Chinaski

“Συγνώμη μήπως ξέρετε...” “Όχι!” “Συγνώμη μήπως γνωρίζετε...” “Όχι!” “Συγνώμη μήπως θυμάστε...” “Όχι!” “Συγνώμη μήπως πεθάνατε...” “Όχι!” “Συγνώμη, αλλά μάλλον πεθάνατε.” Θανάσης Πάνου

Δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει, αλλά εδώ δεν τίθεται θέμα νίκης ή ήττας. Ίσα ίσα που ο ηττημένος είναι ο πιο κερδισμένος. Ο νικητής δεν έχει τίποτα παραπάνω να μάθει. Ούτε κάτι να περιμένει. Η ανία τον περιμένει με χέρια ανοιχτά στο βάθος του άδειου δρόμου. Ο ηττημένος έχει πολλά ακόμα να συναντήσει, να δει, να αφουγκραστεί. Αλλά ποιος είναι νικητής και ποιος ηττημένος, τέλος πάντων. Ο καθένας είναι αυτό που πιστεύει ότι είναι στο κάτω κάτω. Έτσι κι αλλιώς δεν κάνουμε αγώνα δρόμου εδώ πέρα. Ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να κάνουμε αγώνα δρόμου. Ποιος θα εξοντώσει πρώτος όλους τους άλλους. Ωραίο παιχνίδι! Και πες ότι φτάνεις πρώτος στην γραμμή τερματισμού. Τι θα κάνεις εκεί μόνος σου; Εντάξει, θα πανηγυρίσεις, θα ανέβεις λίγο πιο ψηλά για να δοξαστείς απ' το κοινό σου, θα χορτάσεις προσκύνημα. Μετά; Δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει, αλλά υπάρχει και το μαζί. Υπάρχουν και οι άλλοι. Το μόνο που έχεις να νικήσεις είναι τα όριά σου. Τους φόβους σου. Τα όχι των φοβισμένων. Τ...

Παίζω στα κύματα σαν παιδί τρέχω να πιάσω τον ήλιο βυθίζομαι για να καώ με την ανάσα της φλόγας τυφλώνομαι απ' τη φύση και για άλλη μια φορά περνώ τα χέρια σου γύρω απ' το λαιμό μου κολλάω τα χείλη σου στα δικά μου και πνίγω τα μάτια σου στα δικά μου. Μπαίνει ο ήλιος στη θήκη του χαϊδεύω τη ζωή για ασπίδα -έτσι κι αλλιώς είμαι καλός στην υποκρισία- και βλέπω τον ουρανό φωτεινό ύστερα να καίγεται και σκοτεινιάζει σαν την ανεπιθύμητη ψυχή μου. Μπορεί φεύγοντας κάτι να θυμηθείς και με λίγο νερό θαλασσινό να ξεπλύνεις τον ήλιο που ψάχνω. Σύρος 3/08/2017 Θανάσης Πάνου

Πάμε να φύγουμε απ' αυτή τη πόλη δεν βλέπεις πως μας στρίμωξαν για τα καλά Απ' το δικό μας χέρι τίποτα δεν περνά πάμε να φύγουμε. Σωκράτης Μάλαμας Σε ένα νωχελικό, τετραγωνισμένο, κατάλευκο δωμάτιο, κλωτσούν λέξεις άγνωστες, μετράνε ψηφία και μηδενικά, με πρόσωπα χλωμά, ίδιες κινήσεις ξανά και ξανά. Ο Χρόνος στρωμένος κάτω απ' τα τραπέζια τους, χτυπάει άοκνα και κάθε λεπτό καταβροχθίζει τα πλαδαρά και σάπια δέντρα. Βγαίνω τρέχοντας στο δρόμο κατευθύνομαι προς τη θάλασσα και κάπου εκεί μακριά απ' τα τσιμέντα, τους διαχωρισμούς, τους αριθμούς και τη μιζέρια, μακριά από τη σκόνη και τους κίτρινους ανθρώπους, μακριά από τις μάζες των οριοθετημένων, κάτω απ' τις πέτρες αντικρίζω δυο καταπράσινα φύλλα που με παρακαλούν γονυπετείς με μάτια δακρυσμένα απ' τη δυσωδία της Άνοιξης. Θανάσης Πάνου

