Chinaski

  Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για την τέχνη. Να πούμε κάποια πράγματα όσο πιο λιτά και περιεκτικά μας το επιτρέπει ο γραπτός λόγος. Γιατί η συζήτηση για την τέχνη -και δη για το πως διδάσκεται ή δεν διδάσκεται στα σχολεία- είναι μεγάλη.   Η τέχνη, λοιπόν, δεν είναι κάτι που κάνουμε για να περάσει η ώρα. Κι ενώ για κάποιους μπορεί να ισχύει και να είναι ένας τρόπος να σπαταλήσουν τον χρόνο τους, για πολλά παιδιά και πολλούς ανθρώπους είναι ένας τρόπος έκφρασης (μπορεί και ο μόνος τρόπος), είναι μια διέξοδος κι ένα δεκανίκι στις πιο δυσάρεστες και -καμιά φορά- στις πιο ευχάριστες στιγμές. Αυτό μπορεί να φαίνεται τετριμμένο, κοινότοπο και ειπωμένο μυριάδες φορές, όμως είναι αλήθεια· η αλήθεια πολλών ανθρώπων. Ο υποφαινόμενος ανήκει σ' αυτούς που αν δεν υπήρχε η μουσική, η ποίηση, η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος, το θέατρο, η ζωγραφική και πολλές ακόμα τέχνες για να θαυμάσει, να δημιουργήσει και να πειραματιστεί μαζί τους, το πιο πιθανό είναι να ήταν κάποιος άλλος πολύ πιο δυστυχι...

Έλα και κάθισε για λίγο εδώ κοντά μου άπλωσε σ' ένα βλέμμα όλη τη ζωή σου μπορεί να έμενες παλιά εδώ θυμήσου νομίζω σ' έχω ξαναδεί στα όνειρά μου. Π.Π.   Ένα από τα στοιχεία που με γοητεύουν στα τραγούδια, είναι οι ιστορίες. Όταν ένα τραγούδι γίνεται αφηγηματικό, οι στίχοι ακολουθούν την πορεία αρχής-μέσης-τέλους, η ιστορία συνοδεύεται από μελωδία κι ο ερμηνευτής γίνεται παραμυθάς. Αυτή η εικόνα με συγκινεί: του παραμυθά. Στο μυαλό μου ζωγραφίζω ένα τοπίο ερημικό πλημμυρισμένο από το ηλιοβασίλεμα και κάπου εκεί ένας περιπλανώμενος ακολουθεί μια κατεύθυνση απροσδιόριστη. Καθώς περνάει από μπροστά μου ψιθυρίζει μια ιστορία που άκουσε ίσως σε κάποιο άλλο μέρος μακρινό κι εγώ περιμένω με αγωνία να ακούσω το τέλος. Τραγουδάει κι ακόμα κι ο ήλιος μοιάζει να μην θέλει να κρυφτεί για μια φορά.   Αυτή ίσως θα ήταν η μυθιστορηματική και ονειρική μορφή του Παύλου Παυλίδη. Ένας περιπλανώμενος παραμυθάς χαμένος στην έρημο του κόσμου...   Έχει συμβεί πολλές φορές να ακούσ...

Είναι αυτές οι λέξεις που θα μας στοιχειώνουν μια ζωή που δεν γράψαμε που δεν είπαμε που δεν σκεφτήκαμε την ώρα που έπρεπε να τις πούμε ή να τις γράψουμε και θα νομίζουμε μια ζωή ότι χάσαμε ευκαιρίες ανεπιστρεπτί κι η μεγαλύτερη πίκρα είναι πως δεν θα μάθουμε ποτέ αν αυτό είναι αλήθεια ή ψέμα. Θα ολοκληρώσουμε ένα σενάριο και θα αφήσουμε πίσω τόσα μισοτελειωμένα και δεν θα μάθουμε ποτέ ένα διαφορετικό τέλος. Θανάσης Πάνου

Έσφιξα το χέρι της Φαίης, τη φίλησα στο μέτωπο.  Έκλεισε τα μάτια της και έδειχνε ν' αποκοιμιέται.  Δεν ήταν μια νέα γυναίκα.  Μπορεί να μην είχε καταφέρει να σώσει τον κόσμο,  σίγουρα όμως τον είχε βελτιώσει αισθητά.  Ένα ζήτω για τη Φαίη.  Ch. B.   Ο Charles Bukowski είναι ένας συγγραφέας που με ηρεμεί. Όταν διαβάζω ή ξαναδιαβάζω κάτι που έχει την υπογραφή του, τα πάντα γύρω μου φαίνονται ευτράπελα, αναδύεται το κωμικό στοιχείο μέσα από το τραγικό. Η ίδια η ζωή του δεν ήταν εύκολη, με πολλά σκαμπανεβάσματα στην φτώχεια και την ευμάρεια, την ευτυχία και την μιζέρια, αλλά και με γνώση του τέλους που είναι πάντοτε κοντά και μας υπενθυμίζει τη ζωή. Ο Bukowski κατορθώνει κυρίως αυτό: να ξεγελάει τον θάνατο ζώντας στο χείλος του γκρεμού του και παρ' όλα αυτά να ισορροπεί χορεύοντας τον ρυθμό της στιγμής.   Οι κωμικοτραγικές περιπέτειες του Henry Chinaski (που δεν είναι άλλος από το λογοτεχνικό alter ego του Bukowski ) πε...

