Chinaski

Έπρεπε κάποια στιγμή να σταματήσει να μετράει τα πλακάκια στα πεζοδρόμια. Τα τσιμέντα είναι εκεί δε φεύγουν. Οι άνθρωποι φεύγουν. Ο ήλιος πάει κι έρχεται. Το ίδιο και η σελήνη. Τα δέντρα αργοσαλεύουν ή χορεύουν όπως το πάρει κανείς. Τα φώτα ανάβουν και σβήνουν. Οι δρόμοι αδειάζουν και γεμίζουν ξανά. Πόσο δύσκολο είναι τελικά να το δεχτείς όλο αυτό. Να το διαχειριστείς κάπως. Που έτσι κι αλλιώς δεν γίνεται να το διαχειριστείς. Στο χέρι σου δεν είναι η ροή αυτή καθεαυτή, αλλά η ματιά σου πάνω της. Πράγματα συμβαίνουν και εσύ τα ζυγίζεις. Κάθε φορά καινούρια απόρροια. Κάθε φορά καινούρια συγκίνηση ή λύπη ή αδιαφορία. Και μπορεί να είναι όλα ίδια στην τελική και να μην έχουν καμία σημασία. Όμως αυτό είναι που τα κάνει όμορφα. Η μάτια σου και η ψυχική και ζωτική σου δύναμη. Αυτά είναι που τα καθορίζουν όλα. Έτσι κάποια στιγμή του είπα να σταματήσει να μετράει πλακάκια και να αρχίσει να βιώνει. Το ήξερε κι ίδιος ότι έπρεπε να το κάνει. Τι πιο χυδαίο από το να κοροϊδεύουμε τον ίδιο μ...

Δεν έδωσα σε άλλον τα κλειδιά ούτε του σπιτιού μου ούτε της καρδιάς μου. Αρνήθηκες να τα πάρεις. Φοβήθηκες μήπως σου ξεκλειδώσω τη δική σου καρδιά. Νικόλας Άσιμος από το βιβλίο του Νικόλα Άσιμου Αναζητώντας Κροκανθρώπους που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος.

   Σαν έρμαιο γυρίζω με το ζητιανόξυλό μου ψάχνοντας στεριά. Θ.Π.   Η κάθε εποχή χαρακτηρίζεται από κάποιες προσωπικότητες. Ανάλογα πάντα και σε ποιον τομέα ψάχνεις και ενδιαφέρεσαι. Ας πάρουμε τον μουσικό σε αυτή την περίπτωση. Σ' αυτόν τον τόπο που ζούμε και δρούμε, ευτυχώς, τα τελευταία εκατό χρόνια και βάλε μεγάλες φωνές γυναικείες και ανδρικές και σπουδαίοι συνθέτες έχουν χαράξει χρυσές στιγμές στην μουσική μας ιστορία. Ξεκινώντας από την παράδοση, μετά οι ρεμπέτες, αργότερα τα λαϊκά άσματα και τα ελαφρολαϊκά και σιγά σιγά όλο αυτό εξελίσσεται και ανανεώνεται από παγκόσμιες επιρροές (έχουμε την ευλογία να κατοικούμε στο σταυροδρόμι ανατολής και δύσης και ταυτόχρονα πολύ κοντά στον ζηλευτό πολιτισμό της Αφρικής με αποτέλεσμα να δεχόμαστε αν όχι όλες, τις περισσότερες πολιτιστικές ρίζες του κόσμου) που δημιουργούν το σημερινό εναλλακτικό και “έντεχνο”τραγούδι. Μέσα σε όλα αυτά φυσικά διαμορφώνεται και ο στίχος. Η απλότητα και το βάθος των λαϊκών πονημά...