     Βεάκειο θέατρο του Πειραιά. 11 Σεπτεμβρίου 2014. Συναυλία Μίλτου Πασχαλίδη και Χρήστου Θηβαίου. Έξω θυμάμαι πουλούσαν έναν δίσκο μιας κοπέλας που δεν γνώριζα. Υπέθεσα ότι ανήκε στην ορχήστρα και δεν έκανα λάθος. Εκείνο το “Μιρέλα” που τώρα τραγουδάμε όλοι χορεύοντας, τότε ήταν καινούριο τραγούδι. Το κορίτσι το λέγανε επίσης Μιρέλα. Συγκεκριμένα Μιρέλα Πάχου. Καταπληκτικοί ο Μίλτος και ο Χρήστος. Αλλά πήραμε και κάτι καινούριο από εκείνη τη βραδιά. Κάτι καινούριο και ιδιαίτερο. Ο ορισμός του ιδιαίτερου.   Λέω πολλές φορές ότι ο καλλιτέχνης που μένει και αγαπιέται σε βάθος χρόνου, είναι αυτός που προσφέρει κάτι καινούριο στην τέχνη του. Έστω και φαινομενικά καινούριο, αφού η τέχνη δε γεννιέται ποτέ από το τίποτα. Εκείνο το κορίτσι λοιπόν ονόματι Μιρέλα Πάχου, αυτό μου έδωσε να καταλάβω: ότι είναι κάτι καινούριο και μοναδικό κι ότι θα “απαιτήσει” την προσοχή μας με την φωνή της, με τα στιχάκια της και τις μουσικές της, με τα χέρια της καθώς θα χαϊδεύουν τ...

Εσείς που διαλέγετε ακροθιγώς τον έρωτα και βολιδοσκοπείτε τεχνικές και κυνηγάτε το επιτηδευμένο συγκεχυμένο αύριο. Εσείς που τη σιωπή των δέντρων δεν αφουγκραστήκατε και τον Θάνατο αγνοείτε. Εσείς που τους παρείσακτους παραμερίζεται και λησμονείτε την ψυχή των Ποιητών που κάτω απ' το χώμα και πάνω απ' τους ουρανούς, στο βάθος του αιχμηρού χαρτιού σιγοβράζει πειθήνια. Εσείς της ύλης υποχείρια. Εσείς που η μοναξιά φοβάται. Εσείς ρανίδες ιλαρές. Ποτέ δεν θα καταλάβετε την ερημιά της εξορίας. 22/01/2017 Θανάσης Πάνου

Στον ουρανό κρέμονται οι κλωστές των συναντήσεων εκείνες που ενώνουμε κάθε βράδυ και οι κόμποι βγάζουν σπίθες που φωτίζουν την αγάπη το παραλήρημα της σιωπής και τις στάχτες της παγώνουν τα σύννεφα και τα όνειρα μια λίμνη γίνονται για να γλιστράνε οι ζωές μας και τα μάτια μας πάνω σε όλο το άγνωστο και το μεγαλείο του κι αυτό να μας ποτίζει έρωτα φωτιά και νερό χώμα και αέρα και να μας  ταΐζει  μέσα στο σπίτι μας αρχαίες αναμνήσεις και δικές μας και να απορούμε. Πολλοί άνθρωποι -πηγάδια ρηχά- μας γύρισαν την πλάτη μα στο τέλος ύστερα από ταξίδι μακρύ συναντηθήκαμε για καφέ στα χείλη της θάλασσας μια ηλιόλουστη μέρα. Θανάσης Πάνου