Chinaski

Εκεί που πάτησα όλοι με βρήκαν νεκρό κι ίσως να είχανε δίκιο δεν τους κατηγορώ είναι δύσκολο να αγαπήσεις και ακόμα πιο δύσκολο να ζήσεις σκυφτός αλλά έπρεπε κάπως να περάσω το χρόνο μου έπρεπε κάπως να βρω τις λέξεις έστω κι αν ξέρω ότι δεν θα τις βρω ποτέ έπρεπε κάτι να πω στους σιωπηλούς δικαστές κάπως να τους ηρεμήσω να αλλάξω την καταδίκη μου γιατί ο θάνατος είναι κάτι μονότονο και έξω απ' τη ζωή έπρεπε κι εγώ με τη σειρά μου κάπως να τους σκοτώσω ή να τους αιχμαλωτίσω ώσπου να πάρω μιαν απόφαση αλλά οι αποφάσεις είναι για εκείνους που ξέρουν να ζουν κι εμένα δεν μου το έμαθε κανένας γιατί δεν έκατσα να ακούσω κανέναν μόνο τους κήπους άκουγα τους κήπους και τα όνειρα κι έτσι κατέληξα μόνος να ζωγραφίζω κύκλους στον αέρα με φωτιές σβησμένες και πινέλα ξεραμένα ούτε σταγόνα νερό στο προσκεφάλι μου κανένα σημάδι ανατολής στον ουρανό με δείκτες παγωμένους συνέχισα να γελάω και να κλαίω σε απρόσμενες στιγμές ...

  Σε αυτό το blog δεν έχω γράψει ακόμα κείμενο, που να αφορά ένα βιβλίο εξ ολοκλήρου. Κακώς. Γιατί στα βιβλία οφείλω ένα μεγάλο μέρος του τρόπου σκέψης μου -της σκέψης μου της ίδιας- και του χαρακτήρα μου. Σαφώς οφείλω πολλά και στη μουσική, στα τραγούδια και στους δημιουργούς τους, για τα οποία έχω γράψει κάποια κείμενα, αλλά διάβασα και διαβάζω πολλά βιβλία που με στιγματίζουν. Βιβλία που με έκαναν να κλάψω, να γελάσω, να συγκινηθώ, να προβληματιστώ, να ηρεμήσω και ίσως να αλλάξω. Λέω ίσως γιατί δεν ξέρω αν η τέχνη καταφέρνει να σε αλλάξει. Δεν ξέρω καλά καλά αν ο άνθρωπος αλλάζει ποτέ. Ίσως αλλάζει. Και ίσως η τέχνη να το καταφέρνει σε βάθος χρόνου.   Τις προηγούμενες τέσσερις μέρες, λοιπόν, διάβασα τα Έθιμα Ταφής της Hannah Kent. Είχα ακούσει τα καλύτερα λόγια γι' αυτό το βιβλίο. Εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2014 για πρώτη φορά σε ελληνική μετάφραση και το αντίτυπο που έχω στα χέρια μου είναι της έκτης έκδοσης (Φεβρουάριος 2018).   Το βιβλίο αφηγείται τ...

Χωρίς τη λογοτεχνία η ζωή είναι κόλαση Charles Bukowski Μόνο ένα μπαλκόνι χρειάζεται ένα Σαββατοκύριακο σιωπής και μια άνοιξη να μυρίζουμε κάτι ανάλαφρο κάτι που αντέχεται κάτι που ανεχόμαστε και μας κρατάει ζεστούς και δροσερούς. Να καθόμαστε στο μπαλκόνι χωρίς να μιλάμε. Ευτυχώς βιβλία υπάρχουν πολλά και δε θα προλάβουμε ποτέ να τα διαβάσουμε όλα κι ούτε όλες τις γυναίκες του κόσμου ν' αγαπήσουμε μπορούμε. Όμως θα έχουμε το μπαλκόνι που θα καθόμαστε χωρίς να σκεφτόμαστε και τότε όλα θα κυλάνε καλύτερα κι εσύ κι εγώ τότε θα είμαστε ομορφότεροι. Θανάσης Πάνου