Κυκλώνω τα σημαντικά για την αυριανή ημέρα. Νομίζω πως όλα τα έχω υπό έλεγχο. Ένα τελευταίο μου ξεφεύγει αναπάντεχα: αύριο δεν πρέπει να ξεχάσω να ζήσω. Το κυκλώνω με κόκκινο για να φαίνεται και ξαφνικά χάνω το χρώμα μου όλα σκοτεινιάζουν χαμηλώνω το βλέμμα το στήθος μου ανεβοκατεβαίνει πιο γρήγορα κάποια ανυπόφορη ζέστη ανάβει φωτιά σ' όσα αγάπησα κι έχτισα μέσα μου όλα σταματούν μόνο για μια στιγμή κι ύστερα σβήνω το αύριο και γράφω ΣΗΜΕΡΑ με κεφαλαία γράμματα με το ίδιο κόκκινο στυλό που κύκλωσα ένα λάθος του παρελθόντος. Θανάσης Πάνου

Κοίταξε εκεί στο βάθος τα νήματα χορεύουν και μπλέκονται με ρυθμούς παλιούς που ακόμα δε μάθαμε. Στα χώματα πάνω κείτονται φύλλα που τρέμουν απ' τα κλάματα τις φτώχειας και σε διψασμένες γλώσσες κολλάνε φωλιές ζωής σαν αλεύρι. Δες το καλά γιατί για εκεί τραβάμε και δεν είναι κάτι τρομερό μόνο το βλέμμα σου κράτα γερά καρφωμένο δεν υπάρχει βοήθεια και είναι όλα καλά. Θανάσης Πάνου

  Ξυπνούσε πολύ πρωί. Έφτιαχνε καφέ κι άναβε τσιγάρο. Καθόταν στο μπαλκόνι αν η εποχή το επέτρεπε. Αν όχι βολευόταν σε μια καρέκλα δίπλα στη μπαλκονόπορτα και παρατηρούσε το ξημέρωμα. Όταν πια το φως ήταν αρκετό, άνοιγε ένα βιβλίο και διάβαζε. Τώρα στα γεράματα διάβαζε κυρίως ποίηση. Εκείνα τα ογκώδη μυθιστορήματα που διάβαζε στα νιάτα του είχαν σφραγιστεί στην καρδιά του από εκείνο το γλυκό, πυρετώδες πέρασμα. Οι ήρωες και οι πλοκές περιδιάβαιναν στο μυαλό, στα πνευμόνια, και στα σωθικά του σαν αναμνήσεις ενός αθάνατου θεού. Η ποίηση τον συνόδευσε όλα αυτά τα χρόνια σ' αυτό το σκληρό, άναρχο και μάταιο έργο που ονομάζεται ζωή. Η ποίηση τον καθησύχαζε και ταυτόχρονα τον αγρυπνούσε και τώρα, στα γεράματα, που κάθε μέρα έμοιαζε με τέλος κι αρχή.   Ήταν πολύ γέρος. Σιωπηλός και παράξενος. Παράξενος για τα μάτια των κατοίκων του χωριού όπου έμενε. Σιωπηλός γιατί δεν βρήκε ποτέ του τίποτα να πει.   Το παρελθόν του ήταν άγνωστο σε όλους. Καλύτερα έτσι, σκεφτόταν. Ποιος ...

Μαύρο φόρεμα και κόκκινα εσώρουχα για το βράδυ κολώνια μπόλικη που σκοτώνει όπως στις διαφημίσεις τα μαλλιά ισιωμένα να κάνουν αγώνα να αγγίξουν τις γόβες μαύρες και ψηλές που κουβαλούν πόδια, ανάσες, κορμί, ευτυχία... Ψάχνεις στην τσάντα για αναπτήρα έχω αλλά δε θέλω να σε πλησιάσω δεν μπορώ να τα χαλάσω όλα ξαφνικά είχα μείνει εκεί που σε πήγαινα στο κρεβάτι... Όταν πια πέρασες σηκώθηκα και τράβηξα για την άλλη μεριά για την άλλη άκρη της πόλης την άκρη της νύχτας. Θέλω να παίξουμε εκείνο το παλιό παιχνίδι που σε ψάχνω σε κάθε πρόσωπο και νομίζω πως με χαιρετάς από κάθε φωνή από κάθε ήχο από κάθε βλέμμα Θέλω να παίξουμε σήμερα αυτό το παλιό παιχνίδι θέλω πάντα να παίζουμε να παίζουμε για μια ζωή αυτό το παλιό παιχνίδι έτσι κι αλλιώς δε μας έμεινε τίποτα άλλο πια απ' το να κυνηγάμε φαντάσματα... Θανάσης Πάνου