Για μιαν άγνωστη

Σε είδα στους δρόμους

να βαδίζεις

με μια παράξενη έκφραση στο πρόσωπο·

μια λάμψη στο μάγουλο

και μια γεύση στα μάτια

που 'μοιαζε με καλωσόρισμα στο θάνατο.

Είμαστε αυτό που τελειώνει.

Προσπαθώ να ξεχάσω τον εαυτό μου

και να χτίσω τη δική μου έρημο.

Μα δεν προλαβαίνω μπροστά στο δειλινό

να ζωγραφίσω μια τελευταία

ανάμνηση.

Κλέβω μια ρουφηξιά

από το άρωμά σου

για να αφήσω τη λησμονιά

να πλημμυρίσει

τα θολωμένα κεφάλια.

Θανάσης Πάνου