Chinaski

     Ο Χρήστος Νινιός μας συστήθηκε το 2009 με τον δίσκο “11+”. Ύστερα από μια εξάχρονη απουσία από την δισκογραφία επέστρεψε το 2015 με τον δίσκο “Γράμμα στο Θεό” του οποίου το ομώνυμο τραγούδι (σε στίχους της Μαριεύης Μήτρου) ήταν το εφαλτήριο για την ευρύτερη αναγνώρισή του. Ο ήχος αλλαγμένος, ο στίχος -άλλοτε δικός του κι άλλοτε όχι- μεστωμένος και ώριμος, η μουσική διαδρομή γύρω από την ροκ μπαλάντα και τους παραδοσιακούς ρυθμούς μαζί με την συμμετοχή του Χρήστου Θηβαίου στο τραγούδι του τελευταίου “Γυναίκα” (μια διασκευή του Νινιού) συνθέτουν μια ανανεωμένη εικόνα του στα μουσικά δρώμενα.   Το τέλος του 2017 μας βρήκε με τον τρίτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο “Παράλληλες Ζωές” στον οποίο οι συμμετοχές είναι πολλές και προσφέρουν ένα γλυκό ηχόχρωμα κάνοντας φανερή την ομαδική διάθεση, τον αλληλοσεβασμό και την αμοιβαία εμπιστοσύνη της εργασίας αυτής και κατά συνέπεια του Χρήστου Νινιού με τους φίλους και συνεργάτες του. Το τραγούδι “Καημός” που ανοίγει το...

Είδαν το αίμα και δεν μίλησαν. Αν και δεν απαιτείται όφειλαν να τους φιμώσουν και ας μη μιλήσουν. Δεν είναι καλό να μιλάμε πάντα κάποια στιγμή θα πρέπει να σωπαίνουμε και να φιμώνουμε τους φλύαρους. Κι αν δείτε αίμα τρέχτε να το πιείτε μαζί με τα δάκρυα που το καίνε κι από μέσα αναδύονται ανθοί πρωτόγνωροι. Θανάσης Πάνου Αριθμοποιοί

Τον τύφλωσαν τα φώτα, έψαξε τους διαβάτες στην προηγούμενη θέση, έπαιξε στα ρουθούνια του το άρωμα που μπορεί να τον έσωζε, παρηγόρισε τα βουβά χαλίκια και τους αδιάφορους κόκκους άμμου, αναρωτήθηκε ξανά κι έκαψε καταλάθος τη σάρκα, κάθισε για λίγο στον ουρανό κι άκουσε τις πανάρχαιες ιστορίες των άστρων με μάτια κλειστά και    χείλη επτασφράγιστα, περιεργάστηκε την παράξενη συστολή-διαστολή του προσώπου των επίδοξων εραστών κι    αποφάσισε πως είναι μόνος, επιδίωξε έφεση της ποινής μα είναι φυλακισμένος στο άπειρο και δικαστές, συνήγοροι κι    εισαγγελείς πέθαναν, έσχισε με τα μάτια τα μαύρα ρούχα της νυχτερινής θάλασσας που τραγουδάει αέναα σαν σειρήνα, περπάτησε στο πουθενά κι έγραψε ασήμαντα στιχάκια σαν κι αυτά που γεμίζουν το αθάνατο λευκό    χαρτί, ερωτεύτηκε μα κάθισε σε λάθος τραπέζι και το ποτό είχε ήδη φτάσει και το 'πιε σαν κώνειο και    σηκώθηκε μετά από ώρα που μπορεί να ήταν κι αιώνες, έ...