  Θα στο λέω μέχρι να ηρεμήσεις αγάπη μου. Ήμουν, είμαι και θα είμαι εδώ για σένα. Πάντα. Δεν τελειώνει τίποτα ποτέ ακριβώς επειδή δεν αρχίζει κάπου. Στο λέω και στο ξαναλέω γιατί ξέρω ότι εσύ το καταλαβαίνεις.   Πήγαινε, δώσε και φύγε. Αυτό είναι το παιχνίδι. Αυτό ήταν πάντα.   Δεν είναι ζάχαρη που πρέπει να μετρήσεις ποσότητες και να κρατήσεις και για σένα λίγο. Είναι κάτι που δεν περιγράφεται. Είναι κάτι που υπάρχει και δεν υπάρχει. Απλώς είναι. Όσο κι αν δώσεις, μετά έχεις περισσότερο. Κι ας μην πήρες εσύ καθόλου. Ούτε στάλα.   Θυμάσαι όταν κάναμε βόλτες στους ανοιξιάτικους δρόμους τι μου έλεγες;   “ Τι ωραία που είναι τελικά η γη μας. Η φύση. Ακούει τον εαυτό της και μόνον αυτόν. Εμείς είμαστε σαν να μην υπάρχουμε.”   Τα λες όλα όταν θες. Όλα σε λίγες λέξεις. Απλές λέξεις.   Δεν χρειάζεται κάτι άλλο.   Πήγαινε, δώσε και φύγε. Αυτή είναι η μαγκιά.   Και τώρα θέλω να ηρεμήσεις για να ηρεμήσω κι εγώ. ...

Σε είδα στους δρόμους να βαδίζεις με μια παράξενη έκφραση στο πρόσωπο· μια λάμψη στο μάγουλο και μια γεύση στα μάτια που 'μοιαζε με καλωσόρισμα στο θάνατο. Είμαστε αυτό που τελειώνει. Προσπαθώ να ξεχάσω τον εαυτό μου και να χτίσω τη δική μου έρημο. Μα δεν προλαβαίνω μπροστά στο δειλινό να ζωγραφίσω μια τελευταία ανάμνηση. Κλέβω μια ρουφηξιά από το άρωμά σου για να αφήσω τη λησμονιά να πλημμυρίσει τα θολωμένα κεφάλια. Θανάσης Πάνου

Διδάσκουν κάποιοι: αυτό είναι γήινο – τ' άλλο αιώνιο... Κι άλλος διδάσκει: εγώ είμαι η φτώχεια εσύ είσαι ο πλούτος. Μάθετε ετούτο: πώς το γήινο είναι αιώνιο Κι η φτώχια ενός στον άλλον είναι πλούτος. Σβήνει η ομορφιά χωρίς να μάθει τον εαυτό της Το αιώνιο πνεύμα τα φθαρτά πάνω του αδράχνει Και παντοδύναμο κι εκείνα αθανατίζει. Ένα κορμί πανώριο το αίμα μου ταράζει Το πνεύμα που είμαι το αγκαλιάζει εκστατικά: Έτσι το κάνουν νέο το αίμα και το πνεύμα Έτσι το δικό μου μένει κι έκσταση για πάντα. Stefan George μετάφραση: Γιώργος Βαρθαλίτης από το βιβλίο Ποιήματα και Πεζά του Stefan George που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg σε εισαγωγή, μετάφραση και σχόλια του Γιώργου Βαρθαλίτη.

Η κάθε λέξη που λέω ή γράφω -όπως τώρα- πρέπει να είναι ακριβής. Πρέπει να είναι καλά στερεωμένη στο έδαφος του εαυτού μου, θεμελιωμένη και ριζωμένη στα χώματα των σκέψεών μου, φυλακισμένη στα έγκατα της γης. Βαρύγδουπη να ακούγεται σαν τακούνια που σηκώνουν την αυτοπεποίθηση μιας γυναίκας. Χτυπήματα θανάτου και καρδιάς σε αβυσσαλέα πάθη, σε σάπιες και φρέσκες πληγές. Αμείωτα μπάσα της αιώνιας χορωδίας και κραυγές φαντασμάτων σε σπηλιές από πάντα σκοτεινές. Θανάσης Πάνου