  Πολλές φορές μ' αρέσει να παίζω με το εξής δίλημμα: αν βρισκόμουν πίσω στην δεκαετία του ογδόντα σε ηλικία 16-17 ετών τότε τι θα διάλεγα, Beatles ή Rolling Stones; Παρ' ότι γνωρίζω την απάντηση, η φανταστική νοσταλγία μιας εποχής που δεν έζησα και που απέχω απ' αυτήν παρασάγγας, δημιουργεί στο μυαλό μου σενάρια sex, drugs & rock 'n' roll που η μικρότερη επιρροή τους είναι η σαγήνη.   Ξέρω, λοιπόν, ότι σε αυτή την ηλικία εκείνη την εποχή -που ο συγκεκριμένος διχασμός ήταν αρκετά δημοφιλής σε όλη την Ελλάδα- θα διάλεγα τον Mick Jagger και την παρέα του και θα απαξιούσα τα σκαθάρια του Lennon. Τα τραγούδια τους θα μου φαίνονταν κάπως φαιδρά, μελά και «φλώρικα». Όπως ξέρω, επίσης, ότι όταν θα μεγάλωνα κι άλλο και θα περνούσα τα είκοσι, θα κατείχαν -όπως και τώρα- την ίδια θέση μέσα στην καρδιά μου, το ένα συγκρότημα μέσα στο άλλο χωρίς κανέναν διαχωρισμό και καμία υποτίμηση.   Την υπόθεση πως θα διάλεγα τους Rolling Stones την στηρίζω φυσικά στα β...

Κάποιοι λένε ότι ο έρωτας είναι μαθηματικά... Όχι, ο έρωτας δεν είναι μαθηματικά, είναι κάτι ανώτερο. Αφήστε με να σας εξηγήσω απανταχού μαθηματικά μυαλά πριν με ρίξετε στην πυρά... Ο έρωτας είναι κάτι παραπάνω από μια απλή πρόσθεση, μια διαίρεση ή πολλαπλασιασμό. Όλοι λένε να βρεις το άλλο σου μισό, λες και πριν απ' αυτόν είσαι χαμένος μέσα σε μια ανούσια ζωή. Όχι δεν είσαι μισός, είσαι ολόκληρος... Ένας άνθρωπος με προσωπικότητα, κοινωνική ζωή και όνειρα... Είσαι εσύ! Μετά βρίσκεις έναν άλλο ολοκληρωμένο άνθρωπο, ο οποίος διαφέρει στα μάτια σου. Σε κάνει να νιώθεις μοναδικά... Εδώ αγαπητοί μου μαθηματικοί 1 και 1 μας κάνει 1! Εδώ η επιστήμη καταρρέει. Ένα ερωτευμένο ζευγάρι κάνει μια μοναδική σχέση... Εδώ 1 διά 1 μας κάνει 1/2 γιατί αφού δύο άνθρωποι ερωτευτούν νιώθουν μισοί ο ένας μακριά από τον άλλον. Όχι, ο έρωτας δεν είναι μαθηματικά κι ας μην σας έχω πείσει ακόμα. Μάλλον δεν έχεις ερωτευτεί για να μην σε έπεισα... Αφιερωμένο στο άλλο μου ολόκ...

  Μια σκέψη, μια λέξη ή μια φράση μπορεί να σταθεί αφορμή για να γράψουμε ένα ποίημα, ένα κείμενο ή τουλάχιστον να κάνουμε έναν συνειρμό που θα μας οδηγήσει σε μια έκφραση καλλιτεχνική και μη. Θα αποφανθούμε ένα συμπέρασμα φωναχτά ή νοερά κι ίσως η αλληλεπίδραση να σταματήσει εκεί ή να συνεχίσει για καιρό ή να μείνει χαραγμένη για όσο ζούμε (μπορεί και για παραπάνω, αλλά αυτό δεν το ξέρουμε). Κι απ' την άλλη μπορεί η αφορμή και η αιτία ενός αποτελέσματος να παραμείνουν άγνωστα μέχρι το τέλος. Σ' αυτό το τελευταίο κρύβεται και η σαγήνη του ανθρώπινου αυθορμητισμού και του φυσικού ενστίκτου εν γένει. Φυσικά, η ανάλυση του εκάστοτε συλλογισμού και η ρύση που τον ακολουθεί, επηρεάζεται άμεσα από την ψυχολογική μας κατάσταση. Αυτό που είμαστε ξεκινάει από τη σκέψη, ένα τσουβάλι που έχει πολλούς σπόρους να μας δώσει για να μασήσουμε.   Σήμερα όλα ξεκινούν από το βιβλίο του Άμος Οζ «Αγαπητοί Ζηλωτές» κι από την πεποίθησή του πως τίποτα δεν είναι μη αναστρέψιμο. Ο ίδιος το...