Πίστευα

Πίστευα πως όλα μπορούν ν' αλλάξουν

μέσα σ' ένα φρεάτιο

με σκουριασμένα σίδερα

μα δεν υπολόγισα το βάθος του κενού

ούτε το ύψος

που τα μικρά μου πόδια

προσπαθούν να πιάσουν

τ' αόρατα πετάλια της μοίρας

με πανικόβλητες κινήσεις

και βραχνιασμένες ανάσες

δεν πίστευα ποτέ ότι θα έφτανα μέχρι το τέλος

κι όμως να

που ούτε τέλος υπάρχει ούτε αρχή

μονάχα κλάματα, γέλια και υστερίες

που χάνονται ανάμεσα στ' αστέρια

σαν πνιγμένες τουφεκιές

νεκρών κυνηγών

στα δάση της αιωνιότητας.

Θανάσης Πάνου