από καρπούζι στην ανάσα και ηλιοκαμένα μάγουλα. Μουσικές στην άμμο, αγκαλιές κάτω από πετσέτες και πολλές μπίρες. Υποσχέσεις που “υπογράφτηκαν” στην άμμο, βάσανα που “πετάχτηκαν” στην θάλασσα μαζί με τα βότσαλα και χείλη που “σφράγισαν” κάτω απ' το φως του φεγγαριού. Αν αναρωτιέσαι γιατί όλοι προσμένουμε έναν Αύγουστο, σκέψου τις στιγμές του δικού σου Αυγούστου που “έμεινε” στην καρδιά σου. Αν ακόμα και μετά απ' αυτό αναρωτιέσαι το “γιατί”, τότε ο δικό σου Αύγουστος δεν έχει φτάσει... Για μένα είναι ήδη εδώ... Ζήσε κάθε στιγμή σαν τον δικό σου Αύγουστο -σαν την δική σου στιγμή να ξαναγεννηθείς. Ζήσε μέσα σε αυτόν τον “έρωτα” που όλοι αποκαλούμε “Αύγουστο”. Γιώτα Μουργελά

Αρκεί μόνο η αγάπη; Αρκεί μόνο ο έρωτας; Αρκεί μόνο να ξέρεις ότι αγαπάς κι αγαπιέσαι; Κάποιες φορές όχι… δεν αρκεί. Στην ευτυχία δεν χωρούν συμβιβασμοί. Φοβάται μην την κοιτάξει κάποια στιγμή στα μάτια και της πει ότι κουράστηκε να υπομένει. Φοβάται μην τον κοιτάξει κάποια στιγμή και απλά αντικρίσει ένα οικείο πρόσωπο. Πιο πολύ φοβούνται την συνήθεια και την ανοχή εξαιτίας της. Νεύρα, εντάσεις και ξεσπάσματα που οδηγούν σε πληγωμένες αλήθειες. Πόσο δυνατή πρέπει να είναι η ¨Αγάπη¨ για να νικήσει το ¨Χάσμα¨ μεταξύ δυο ανθρώπων που χρειάζονται ο ένας τον άλλον; Σιωπή που δείχνει ηρεμία, αλλά προδίδει το σοβαρό του θέματος. Σιωπούν γιατί ,ίσως, να φοβούνται ότι δεν αντέχουν χώρια. Σιωπούν γιατί ,ίσως, φοβούνται να παλέψουν. Αρκεί μόνο η ¨Σιωπή¨; Γιώτα Μουργελά Πίνακας: Rene Magritte, The Lovers

Καλοκαίριασε... Μια μυρωδιά από αλάτι, καρπούζι και βασιλικό γεμίζει τα ρουθούνια μου. Μια παρέα κάθεται ως αργά στο απέναντι μπαλκόνι και τα γέλια τους “ζωντανεύουν” την νυχτερινή άπνοια. Το ξημέρωμα με βρίσκει σε μια ακτή με 2-3 φίλους πολλές μπίρες και μια κιθάρα. Παντού ήχοι από τζιτζίκια κι ένας Γκιώνης που ψάχνει τη χαμένη του ζωή. Καλοκαίριασε... Άλλοι ρυθμοί πιο αργοί και πιο ρομαντικοί. Καλοκαίριασε και μαζί με τον καιρό ζέστανε και η ψυχή μας γιατί πάντα μετά το χειμώνα προσμένουμε το καλοκαίρι... Γιατί πάντα μετά “το κρύο της ψυχής μας” κάτι θα βρεθεί να την “ζεστάνει”... Ένα δικό μας καλοκαίρι, αλλιώτικο... Ζήσε το καλοκαίρι που σου αξίζει μετά από κάθε χειμώνα που σε “παγώνει”. Γιώτα Μουργελά