Περπατάμε στην άσφαλτο με μια ασημένια γυαλιστερή οθόνη στα κεφάλια μας με χρώματα που αλλάζουν και μυρωδιές που σμίγουν στα μπλουζάκια μας με τραγούδια μεθυσμένα και ερωτευμένα μάτια να αγκιστρώνονται στα ζεστά στιγμιαία φιλιά στα χέρια που τυλίγονται σαν σφαίρες από καυτό αίμα στο δέρμα του απείρου βγάζουν καπνούς ανάστασης κι ελπίδας και χαϊδεύουν τα μαλλιά του κόσμου και της ομορφιάς της πλάσης μ' ένα δροσερό αεράκι ερείσματος μιαν ανάμνηση τελευταία και παντοτινή προτού χαθούμε στα λιοντάρια της νύχτας της μοναξιάς και της παγωνιάς και ξεχυθούμε κατρακυλώντας στον ανεμοστρόβυλο του κενού την ώρα που τα φώτα στα παράθυρα θα σβήνουν και δύο κόσμοι μακριά από εμάς θα σμίγουν για να αντέξουν τα ταξίδια του ήλιου και άλλο ένα σβήσιμο των άστρων καθώς θα γυρίζουν σελίδα οι αέναοι αναστεναγμοί της φύσης. Θανάσης Πάνου

  Ο Μίλτος Πασχαλίδης είναι από αυτούς τους καλλιτέχνες που με τον καιρό αντί να παλιώνουν, να ξεθυμαίνουν και να αναπαύονται σ' ένα φεγγάρι επιτυχίας του παρελθόντος, ενδελεχώς ανανεώνονται. Απόδειξη είναι ότι το κοινό του κάθε χρόνο γίνεται και μεγαλύτερο όπως και οι συνεργασίες με ομοτέχνους του πληθαίνουν, αλλά και ο σεβασμός που τρέφει ο καθένας τους για τον Μίλτο και τα τραγούδια του μεγαλώνει.   Αξιοσημείωτες ήταν οι δύο μεγάλες sold-out συναυλίες που παραχώρησε στο Θέατρο Βράχων τον Ιούνιο του 2015 (συγκεκριμένα 5 και 7 Ιουνίου) με αφορμή τα 20 χρόνια της προσωπικής δισκογραφικής του πορείας όπου συμμετείχαν πολλοί καλλιτέχνες και φίλοι του όπως ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Χρήστος Θηβαίος, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Γιάννης Χαρούλης και πολλοί άλλοι. Όσοι βρέθηκαν σε έστω μία από αυτές τις βραδιές, είμαι σίγουρος ότι έχει χαραχτεί στη μνήμη τους ως ένα αξέχαστο γεγονός. Περίπου 15000 κόσμος συνολικά και τις δύο νύχτες τραγουδήσαμε για τον Μίλτο και εν γένει για ...

Η θολή σιωπή που βρέχει τους δρόμους τους έρημους από ανθρώπους τους γεμάτους από όνειρα ντυμένα ομίχλη: κάθε ήχος μια αδύναμη αντίσταση κάθε σκέψη ένας έρωτας διαφορετικός. Τα κίτρινα φώτα των δρόμων ζεσταίνουν αυτή τη σιωπή και καταπίνουν τους παρείσακτους αυτού του κόσμου μες στο βαθύ μυστήριο της θλιβερής ευφορίας. Θανάσης Πάνου Αδημοσίευτο

Ζω στη μέση παζαρεύοντας αχνάρια αίματος από πλανώδιους λαχιοπώληδες κουφούς και αδιάφορους προς τους ακίνητους και τις ματαιωμένες χοροεσπερίδες. Ανάβουν μαζί όλα τα φώτα για να αποφύγουμε αναταράξεις και σπασμούς γέννας απροειδοποίητες ηδονές και ταξίδια με σπασμένα ρολόγια στα λόγια των δροσερών πράσινων φορεμάτων στα παραμιλητά και στις δυσωδίες των αληθινών ανέμων. Έπιασαν δουλειά σιγά σιγά οι ποιητές μέσα σε ξύλινα κιβώτια ονείρων στα καράβια που δεν σαλπάρουν γιατί είναι ανώφελο κι άδεισαν τις συσπάσεις τους σ' ένα ποτήρι ουίσκι και γέμισαν τα στόματα των λύκων με αγάπη να έχουν να τρώνε αυτά που είχαν να δώσουν και να ξερνάνε κύματα να τα κοιτάνε και να ζουν απ' αυτό με τα δόντια σφιγμένα και τα μάτια ανοιχτά. Θανάσης Πάνου Αδημοσίευτο