θέλω να βγαίνει ο ήλιος, φως να μπαίνει απ' τις ρωγμές να πνίγουμε τον πόνο που όλο προσκυνάει το χτες να σπάσουν οι βιτρίνες που φυλάν τα σώματα και να τολμώ ό,τι θέλω, όχι το 'πα, μα δεν το 'κανα Κοσμάς Λαμπίδης   Θα μπορούσαμε να πούμε ότι γενικά είμαστε μια χώρα που δεν φημίζεται τόσο για τα συγκροτήματά της, όσο για τους μεμονωμένους μουσικούς της. Ωστόσο, μέσα στα χρόνια έχουν δημιουργηθεί πολύ σημαντικά μουσικά σχήματα με μεγάλη επίδραση στα ακούσματά μας. Μπάντες που οι περισσότερες δεν είχαν μεγάλη χρονική πορεία, αλλά άφησαν πίσω τους σπουδαίο έργο.   Συγκροτήματα δεν σταματούν ποτέ να δημιουργούνται καθώς η μουσική είναι μια τέχνη που παρουσιάζεται συνήθως από σύνολα ανθρώπων, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Κατά την γνώμη μου, αυτές οι ομάδες ανθρώπων κάτω από ένα όνομα πιασάρικο που τους εκφράζει και μ' ένα συγκεκριμένο ύφος μουσικής, είναι αυτές που έφεραν τις μεγαλύτερες επαναστάσεις όχι μόνο στον ελληνικό, αλλά και στον παγκόσμιο ήχο.  ...

Οι μπαγλαμάδες να παίζουν Ντύλαν κι ο Πίτερ Γκάμπριελ διπλοπενιές ο Τομ Γουέιτς με τα κλαρίνα και τα νταούλια να παίζουν Γιες να παίζουν Γιες. Πάνος Ηλιόπουλος   Ένα μέρος με λίγη σκιά. Είναι καλοκαίρι και η ζέστη δεν βοηθάει την ονειροπόληση. Ψάχνουν ένα μέρος να μην ενοχλούν τους υπόλοιπους. Να ακούγονται όλοι. Ο ανταγωνισμός είναι άγνωστη λέξη. Όλοι είναι χαμένοι. Σε όλους κάτι λείπει. Το βρίσκουν στις νότες και στα βήματα των αγνώστων.   Στήνουν τα απαραίτητα στην άσφαλτο, βγάζουν τα όργανα απ' τις θήκες τους, κάθονται κάτω ή μπροστά στο μικρόφωνο. Και όλα ξεκινούν. Ένας ολόκληρος πλανήτης συγκεντρώνεται σε μερικά μόνο μέτρα, μπορεί και χιλιόμετρα.   Ο John Lennon συνάντησε τον Μάρκο Βαμβακάρη και έπαιξαν την Φραγκοσυριανή με πιάνο. Ο Βασίλης Τσιτσάνης γνώρισε από κοντά τον Tom Waits και πρόσθεσαν στη Martha μια μελωδία με μπουζούκι. Τα Αιγυπτιακά κρουστά αγκάλιασαν τις μπαλάντες του Neil Young και τα Ινδικά αρπίσματα έσμιξαν με τα χορευτικά...

άνοιξε νυχτολούλουδο να δω την ομορφιά σου άμα δε χάσω το μυαλό πώς θα βρω την καρδιά σου Άλκης Αλκαίος 2:15 στο μπαλκόνι μου, μια μυρωδιά από νυχτολούλουδο με γεμίζει. Στο ένα αυτί απ' το ακουστικό ακούγεται μια γνώριμη αγαπημένη μελωδία και απ' το άλλο ακούω την σιωπή της νύχτας. Ναι, την ακούω γιατί για μένα σιωπή είναι να μην ακούω την φωνή σου, να μυρίζω μόνο το νυχτολούλουδο αντί για το δικό σου άρωμα, η ψύχρα να μ' αναγκάζει να φορέσω ζακέτα αντί να χωθώ στην αγκαλιά σου, η γνώριμη αγαπημένη αυτή μελωδία να είναι το τραγούδι που αφιερώνεις όταν σου λείπω και το φως του φεγγαριού να φωτίζει μόνο τη δική μου φιγούρα δημιουργώντας μια μοναχική σκιά δίπλα μου... Δεν τη φοβάμαι αυτή την σιωπή γιατί ξέρω ότι αυτή η σιωπή φωνάζει μια φράση: “Σ' αγαπάω... μην φορέσεις ζακέτα αυτό το βράδυ, δεν θα τη χρειαστείς.” Γιώτα Μουργελά